Geplaatst in Algemeen

Weekendrust?

Wat is ook alweer een ‘weekend’? Twee dagen waarin je kunt uitrusten en bijkomen van je werk? Lekker uitslapen, wat in de tuin prullen, nieuwe recepten uitproberen en ’s avonds languit loom liggen wezen? Dat klinkt erg relaxed, nietwaar? Afgelopen weekend was het dit alles dus niet. En toch was het prachtig!

Zaterdag graaide ik om acht uur verdwaasd naar mijn gsm om de wekker uit te zetten. Suffe hersenen vochten zich een weg uit wazige dromen en na een paar tellen wist ik het weer: we gingen een vriendin helpen verhuizen. Naast mij lag Vman nog half te slapen en mompelde dat ik toch een uur langer nodig had om aan te kleden. Of ik er maar uit wilde gaan? Na wat gestoei en gekroel zag ik de wijs- en waarheid van zijn woorden in en dook onder de douche.  Een half uur later samen ontbeten (lees: wat cornflakes naar binnen gegooid), mail gecheckt, met mijn online game rondgedarteld en toen op pad.

Het verhuisteam bestond uit vier stoere vrouwen (allen met de beginletters ‘Mar’ – hoe verzin je het) en twee sterke kerels. Kerels met een eerste lading in de gehuurde vrachtwagen en route, meiden naar boven… en weer naar beneden… weer naar boven… en weer die trappen af… moet ik nog doorgaan? Een paar uren lang? Respect voor de manier waarop mijn vriendinnen die zware dozen te lijf gingen, ik hield menig keer mijn hart vast. En de trapleuning. Af en toe was er een doos bij die zelfs ik kon dragen en ik was dan blij als een kind. Reina vond het allemaal reuze-interessant en trippelde gezellig met ons mee. Na een tijdje was het te warm voor haar en ging ze buiten liggen om de boel te bewaken, maar steeds was daar die verheugde kwispel als ze weer een van ‘haar’ tweebeners ontwaarde.

De vrachtwagen draaide de oprit weer op… en onze helden gingen er bijna weer vandoor toen ze de opgestapelde dozen, fotolijsten en bloempotten zagen. Maar misschien was die manoeuvre alleen bedoeld om de draai te kunnen maken 😉 De spullen gingen er met moeite in. Ongelofelijk wat je in de loop der jaren verzamelt! Tegen die tijd was de hele ploeg dorstig en hongerig: de broodjes kaas en jus d’orange vlogen naar binnen. Een moment pauze in de warme lentezon. Onverwachts ook  een moment om een moeilijke beslissing te delen en mee te leven. Het leven gaat niet alleen over rozenblaadjes, maar helaas ook over doornen. En dan is vriendschap zo vreselijk belangrijk.

Friends are quiet angels
Who lift us to our feet
When our wings
Have trouble remembering
How to fly…

Al eens in een opslag geweest? In een gangenstelsel van opgestapelde blokkendozen met deuren en sloten? Een lift die tergend langzaam naar boven beweegt zolang je de knop ingedrukt houdt? Een code die je redt van hysterische opsluiting? Wij wel dus. Helft van de vrachtwagen weer uitladen en op een karretje naar beneden transporteren. Onvoorstelbaar wat je kunt stapelen met beleid en meetkundig inzicht. De samenwerking was hartverwarmend. En dat was wel nodig in dat kille gebouw. Weer naar buiten en in colonne naar een dorpje dat ik nooit meer kan vinden na een wirwar van straten en bossen. Wat een schat dat onze vriendin daar de rest van haar spullen mag stallen. Al die dozen weer sjouwen, nu twee trappen omhoog! Je zou spontaan ter plekke een rommelmarkt organiseren.  Om 16 uur zaten we buiten in de tuin uit te puffen met koel goudgeel pils en kristalhelder Crystal Clear. Goddelijk.

Thuis gekomen genoot ik van een glas prosecco in mijn schommelbankje, vertederd naar Vman kijkend die in de zon lag te slapen. Die prosecco kwam hard aan. Hoewel Stephen Donaldson heel spannend schrijft in ‘The Runes of the Earth’ konden zijn woorden mijn ogen niet meer activeren. Met een zucht van verlichting liet ik mij binnen op de bank vallen en was binnen één minuut weg. Gelukkig was daar Sean die me weer naar deze planeet terugbracht. ‘Honger mam!’, was de boodschap. Een stapel kip-tomaten burrito’s, knoflook-koriander naanbrood, olijven en andere hapjes vormden de oplossing. Op naar de zondag…

En alweer dat alarm hè, dit keer zelfs al om zeven uur. Het was de grote dag van ons jubileum karate toernooi wegens het 25-jarig bestaan van de vereniging. Maar liefst 406 deelnemers hadden zich ingeschreven, velen voor kata én kumite. En die zouden om negen uur al voor de deur staan. Een vluchtige kus, een haastig ontbijt en een rit over de snelweg volgden, op zoek naar de juiste afslag. Deze kwam echter niet: wegomleiding! Neeeee alsjeblieft niet zeg, hoe moest ik nou die sporthal vinden? Geen paniek, gewoon bordjes volgen muts. Zo gedacht, zo gedaan. Het kerk en dus het centrum in het oog houdend kwam ik bordjes ‘sportaccomodatie’ tegen, hoera. Nog even gecheckt bij een aardige meneer met een bouvier, die me twee straten verder naar links dirigeerde. Gevonden, en dat zonder GPS. Ik ben dan wel blond, maar heb ook grijze ogen! 😛

In de sporthal mocht ik samen met mijn vriendin aan de hoofdtafel zitten. Geloof het of niet, maar ook haar naam begint met ‘Mar’! We werden belaagd door coaches en karateka’s met afzeggingen, geslachtswijzigingen, raadselachtige verjongingen, zieken, ontbrekende vrijwilligers, slimme en onbenullige vragen – herhaaldelijk herhaald – sommige mensen zijn blijkbaar ongeneselijk compleet gehoor-gestoord. Gelukkig luwde dit geweld naarmate de kata’s vorderden. Even tijd om de kumite planning weer op orde te brengen. De snoetjes van de jeugd, verbeten, enthousiast, bang, gekwetst, stralend, trots, dapper, verslagen… alle schakeringen van emoties kwamen voorbij. En dit werd nog extremer toen de kumite gevechten losbarstten. De EHBO had het er maar druk mee. De nieuwe spelregels van de KBN die het dragen van uitgebreide protectie gebieden, hebben volgens mij tot gevolg dat de karateka’s niet meer goed kunnen inschatten tot hoever ze kunnen gaan. De vulling van de handschoenen verhindert de precisie, de beenbescherming beschermt en heeft fellere trappen tot gevolg. Plus blessures. Maar misschien zit ik er wel helemaal naast.

Om half acht was alles opgeruimd, inclusief de kleedkamers.  Je vindt er interessante restanten; eentje was van niet meer zo wit kant. Die verhuisde dus linea recta naar de prullenbak. In de zaal bleef een bitje achter, doorzichtig en half vochtig. Zelfde bestemming als de kanten lingerie. Een obi, handschoenen, scheen/voetbeschermers, erg zorgvuldig werd niet met de spullen omgesprongen. Met een gevoel van groot respect en ontzag voor het vele werk dat door de organisatie verzet was, voor de manier waarop iedereen zich inzette om van het toernooi een succes te maken, reed ik weer naar huis. Gelukkig wees iemand me de weg. Mijn sublieme richtingsgevoel *kuch* was aangetast door de lange dag in de sporthal. Wederom volgde een rustige avond met Vman.

Je ziet, niet echt een relaxed weekend… maar wat een voldoening om je vrienden te kunnen helpen. Een betere besteding is er niet. Leve vriendschap.

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

3 gedachten over “Weekendrust?

  1. Hoi Mar,

    Leuk om over je weekend te lezen.
    Ik neem aan dat vliegen net als fietsen is,
    je verleerd het nooit.
    Je moet alleen weer even de slag te pakken krijgen.

    Groetjes Mar.

    Like

  2. Reactie van Jan op 15 juni 2010 at 19:51

    Hoi Drieske

    Heel leuk stuk.ook over de verhuis
    Ik zie het al helemaal voor me

    En ja !? dan heb je een rustig weekend

    Groetjes en bedankt voor de complimenten

    Osu Jan

    Like

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s