Geplaatst in Doldriest briest

Kerstwonder

Een tijd geleden gingen er twee dingen kapot in mijn huis: mijn geliefde rijstkoker én de slowcooker.

Een rijstkoker is haast onmisbaar hier, aangezien ik het gasfornuis nodig heb voor andere exotische gerechten. Bovendien is zo’n ding handig en gemakkelijk in gebruik. Tot hij kapot gaat dan.

Stekker eruit, stekker erin. Knopje naar beneden, knopje omhoog. Wat ik ook doe, het lampje weigert aan te springen en het water blijft koud. De bodemplaat van het apparaat kan ook al niet losgeschroefd worden. Ten einde raad bestel ik een nieuwe: zelfde merk, zelfde uitvoering – dat denk ik althans. Al snel wordt hij bezorgd, en blijkt helaas toch een slag groter te zijn, met een naar boven uitstekende kom waardoor hij niet meer in mijn kast past en ik hem in twee delen moet opbergen. Maar het ding doet waarvoor ik hem heb aangeschaft. Toch kan ik nog geen afstand doen van mijn oude kleine schatje. Hij verhuist naar de doos van zijn grote broer, die ik een plekje geef op de grond in mijn keuken.

Een paar dagen later wil ik een stoofschotel maken in de slowcooker. Stekker in stopcontact, op high or low zetten en de tijd instellen. Een kind kan de was doen. Alleen gaan ook hier na een tijdscorrectie de lampjes uit. What the heck? Niet alweer! Is de stop doorgeslagen? Dat is niet het geval, maar voor de zekerheid probeer ik toch nog een ander stopcontact, met het zelfde negatieve resultaat. Is het algemene kookapparatenstaking deze maand?

Na enige krachttermen de ether in geslingerd te hebben, drop ik de inhoud van de schaal in een gietijzeren pan en was de kom van de cooker af. Ik kijk om naar de kapotte rijstkoker. Zal ik de cooker erbij proppen in de doos? Kunnen ze samen een weigerfeestje bouwen. Natuurlijk past dat niet, dus doe ik wat iedereen zou doen: ik zet het ding terug in de kast en kwak de deur dicht. Na wat halfslachtige pogingen om een vervanger uit te zoeken laat ik het voor wat het is en vergeet het kreng.

Fast forward naar een paar weken later. In een vlaag van opruimwoede (die ik niet vaak heb) bekijk ik de doos met het rijstkokertje en ga de confrontatie met mezelf aan: to stay or not to stay. Ik breng hem nu echt naar het milieustation! Misschien weten jullie dat niet, maar ik ben nogal gehecht aan mijn spullen en kan moeilijk afstand van iets doen. Nieuwe pan gekocht? De oude wegdoen? Dacht het niet, die komt vast nog een keer van pas. Mokken gekregen? Kunnen deze aftandse dingen dan weg? Nee! Gewoon stapelen, dat lukt best. Zo ook met de rijstkoker.

In een opwelling – af en toe heb ik van die rare ingevingen – besluit ik het ding nog een kans te geven om mij te tonen dat hij nog nut heeft. Maar ook dit keer heeft de stoot stroom niet het gewenste effect. In een laatste afscheid draai ik het ding rond in mijn handen. En verrek, dan zie ik het. Helemaal onder aan de achterkant zit een klein knopje dat me nog niet eerder is opgevallen. Een knopje dat op 0 staat in plaats van op 1. Het zal toch niet waar zijn…

Ik zet de schakelaar om en druk traag de stekker in het contact. Een opgewekt rood lichtje springt aan en kijkt gedienstig naar me op. Waar blijft de rijst? Het water? Kom maar op. Verbluft kijk ik terug en sla dan met mijn hand tegen mijn voorhoofd. HOE DAN?!

Ik haal grote broer uit de kast en staar er zwijgend naar. Met een aai over zijn glazen deksel stop ik hem in zijn originele doos, vouw de flappen dicht en breng hem… naar boven. Ik houd van voorraad, remember? 😉

Weer vooruit spoelen naar vandaag. Als kerstavonddiner maak ik Hongaarse goulash met aardappelpuree en gemengde sla. Mijn gietijzeren pan (by the way: Dutch oven in het Engels) blijkt te klein voor de groenten, bouillon, wijn én Ierse stooflappen. Hoe los ik dat op… Ik denk terug aan de rijstkoker, en dan aan de slowcooker, die nog steeds staat te verstoffen op het draaiplateau en alleen maar veel ruimte inneemt. Weer heb ik zo’n gevoel…

Zie je het voor je? Ik pak de stekker, kijk ernaar en stop hem aarzelend in het contact. Verschillende lampjes beginnen energiek te knipperen, heel goed uitgerust na de lange vakantie die ik het ding heb gegund. En dan begin ik te lachen, harder, steeds harder, terwijl ik hoofdschuddend het eten in de schaal lepel.

Het is een kerstwonder! ❤

Geplaatst in Persoonlijk, Poëzie

Zing in de storm


Als de eindeloze zee
kabbelt het leven voorwaarts
dan weer achterwaarts
meestal kalm, soms wild
onbestuurbaar
maar altijd in beweging
Onzichtbare dreiging uit de diepte
voelbare warmte van de zon.
Het tij kun je niet keren
beheersen
dus vaar mee
verras – jezelf en anderen
dans in de regen
en zing in de storm!


Licht in de donkere dagen voor kerst

De zon, de zon, de heerlijke zon!

Nu nog een glazenwasser…

Geplaatst in Fotogedicht

Wind, zon en verval

Het blad aan mijn voet
spreekt van wind, zon en verval
modder in zolen

klik voor details

Geplaatst in Fotogedicht

Wolkendons


statige zwanen
zeilen voort op wolkendons
waterdicht kostuum

Geplaatst in Natuur

Herfstperspectief

Vaak veranderen zaken als je ze vanuit een ander perspectief bekijkt.

Fijne paddenstoelentijd! 🍄

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Zeswoordverhaal: hoogsensitieve auto

DE BOLIDE BRULDE.
OVER ZIJN TOEREN
.

Afbeelding: Pixabay

WAT IS MET DIE BMW?
OVERSTUUR.

Geplaatst in Boeken, Fantasy

An Unexpected Journey – Spotify

Mijn lieve vrienden, wat heb ik genoten. Maandenlang luisterde ik naar de Spotify podcast/audioboeken The Hobbit & Lord of the Rings van John Ronald Reuel Tolkien tijdens wandelingen en langere autoritten. Prettige stemmen, levendige achtergrondgeluiden en de prachtige muziek van de films. Van glimlach tot brok in de keel; soms tot tranen toe bewogen. Ik raad het jullie van ganser ❤ aan!

Hieronder hoofdstuk 1 van The Hobbit.

Geplaatst in Beekse Bergen

Blij met steen

Het is vrijdagochtend en ik wacht op een bankje voor de ingang van Safaripark Beekse Bergen, waar ik heb afgesproken met Melody en haar schoonmeisje Daphne. Bezoekers druppelen gestaag naar binnen. Kijk, een OLIFANT! Kinderen bengelen steevast enthousiast aan zijn slagtanden. Gelukkig blijft de grijze reus er stoïcijns onder.

Rond 11 uur hoor ik een bekende stem en vlieg ik Melody om de nek, in haar rolstoel, met diverse doses pijnstillers achter haar kiezen. Daphne staat er glunderend bij te kijken. Onze eerste stappen voeren ons rechtstreeks naar een terras: Mel, die al drieënhalf uur onderweg is, heeft dringend behoefte aan een kop koffie.

De verhalen komen al snel los. Het is al een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen in Wildlands. Dan graaft Mel in haar tas en overhandigt me tot mijn verrukking een cadeautje dat ze met veel zorg en liefde zelf heeft gemaakt. En ook al ken ik het fenomeen Happy Stones nog niet, de betekenis is meteen duidelijk: ik grijns van oor tot oor! Melody heeft mijn logo op een steen geschilderd, met op de achterkant een lieve boodschap. Hoe gaaf is dat?! Bewonderend draai ik hem om en om.

Gedurende de rest van de dag verstoppen Daphne en Melody diverse andere creaties tussen rotsen, in een holle boom, achter een paaltje; allemaal om een willekeurig iemand te verrassen.

Het weer is fantastisch: de zon straalt in een helderblauwe lucht, en een briesje zorgt voor verkoeling. Toch wordt het een dag met een lach, een traan en woede: na een mooie boottocht komen we aan bij het Safariplein, waar Mel in een onbewaakt moment haar geliefde camera kwijtraakt. De hoop op een eerlijke vinder vervliegt met het verstrijken der uren. Blijkbaar hebben we te maken met een ordinaire, gevoelloze, schofterige dief, die meent te mogen stelen uit een invalidentoilet. Lees ook Eigen schuld Dure bult #1 en Eigen Schuld Dure Bult #2.

Dit voorval zet een domper op de dag, hoezeer mijn vriendin ook tracht zich groot te houden. Als troost schieten Daphne en ik erop los en beloven de foto’s nog die avond naar Mel te sturen.

Ik laat de foto’s spreken…

DROMEN MET OGEN OPEN

DORSTIG WEER

SIËSTA

GEVLEUGELD

Met recht gekroond
Geklepper
Lady Maya en haar trotse valkenier

Doet deze foto jullie ook ergens aan denken? Mij in ieder geval wel! 😀

OLIFANTENPRET

Joh, past met gemak!
Handig, zo’n snorkel
Niks lekkerder dan een zanddouche na een waterbad
*tikt op haar voorhoofd* Jij spoort echt niet!

Gelukkig eindigt de dag toch nog met een lach. Bedankt, lieverds, ik heb genoten. Tot de volgende keer! ❤

Mocht je nog meer foto’s willen zien, klik dan op het schattige vogeltje hieronder.

Voor Mootje
Geplaatst in Persoonlijk, schrijven

Houd het klein

De aarde is angstig. Zij wordt overstroomd, verbrand, verziekt en vergiftigd. Niet alleen door de vervuiling, maar ook door de haat. Oorlogen, aanslagen, virushaat, geweld op grote en kleine schaal. Ruzies en pesterijen, hebzucht. De wereld is niet gek; wij zijn het.

Ook mij beangstigt die situatie, aangevuld met stress van persoonlijke aard. Vooral ’s nacht slaat de onrust toe. Piekeren, terwijl je weet dat je er niets aan kunt veranderen. Wakker liggen om dingen die overdag slechts een moment van overweging waard zijn. Of slechts een moment krijgen. Zorgen over mijn ouders, mijn kinderen, mijn functie. Geconfronteerd met een leven dat niet stilstaat, met de tijd die je niet kunt tegenhouden. Verandering is echter natuurlijk, verandering is nodig. Maar de onzekerheid die het met zich meebrengt, kan me gestolen worden.

Vijf weken vakantie had ik, een zee van tijd. Oneindige uren waarin ik veel aan mijn boek zou werken. De werkelijkheid was dat ik zo onrustig en ongerust was, dat de weken voelden als een lang weekend. Ik verdeed mijn schrijftijd met staren naar een leeg scherm en greep dan naar een boek. En naar Netflix, waar de afleveringen van de series vanzelf verschenen. Niks mis mee, toch? Wel als je dat dag na dag doet. En daardoor was ik weer nijdig op mezelf. Slappe hen, zet door! Weer dat witte scherm. Dan maar weer dat andere bewegende scherm.

Gelukkig waren de laatste twee weken wel fantastisch. Victor en ik hadden een appartement gehuurd bij Maastricht, van waaruit we Zuid-Limburg in trokken. We bezochten mijn ouders een paar keer, gingen op bezoek bij mijn zus en zwager, en spraken af met een jeugdvriendin die ik al veertig jaar niet meer gezien had! Ook verkenden we de plekken die zorgvuldig door mij waren voorbereid. De research voor mijn boek ging perfect, mijn fantasieën en bedenksels kwamen tot leven. Hoe bijzonder om te lopen door een gebied dat ik alleen op Google Earth had gezien. Hoe tof om de omgeving van dichtbij te ervaren en vast te leggen op foto en film.

Weer terug lukt het maar moeilijk om in het werkritme te komen, de concentratie laat het afweten. Alles komt weer op me af; ineens kan ik in het donker beter zien dan in het licht. Wonderlijk hoe het brein werkt. Het is nog steeds veel. Bijna had ik mijn coach call erdoor afgezegd, maar gelukkig wees Giovanna me de weg terug. Een schrijfcoach die ook levenscoach blijkt te zijn. Soms heb je iemand nodig die heel duidelijk de zaken voor je op een rijtje zet. Die je vertelt over de broodnodige acceptatie van het feit dat alles altijd zal veranderen in het leven en dat sommige dingen eindig zijn, of in ieder geval anders voort zullen gaan dan nu. Dat negeren of ontkennen daarvan altijd drie keer zo hard terugkomt op stille momenten. Iemand die je laat weten dat je niet alles hoeft op te lossen, dat je anderen niet altijd hoeft te beschermen. Dat je alleen maar invloed hebt op de wijze waarop je zelf met die veranderingen omgaat. En dat je kleine successen mag vieren, met trots. Of ik dit zelf niet al lang wist? Ja natuurlijk wel! Alleen voelt het toch anders als het op jezelf betrekking heeft.

En dus zet ik kleine stappen vooruit, houd ik me vast aan kleine dingen, en gun mezelf de ruimte om daar ook van te genieten. Bramen uit eigen achtertuin als ontbijt. Klein van formaat, bomvol smaak en sap.

Ook keek ik gisteravond naar Winnetou op Netflix. Pierre Brice, een Franse acteur in een Duitse film over Native Americans. Een filmcrew die geen voet op Amerikaanse bodem heeft gezet. Het moet niet gekker worden. Vroeger was ik smoorverliefd op deze nobele indiaan, die ondanks de wreedheid van de indringers toch rechtvaardig en nobel bleef. Zijn maat Old Shatterhand is me vroeger nooit echt opgevallen, maar die mag er bij nader inzien ook wel zijn. En wat me vroeger ook nooit opviel, waren de hoefijzers van de Indiaanse paarden.

Na deze jeugdbelevenis keek ik niet naar deel 2, maar pakte mijn laptop en opende mijn schrijfprogramma. Met de timer op 20 minuten stortte ik me weer in een wereld waar zaken niet al te gecompliceerd zijn, spannend en romantisch. Waar ik de regie heb over hoe mensen zich ontwikkelen, wat ze beleven, voelen en doen. En dat alles losjes gebaseerd op het ‘echte’ leven. Kleine gebeurtenissen, aaneen geregen tot een feelgood verhaal.

En daar houd ik van. Geluk hoeft niet groot te zijn.