Geplaatst in Beekse Bergen

Blij met steen

Het is vrijdagochtend en ik wacht op een bankje voor de ingang van Safaripark Beekse Bergen, waar ik heb afgesproken met Melody en haar schoonmeisje Daphne. Bezoekers druppelen gestaag naar binnen. Kijk, een OLIFANT! Kinderen bengelen steevast enthousiast aan zijn slagtanden. Gelukkig blijft de grijze reus er stoïcijns onder.

Rond 11 uur hoor ik een bekende stem en vlieg ik Melody om de nek, in haar rolstoel, met diverse doses pijnstillers achter haar kiezen. Daphne staat er glunderend bij te kijken. Onze eerste stappen voeren ons rechtstreeks naar een terras: Mel, die al drieënhalf uur onderweg is, heeft dringend behoefte aan een kop koffie.

De verhalen komen al snel los. Het is al een jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen in Wildlands. Dan graaft Mel in haar tas en overhandigt me tot mijn verrukking een cadeautje dat ze met veel zorg en liefde zelf heeft gemaakt. En ook al ken ik het fenomeen Happy Stones nog niet, de betekenis is meteen duidelijk: ik grijns van oor tot oor! Melody heeft mijn logo op een steen geschilderd, met op de achterkant een lieve boodschap. Hoe gaaf is dat?! Bewonderend draai ik hem om en om.

Gedurende de rest van de dag verstoppen Daphne en Melody diverse andere creaties tussen rotsen, in een holle boom, achter een paaltje; allemaal om een willekeurig iemand te verrassen.

Het weer is fantastisch: de zon straalt in een helderblauwe lucht, en een briesje zorgt voor verkoeling. Toch wordt het een dag met een lach, een traan en woede: na een mooie boottocht komen we aan bij het Safariplein, waar Mel in een onbewaakt moment haar geliefde camera kwijtraakt. De hoop op een eerlijke vinder vervliegt met het verstrijken der uren. Blijkbaar hebben we te maken met een ordinaire, gevoelloze, schofterige dief, die meent te mogen stelen uit een invalidentoilet. Lees ook Eigen schuld Dure bult #1 en Eigen Schuld Dure Bult #2.

Dit voorval zet een domper op de dag, hoezeer mijn vriendin ook tracht zich groot te houden. Als troost schieten Daphne en ik erop los en beloven de foto’s nog die avond naar Mel te sturen.

Ik laat de foto’s spreken…

DROMEN MET OGEN OPEN

DORSTIG WEER

SIËSTA

GEVLEUGELD

Met recht gekroond
Geklepper
Lady Maya en haar trotse valkenier

Doet deze foto jullie ook ergens aan denken? Mij in ieder geval wel! 😀

OLIFANTENPRET

Joh, past met gemak!
Handig, zo’n snorkel
Niks lekkerder dan een zanddouche na een waterbad
*tikt op haar voorhoofd* Jij spoort echt niet!

Gelukkig eindigt de dag toch nog met een lach. Bedankt, lieverds, ik heb genoten. Tot de volgende keer! ❤

Mocht je nog meer foto’s willen zien, klik dan op het schattige vogeltje hieronder.

Voor Mootje
Geplaatst in Persoonlijk, schrijven

Houd het klein

De aarde is angstig. Zij wordt overstroomd, verbrand, verziekt en vergiftigd. Niet alleen door de vervuiling, maar ook door de haat. Oorlogen, aanslagen, virushaat, geweld op grote en kleine schaal. Ruzies en pesterijen, hebzucht. De wereld is niet gek; wij zijn het.

Ook mij beangstigt die situatie, aangevuld met stress van persoonlijke aard. Vooral ’s nacht slaat de onrust toe. Piekeren, terwijl je weet dat je er niets aan kunt veranderen. Wakker liggen om dingen die overdag slechts een moment van overweging waard zijn. Of slechts een moment krijgen. Zorgen over mijn ouders, mijn kinderen, mijn functie. Geconfronteerd met een leven dat niet stilstaat, met de tijd die je niet kunt tegenhouden. Verandering is echter natuurlijk, verandering is nodig. Maar de onzekerheid die het met zich meebrengt, kan me gestolen worden.

Vijf weken vakantie had ik, een zee van tijd. Oneindige uren waarin ik veel aan mijn boek zou werken. De werkelijkheid was dat ik zo onrustig en ongerust was, dat de weken voelden als een lang weekend. Ik verdeed mijn schrijftijd met staren naar een leeg scherm en greep dan naar een boek. En naar Netflix, waar de afleveringen van de series vanzelf verschenen. Niks mis mee, toch? Wel als je dat dag na dag doet. En daardoor was ik weer nijdig op mezelf. Slappe hen, zet door! Weer dat witte scherm. Dan maar weer dat andere bewegende scherm.

Gelukkig waren de laatste twee weken wel fantastisch. Victor en ik hadden een appartement gehuurd bij Maastricht, van waaruit we Zuid-Limburg in trokken. We bezochten mijn ouders een paar keer, gingen op bezoek bij mijn zus en zwager, en spraken af met een jeugdvriendin die ik al veertig jaar niet meer gezien had! Ook verkenden we de plekken die zorgvuldig door mij waren voorbereid. De research voor mijn boek ging perfect, mijn fantasieën en bedenksels kwamen tot leven. Hoe bijzonder om te lopen door een gebied dat ik alleen op Google Earth had gezien. Hoe tof om de omgeving van dichtbij te ervaren en vast te leggen op foto en film.

Weer terug lukt het maar moeilijk om in het werkritme te komen, de concentratie laat het afweten. Alles komt weer op me af; ineens kan ik in het donker beter zien dan in het licht. Wonderlijk hoe het brein werkt. Het is nog steeds veel. Bijna had ik mijn coach call erdoor afgezegd, maar gelukkig wees Giovanna me de weg terug. Een schrijfcoach die ook levenscoach blijkt te zijn. Soms heb je iemand nodig die heel duidelijk de zaken voor je op een rijtje zet. Die je vertelt over de broodnodige acceptatie van het feit dat alles altijd zal veranderen in het leven en dat sommige dingen eindig zijn, of in ieder geval anders voort zullen gaan dan nu. Dat negeren of ontkennen daarvan altijd drie keer zo hard terugkomt op stille momenten. Iemand die je laat weten dat je niet alles hoeft op te lossen, dat je anderen niet altijd hoeft te beschermen. Dat je alleen maar invloed hebt op de wijze waarop je zelf met die veranderingen omgaat. En dat je kleine successen mag vieren, met trots. Of ik dit zelf niet al lang wist? Ja natuurlijk wel! Alleen voelt het toch anders als het op jezelf betrekking heeft.

En dus zet ik kleine stappen vooruit, houd ik me vast aan kleine dingen, en gun mezelf de ruimte om daar ook van te genieten. Bramen uit eigen achtertuin als ontbijt. Klein van formaat, bomvol smaak en sap.

Ook keek ik gisteravond naar Winnetou op Netflix. Pierre Brice, een Franse acteur in een Duitse film over Native Americans. Een filmcrew die geen voet op Amerikaanse bodem heeft gezet. Het moet niet gekker worden. Vroeger was ik smoorverliefd op deze nobele indiaan, die ondanks de wreedheid van de indringers toch rechtvaardig en nobel bleef. Zijn maat Old Shatterhand is me vroeger nooit echt opgevallen, maar die mag er bij nader inzien ook wel zijn. En wat me vroeger ook nooit opviel, waren de hoefijzers van de Indiaanse paarden.

Na deze jeugdbelevenis keek ik niet naar deel 2, maar pakte mijn laptop en opende mijn schrijfprogramma. Met de timer op 20 minuten stortte ik me weer in een wereld waar zaken niet al te gecompliceerd zijn, spannend en romantisch. Waar ik de regie heb over hoe mensen zich ontwikkelen, wat ze beleven, voelen en doen. En dat alles losjes gebaseerd op het ‘echte’ leven. Kleine gebeurtenissen, aaneen geregen tot een feelgood verhaal.

En daar houd ik van. Geluk hoeft niet groot te zijn.

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Zeswoordverhaal: Dat ene moment

klik voor details

Geplaatst in Poëzie

Requiem voor een mug

Waarom ben je zo hecht, beste mug?
Heb je zelf geen echte vrienden
om mee te praten?
Kun je op zijn minst proberen
je neus niet voortdurend
in andermans zaken te steken?
Want je haalt me het bloed
onder de nagels
en andere plekken
vandaan.

En toch ben je zo verlegen, mug,
dat je slechts durft te zingen
als het donker is,
soms alleen, soms in koor.
Vertel me, waarom hoor
ik alleen ‘s nachts van jou?
Deed je wellicht iets
dat het daglicht
niet kan
verdragen?

Laat me je gracieuze dans
voortaan aanschouwen
in al haar glorie.
Zet in het voetlicht
je elegante ledematen
en ranke lijf.
Toon je gezicht
en ik zal je
van dichtbij
aanbidden.

Want nu,
lieve mug,
heb ik je,
vrees ik,
in een vloek
en een zucht
vol adoratie
met mijn ovatie
vermoord.

Geplaatst in Beekse Bergen

De echte Baloe

klik voor details

Een lippenbeer doezelt in de middagzon van Safaripark Beekse Bergen.

Zie je de overeenkomst met Baloe uit Jungle Boek van Disney? Dat is namelijk ook een lippenbeer. Oorspronkelijk is Baloe (Hindi voor ‘beer’) een personage uit Het jungleboek van Rudyard Kipling.

Geplaatst in Bloemrijk

Uitbundig

klik voor details

Geplaatst in Dieren

Ook wespen hebben dorst

klik voor details

Geplaatst in Dieren

De huismus en de valk

Op mijn tweede vakantiedag zit ik buiten te chillen met een boek. De zon schijnt en in de schaduw is het heerlijk koel. Geen gejaag, geen gestress. Hoe meer ik de spanning loslaat, hoe spannender het boek wordt. Het einde nadert en ik kijk even de tuin in.

Daar heerst bedrijvigheid: vogels vliegen af en aan en doen zich tegoed aan een zomermix met onder andere gedroogde wormpjes. Een tortelduif loopt over de kiezels en pikt de korrels op die de slordige mussen en meesjes op de grond gooien. Een vogelsymbiose in het klein.

Helaas hebben de vlinders hun weg nog niet gevonden naar de pas aangeschafte bananenhouder. Het nieuws heeft zich blijkbaar nog niet verspreid.

Weer strijkt een musje neer in de voederbol en zit te smullen van het feestmaal. Een idyllisch plaatje. Ik zucht, content in het hier en nu.

Ineens verschijnt vanuit het niets een valk ten tonele! Hij duikt af op de huismus en probeert hem met uitgestrekte klauwen door de tralies te pakken te krijgen. 🦅 Fladder, fladder, vogelpaniek. What the heck?!

Gelukkig slaagt hij hier niet in en met grote ogen kijk ik toe hoe de roofvogel in de sering aan de rechterkant verdwijnt. De mus blijft zitten waar hij zit, roerloos. Ook ik verstijf, bang dat de mus wegvliegt uit zijn veilige haven als ik beweeg. Samen wachten we op wat komen gaat. Zou de valk toch zijn doorgevlogen?

Net als ik denk dat het gevaar is geweken volgt een tweede duikvlucht. De mus schrikt en verlaat de betraliede voederbal. Had hij niet moeten doen! De valk slaat genadeloos toe. 😩

Ik spring op en ren erheen, probeer de roofvogel te laten schrikken zodat hij de mus loslaat. De valk vliegt van me weg, stuit op de schuurdeur en valt terug op de grond, zijn vleugels beschermend over zijn diner gespreid. En hij laat niet los! Ik klap in mijn handen en weer probeert hij weg te komen. Dit keer wint hij wel genoeg hoogte en het lukt hem om over de schutting te vliegen. Ik zie hoe hij in de verte verdwijnt, zijn prooi zegevierend in zijn vlijmscherpe klauwen geklemd. 😳 Jeetje!

Geplaatst in Fotogedicht

Outdoor restaurant

klik voor details

.
samen uitbuiken
in outdoor luxerestaurant
loungen op hoogte
.

Geplaatst in Dieren

Smokin’ hot

klik voor details

Smokey doet mij in deze foto denken aan een half-slapende draak die ieder moment kan toeslaan. Wat zie jij in zijn uitdrukking?