Geplaatst in Korte verhalen

De Vloek van Schaduwland

 

Krakend kwam de oude zigeunerwagen tot stilstand. “Gaan we hier overnachten, grootvader?” De jonge stem schalde over de open plek, een waterval aan bonte klanken die vreemd aandeed in de stille namiddag. Ze waren die dag de grens overgestoken om te zien of de geruchten over het Schaduwland waar waren. En ze klopten. Niets dan grijze akkers, omringd door grauwe struiken en doodse bomen. Vele helden hadden geprobeerd de vloek op te heffen – tevergeefs.

“Opaaaaaa, blijven we hier?” Waarschuwend bracht hij zijn vinger naar zijn lippen. Praten was verboden, hier regeerde angst. Verhalen waren uitgestorven en alle kleur was uit het leven verdwenen. Zijn kleindochter liet zich echter niet tegenhouden. Ze klom naar beneden en cirkelde verrukt in het midden van de open plek, armen wijd gespreid als een zonnige bloem. En ze zong! Zelfs de lucht danste mee.

Fonteinen van kleur wervelden om haar heen. Een groen waas trok over het gras naar de bomen, kleurde de open plek en ver daarachter. Ademloos keek de oude man toe. Onstuitbaar veranderde Schaduwland terug in Kleurrijk.

 


 

MelodyLogoWoW

 

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema ~ Kleurrijk ~ in maximaal 175 woorden.

Geplaatst in Korte verhalen

Genieten

Ze snoof de geur op: de zalige combinatie van door zon verwarmd hout, naaldbomen en een zweempje boenwas. Door de open deur klonk vogelgefluit. Eerst maar even uitpakken.

Met lichte tred liep ze door de woonkamer, die tevens keuken en slaapkamer was. De vloer kraakte hier en daar, en lachend schoof ze de gordijnen open. Ze had niet veel bij zich, de ladekast was groot genoeg om haar kleding te herbergen. Al gauw liet de fluitketel van zich horen en ze koos voor kamillethee.

“Weet u het heel zeker, mevrouw?” had de receptionist nog gevraagd. “We hebben ook andere accommodaties te huur. En omdat het nog laagseizoen is, mag ik u die aanbieden voor dezelfde prijs.” Zijn verwachtingsvolle ogen hadden verbaasd gekeken toen ze weigerde. De blokhut voldeed prima aan haar wensen.

Ze ritste haar tas open, zette de laptop op de keukentafel en klapte die toen met een plechtig gebaar open. Doordrenkt van stilte bleef ze even met gesloten ogen zitten, haar vingers op de toetsen. Dit was genieten.

Haar schrijfvakantie was begonnen.


 

MelodyLogoWoW

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Genieten (max 175 woorden)

Geplaatst in Korte verhalen

Verder

De zon gloeit. Haar stralen priemen als dolken. Ze likt aan hun huid tot die rood verbrand is. Rood, met een laagje zout. De lucht rimpelt vloeibaar in een trillende fata morgana.

“We moeten verder.” Zijn stem klinkt schor, stembanden rauw geschuurd door het stof. De vrouw opent moeizaam haar ogen en kijkt vanuit de barmhartige schaduw van de cactus naar zijn uitgestoken hand. Zij schudt slechts haar hoofd, haar gebarsten lippen zwijgende getuigen van haar immense dorst. Het is te laat, te heet voor tranen.

“Kom, lief, we kunnen hier niet blijven, we moeten hulp zoeken. Hier, neem jij het laatste slokje.” Het lauwe vocht geeft haar net genoeg energie om zich overeind te laten hijsen. Het lijkt lang geleden dat ze hun kapotte auto achterlieten. Ze lopen verder, de fata morgana tegemoet. Hun wankele voetafdrukken vullen zich met zand.

Een dag later houdt een politiewagen halt bij de verlaten Dodge. De agent schermt zijn ogen af en tuurt de lege woestijn in. Een eind verder cirkelen zwarte stippen in het verzengende blauw.

 

190225verder

 

Mijn verhaal is helaas gebaseerd op een waargebeurde tragedie die plaatsvond in het Joshua Tree National Park, waar V-man en ik in 2013 waren en ik deze foto nam. De directeur van 013 Poppodium Tilburg en zijn vriendin kwamen in 2011 om in dit National Park. Verlaten, verzengend heet, meedogenloos. Het heeft veel indruk op me gemaakt.

 


MelodyLogoWoW
Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Verder (max 175 woorden)

Geplaatst in Korte verhalen

Explosief

Een oorverdovende knal. Het onmiskenbare geluid van een afgevuurd pistool weergalmde over de vlakte en de geur van kruitdampen vulde de lucht. De knal bracht een schokgolf teweeg onder de omstanders. De tijd vertraagde, ingedikt tot dit ene moment.

Zijn adem stokte en met opengesperde neusgaten schoot hij vooruit. Wég van hier! Zijn beenspieren spanden zich tot het uiterste, gevoed door de zuurstof die het wild kloppende hart rond pompte. Sneller, veel sneller!

De adrenaline gaf hem vleugels en hij rende zoals hij nog nooit had gerend. Toch voelde hij de adem van zijn achtervolgers in zijn nek, merkte hoe zij steeds dichterbij kwamen. Verbeten sprak hij zijn reserves aan. Hij kon zich niet verschuilen en had maar één kans. Alleen snelheid kon hem nog redden; snelheid was zijn enige wapen!

Dan nog een schot. Hij kromp ineen.

“Valse start. Opnieuw!”


BlogLogoVerhalenMelody

 

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Herstarten (max 175 woorden)

Geplaatst in Korte verhalen

Krokie Krokodil

“Ik moet naar school, Krokie, de vakantie is over.” Tess diept de kleine voorzichtig uit haar schooltas op en zet hem terug op de grond. “Je kunt niet mee.”

Krokie geeft zich echter niet zomaar gewonnen en bijt zich vast in de zoom van haar jurk. Ze giechelt. “Zo kan ik toch niet lopen, gekkie. Oké, ik weet wat. Zie je mijn knuffels daar zitten?” Ze houdt het beestje omhoog. “Zie je hoe stil ze zitten? Zo stil moet jij ook zijn, anders krijg ik problemen. Begrepen?”

Tess pakt haar vriendje op en hangt hem als een paraplu aan haar arm. Met de schooltas in de andere hand stapt ze de gang op.

“Dag mama, ik ben naar school.”
“Niet zo snel, jongedame. Laat eens zien wat je daar hebt?”

O jee.

“Krokie wil mee naar school, hij moet ook leren!”
“Je kunt geen krokodil mee naar school nemen, ook al is hij nog klein. Dat kan echt niet.”
“Echt wel.”
“Nee, echt niet, lieverd.”
“ECHT WEL!”

Als twee kemphanen staan ze tegenover elkaar, de armen stijf over elkaar geslagen, het meisje het evenbeeld van de moeder. Krokie zegt niets, maar klemt zich stijf met zijn staart aan haar arm vast.

schrijfuitdagung 8 schaap schrijft
Tekening door: Amandine Piu

De moeder kijkt naar haar vastberaden dochter. De rode krullen plakken tegen het verhitte gezichtje. Niemand in de dierentuin had verwacht dat het krokodillenjong het zou overleven, maar Tess heeft het vertroeteld en met kleine hapjes weten te redden. De twee zijn de afgelopen maanden onafscheidelijk geweest.

“Weet je wat? We vragen aan de juf of je hem mee mag nemen op Werelddierendag. En als je een spreekbeurt hebt. Dan kunnen al je klasgenootjes hem bewonderen. Deal?”

De krokodil kijkt naar Tess en zij kijkt terug. Ze knikt zwijgend. Terug in zijn terrarium krijgt Krokie een extra insectenhapje. “Voor je het weet ben ik alweer thuis. Ga maar lekker slapen.” Een teddybeer houdt hem onder de warmtelamp gezelschap. Als surrogaat-surrogaatmoeder.


bloglogoverhalenschaap

Schrijfuitdaging #8 (maximaal 350 woorden) met een tekening als thema van Schaap Schrijft

Geplaatst in Korte verhalen

Nee

Het knippen van de schaar klonk steeds dichterbij. De sering bleef angstvallig stil, beducht voor de snijdende messen die blikkerden in het zonlicht. Nog steeds weerklonken de kreten van de coniferen, de grond aan hun voeten bezaaid met afgerukte ledematen.

Opnieuw liep de mens langs de heg en keek of alles recht was. Recht… de natuur is niet recht, jij barbaar! Met moeite beheerste de jonge boom zich, vooral niet opvallen. Met een schuin oog keek hij naar zijn moeder die onverstoorbaar stond te zonnen, haar bladeren hoog opgeheven. Wanneer hij zo groot was, zou hij ook niet meer bang zijn.

De mens, tevreden over zijn perfecte heg, naderde! Neeeeeee, gilde hij stemloos. Er trok een rilling door zijn ranke lijf. Bladeren ruisten, zijn bloemen dansten. Dan een liefkozende hand, een neus die diep genietend inademde. Bedwelmd door zijn zoete geur sloten de schaarbladen zich zachtjes. “Nee, deze nog niet.”

180102nee

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘Nee‘, van Schaap Schrijft

Geplaatst in Korte verhalen

Vleugels

Zijn rug jeukte. Onrustig schoof hij op zijn stoel heen weer en schurkte langs de oneffen leuning. Zijn schouders zaten muurvast – helemaal niet zo gek na weer een nacht doorzakken. Leerde hij het nou nooit?

De monotone stem van de professor verdween steeds verder naar de achtergrond. Met een schok kwam hij weer bij zijn positieven: dit college was verplicht! Gelukkig zat hij achteraan. Hij reikte naar het onafscheidelijke blikje en dronk het met diepe teugen leeg. Even later stroomde wat nieuwe energie door zijn lijf, maar hiermee keerde ook het gekriebel in alle hevigheid terug. Gelukkig was de les bijna afgelopen.

Op weg naar buiten trok hij zijn colbertje aan. Zat dat vanmorgen ook al zo ongemakkelijk en strak? Dat kon hij zich eigenlijk niet herinneren. Hij haalde zijn pijnlijke schouders op, mikte het verfrommelde blikje in de afvalbak en trok een nieuwe Red Bull open.

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘Vleugels‘, van Schaap Schrijft