Geplaatst in Columns

Tijd voor Vakantie

Fris en fruitig arriveer ik op het werk en wil mijn lunch in de afdelingskoelkast in de pantry leggen. Het past echter niet. Als ik wat items verzet, grijp ik in een open roze-yoghurtverpakking. Een met geweld erin gepropte colafles had er het deksel afgewipt. Oké. Maar eens zien wat nog meer gebeurt daarbinnen, zeker gezien het feit dat haast niemand meer aanwezig is of zal zijn de komende weken.

Lees verder “Tijd voor Vakantie”

Geplaatst in Columns

Een Apple’tje schillen met Siri

Sinds kort heb ik me mogen scharen in het leger der Apple gebruikers. Ooit had ik een iPhone, een 3GS als ik het me goed herinner, maar al jaren is Android mijn grote vriend. Sinds kort vervul ik echter de rol van ICT & Onderwijscoach, samen met een collega, en voor deze taak hebben wij natuurlijk ook gereedschap nodig. Het werd een iPad, omdat ze die op de basisscholen vaak gebruiken. In combinatie met een enthousiast aangeschaft toetsenbord leek het warempel wel een iMac mini!

In het weekend de nodige apps erop gezet om te oefenen – zo’n mooi apparaat moet immers volledig benut worden. Nu heeft de iPad een intrigerende virtuele assistente, met de klinkende naam Siri. Siri nodigt je uit om allerlei opdrachten te geven, te starten met “Heeee Siri”. Voice recognition technology. Zo kun je met je stem een app starten. Of een alarm zetten. Ik oefende met Siri en leerde haar mijn stem te herkennen.

Afgelopen donderdag ging ik naar een vergadering in ‘s-Hertogenbosch, en gretig startte ik de iPad op om aantekeningen te maken. Een laptop is toch een gewicht om mee te slepen. Al gauw tikte ik een lijstje met taken. Perfect: snel en niet storend. De spreker vertelde over nieuwe ontwikkelingen en liep wat heen en weer. Tot mijn verbazing lichtte ineens mijn inmiddels slapende iPad op en ik keek verwonderd toe hoe Siri ijverig zijn woorden typte. Wat gek. Dat mocht niet! Haastig klapte ik het scherm dicht en probeerde me weer te concentreren.

Na tien minuten had ik genoeg moed verzameld om het weer te proberen en maakte wat nieuwe aantekeningen. Weer werd het scherm zwart toen ik stopte met typen, maar dat duurde niet lang. Siri kwam weer spontaan in actie, zonder daarvoor een opdracht te hebben gekregen. De sloerie! Zijn stem leek niet eens op de mijne!

Heeee Siri, wat doe je nou? Ik drukte op de home-knop, vastbesloten een einde te maken aan deze one-woman-show. Wat denk je? Ging ze ook nog terug praten! Opgelaten klapte ik het ding weer dicht en hoopte dat de strijd met mijn assistente niet was opgevallen. “Ah, er is hier blijkbaar iemand met een overijverige iPad!”, spotte de spreker. Ik grijnsde als een boer die kiespijn heeft en zakte wat onderuit.

Goddank de pauze. “Heb jij verstand van iPads?”, vroeg ik hem. “Ja hoor, laat maar even zien.” Vakkundig opende hij de instellingen en wees naar Siri. Stom ja, dat had ik zelf ook wel kunnen vinden. Hij zette een aantal schuifjes uit, en schoof de mini iMac naar me toe. “Natuurlijk kun je ook het geluid uitzetten hè,” opperde hij. Ik staarde naar de instellingen, mijn zelfvertrouwen kelderde in rap tempo. “Eh, waar…” Hij keek me aan en drukte bedaard op de bovenkant van mijn iPad – een bovenkant die ik van de voorkant niet meer zag door de stoere keyboard hoes die eromheen zat. Exact op dezelfde plek waar de volumeknop zat van mijn privé tablet, een handeling die ik wel honderden keren heb uitgevoerd. “Misschien is een iPad een ietsje te hoog gegrepen voor je?” Met een hoofd als een boei mompelde ik dat ik het ding pas had, en… maar hij was al weggelopen. Wat een afgang.

Thuis gekomen heb ik nog een grondig Apple’tje geschild met Siri. Haar bestraffend toegesproken. Nogmaals mijn stem met haar doorgenomen en haar wat commando’s gegeven. Een Vlaamse versie gekozen. Ze was inmiddels zo mak als een lammetje in mijn lerende handen. Ik kreeg er zelfs weer schik in en zei overmoedig “Heeee Siri, je bent best grappig.” Haar antwoord: “Ha. Ik ben blij dat je dat vindt.” We worden vast goede vriendinnen, Siri en ik.

Geplaatst in Columns, Dieren, Koken

In een slakkengang

Het is zaterdag. Normaal gesproken begint die dag al vroeg met een ongezonde dosis gepoets, worden kledingstukken her en der van slaapkamers af geplukt en draait de wasmachine in ploegendiensten. Koel- en andere kasten worden aangevuld met even later onverklaarbaar verdwijnende snacks, en ook de tuin vraagt de nodige aandacht. Maar vandaag gaat het allemaal iets anders. De vaart is eruit. Lees verder “In een slakkengang”

Geplaatst in Columns

Op Excursie

“Sorry, maar wáár moet u zijn?” De vrouw herhaalt haar vraag, het gezicht niet helemaal in de plooi. “In HA302!” is het antwoord. Ze neemt de heer voor zich nog eens goed op. Strak in het pak, compleet met stropdas, een aktekoffer in de hand. Ze haalt haar schouders op en verwijst hem naar de derde verdieping. Als ze haar ogen opslaat komt daar warempel nog een pak naar de receptie lopen. Ook hij spreekt de wens uit naar HA302 verwezen te worden. “Volgt u die meneer maar, hij loopt net de trap op.” Wat later zitten acht beren… eh heren op een rijtje in de poppenhoek. En ik? Ik kan een lach niet onderdrukken.

Al twee jaren vormen we het netwerk Werkplekleren, waarin wij werken aan de flexibilisering van de opleidingen van de Academie voor Deeltijd (AVD). Leren op de werkplek moet daarin ook een belangrijke plek krijgen. De studenten van de AVD werken immers allemaal en volgen daarnaast een opleiding.

We hebben tot nu toe vooral met en van elkaar geleerd en diverse casussen onderzocht. Maar de wereld is groter dan Avans, en we willen samen leren, ook van wat anderen buiten de hogeschool doen. Dat betekent: de boer opgaan!

180529netwerk

afbeeldingen: Pixabay

Die boer is in dit geval twee collega’s van de HAN, die veel expertise hebben op werkplekleren. We willen graag hun verhaal horen maar ook onze eigen verhalen met hen delen en spiegelen. Het is hoog tijd voor een excursie. Dat uitstapje wordt natuurlijk terdege voorbereid; we weten precies wat we willen weten, wat we willen vragen, wat onze verwachtingen zijn.

Die woensdagochtend spreken we af bij de HAN. Acht docenten –allemaal mannen– van diverse pluimages op excursie, en ik als expert. De werelden van o.a. Bouw & Infra, van Verpleegkunde, HRM en Bedrijfskunde ontmoeten elkaar op de werkplek.

Wat het achttal echter niet weet, is in welk HAN-lokaal we verwacht worden. Maar ik wel! Aangezien de HAN vroeger mijn thuishonk was, herken ik het nummer van het toegekende lokaal meteen. Het staat namelijk bekend als “Het kleuterlokaal”. Helemaal geen gekke term als je de Pabo gewend bent, maar als bedrijfskundig docent zou je daar anders over kunnen denken.

Ze staan wat onwennig te kijken, maar al gauw is de docent Bouw & Infra niet meer weg te slaan uit de bouwhoek. De verpleegkundige verbindt vakkundig een pop met een ontwrichte arm. De HRM docent slaat zijn netwerkgenoten gade en biedt zijn hulp aan. In de potjes en pannetjes van de speelkeuken wordt geroerd dat het een lieve lust is. De commercieel economist heeft eurotekens in zijn ogen. Een gat in de markt! Hij gaat kinderfeestjes voor volwassenen organiseren!

180529blokken

Ik laat ze even hun gang gaan en roep ze dan tot de orde. Daar zitten we dan. Acht volwassen kerels, de gastheer en -vrouw, en ik. De een met de pop, de ander trapt nog gauw een blokkentoren om. Mijn opzet is geslaagd. Ze hebben aan den lijve meegemaakt hoe je het beste kunt leren op de werkplek en hoe je dat inbouwt in een opleidingstraject. Ze hebben gemerkt hoe uitnodigend, stimulerend en creatief werkplekleren is. De uitwisselingssessie is succesvol!

Bij de uitgang neemt het netwerk afscheid. Als een van hen een zakdoek uit zijn broekzak opdiept, valt er een legoblokje uit. “Houd maar,” zeg ik lachend, “als aandenken aan de kleuterklas!”

Miranda Timmermans

 


 

Deze column schreef ik voor en namens Miranda Timmermans, Lector Leerkracht pabo Avans Hogeschool & Voorzitter VELON Vereniging Lerarenopleiders Nederland.

180529MT
LinkedIn

Twitter

 

Geplaatst in Algemeen, Columns, Gezin, Persoonlijk

Ik zoek een schoonmaakster

Als je Zoektocht naar schoonheid hebt gelezen, weet je dat ik naarstig op zoek ben naar een schoonmaakster. En dat drie keer scheepsrecht is!

De nieuwe –en derde– kandidaat liet even op zich wachten, maar na een paar dagen kreeg ik toch de gegevens van een nieuwe schoonmaakster. Ik greep mijn gsm en belde. Aan de andere kant een vrolijke, enthousiaste stem. Wat leuk dat ik belde! Een jonge studente die precies wilde wat ik zocht: eens per week twee uren poetsen. Van beide kanten prima! Het kon zelfs in de ochtend en de avond. Na een fijn gesprek deelde ik mijn blijdschap met mijn collega’s. A match made in heaven. Lees verder “Ik zoek een schoonmaakster”

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Koken, Schrijven

Roomboter

Roomboter, ze proefde het meteen! Die volle zoete smaak, de romige nasmaak. Hoewel het jaren geleden was dat ze het voor de laatste keer gegeten had, herkende ze het nog steeds. Genietend sloot ze haar ogen. Haar paranoïde smaakpapillen hielden haar vast voor de gek. Toen ze haar blik weer op sloeg, keken twee ogen haar vragend aan.

“Hoe is het?”

“Het lijkt wel of de champignons in roomboter gebakken zijn. En het brood is knapperig, heerlijk vers.”

Ze keek naar het bord van haar man, waarop een tosti blauwkaas lag.

“Hoe is jouw eten?”

“Ook lekker.”

Zwijgend concentreerden zij zich op het voedsel, ze hadden er lang op moeten wachten na haar speciale verzoek. Na een paar happen keek ze om zich heen. De terrassen op de markt waren afgeladen vol, en overal liepen mensen met boeken te sjouwen. Met een glimlach keek ze naar haar eigen tas. Een Engelstalige fantasy trilogie -hoewel haar boekenkast nu al uitpuilde- en een dun boekje over Audrey Hepburn. Het zou goed passen bij het grote schilderij.

Even keek ze aandachtig naar haar spiegeleieren, schudde haar hoofd en plukte toen de takjes munt uit het theeglas.

“Die bijen hier zijn niet echt slim,” merkte ze op, terwijl ze nog een hap nam, “die zoemen rond de nepbloemen hier op tafel.” Haar man glimlachte en nam een slok van zijn biertje.

Hoewel de bank er uitnodigend uit zag, was de rugleuning zeer oncomfortabel. En ze was al gebroken door het slenteren over de jaarlijkse boekenmarkt.

“Zullen we afrekenen en dan nog wat door Dordrecht lopen?”

“Is goed,” zei zij, “even wachten, ik ben zo terug.”

Hand in hand liepen ze door de stad. Er kwam maar geen eind aan de boekenkramen die het centrum deze dag hadden overgenomen, maar ze had er geen oog meer voor. Haar kleingeld was zo goed als op, dus ze was veilig. Of beter gezegd, haar huis was veilig. Als ze haar gang ging, dan stonden de boeken zelfs in de vensterbank. Ze lachte in zichzelf. Daar hadden ze immers al gestaan, maar dat ging zelfs haar geduldige partner te ver.

De eerste tekenen kondigden zich al vaag aan. Ze deed ze af als inbeelding, als paranoia, maar tien minuten later parelden zweetdruppels op haar voorhoofd. Ze voelde zich misselijk, en naast haar rug deed nu ook haar buik zeer.

“Als we snel zijn, halen we de trein van vijf voor vier nog.”

Toen ze niet antwoordde, keek haar man even opzij. Hij zag haar bleke gezicht, voelde haar vingers om zijn hand knellen. Alle gedachten aan treinen en vertrektijden verdwenen naar de achtergrond.

“Gaat het nog?” vroeg hij bezorgd?

Ze schudde haar hoofd en liep door, steeds sneller.

“Het kost 50 cent”, zei hij, “en ik heb geen muntgeld.”

Al lopende viste ze haar portemonnee uit haar handtas. Op het station liepen ze meteen door naar het perron, waar de deur gehoorzaam openging na het offer van haar laatste muntstuk. Met een grimas ging ze het toilet binnen. Net op tijd.

Roomboter…

170707roomboter.jpg

foto: Pixabay


Lieve mensen van restaurants, lieve obers en koks. Willen jullie alsjeblieft goed luisteren naar mensen met een voedselallergie? Ze moeten erop kunnen vertrouwen dat wat ze eten, ook echt veilig is.