Geplaatst in Columns, Nieuws

De Vergulde TRUMPet

Er was eens een TRUMPet, glanzend opgepoetst, net iets te glimmend om echt te kunnen zijn. Heel zijn leven verlangde hij naar een voetstuk. Als blaasinstrument werd hij namelijk altijd aan de hand genomen, maar nu wilde hij op zichzelf staan. En op een voetstuk kijken anderen net wat gemakkelijker naar je op.

Hij zag de echt Gouden Trompetten paraderen, hun prachtige, authentieke glans pijnigde zijn ogen. Dat wilde hij ook! Hij blies en blies, zijn TRUMPetmond veel groter dan de andere. Het geluid nam toe, zwol op en overstemde de gezamenlijke melodie. Al gauw waren een paar andere instrumenten onder de indruk, toondoof als ze waren. Ze zagen niet dat het niet echt goud was dat er glom. Lees verder “De Vergulde TRUMPet”

Geplaatst in Columns, Persoonlijk

Een mooie avond

Het is donderdagavond bij Avans. Rust en stilte heersen waar een paar uur daarvóór nog chaos regeerde. Waar geroezemoes, met uitschieters van individuele stemmen, een alom aanwezige achtergrond van geluid dirigeerde. Rust, zodat aandachtspunten vanuit alle hoeken komen aanstromen om een overzicht te vormen. Asana, aantekeningen, mailberichten en ver opgeslagen gedachten. Alles moet helder zijn, weloverwogen en in balans zijn, wil er een goed rooster uit komen. Overal moet aan gedacht zijn. De druk laat soms mijn schouders doorbuigen.

Mijn vaste partner in crime op deze avonden leest aandachtig de hersenspinsels van zijn studenten op het beeldscherm. Geconcentreerd ploeg ik door de mailbox, pas waar nodig roostergegevens aan en neurie een dwaas deuntje.

Dan piept mijn gsm. V-manlief stuurt een prachtige foto door vanuit Boedapest, waar hij een paar dagen rondstruint, op zoek naar cultuur en architectuur. Mooi!

Dan piept mijn gsm. Jan & Jon sturen een mooi filmpje door vanuit Griekenland, waar zij een paar weken volkomen verdiend uitrusten en genieten. Prachtig!

Ik kijk naar mijn uitzicht…

160911avond

en denk aan verre oorden, aan exotische bestemmingen. Aan uit eten en luieren in de zon. Aan nieuwe vrienden maken en de geest verruimen.

Maar dan verplaatsen mijn gedachten zich naar het gezellige thuis dat op me wacht. Ik denk aan mijn stoere jongens die zeggen dat ze mij ook gemist hebben (ook al is dat misschien niet zo). Aan Smokey die zich hoe dan ook tegen me aan wurmt op de bank, en aan Boris die me met een tik van zijn pootje laat weten dat hij op straat wil patrouilleren.

En dan vernauw ik mijn geest en concentreer me weer op inzet en roostering. Donderdagavond. Hoe en waar dan ook, een mooie avond.

 

Geplaatst in Columns, Gezondheid

Dynamisch zitten

Fulltime zittend PC-werk is slecht, zowel voor je ogen als voor je houding. En als je dan ook nog een kapotte rug hebt, is het helemaal killing. Tel daarbij nog meer PC-tijd in de avond en je snapt niet dat ik nog rondloop.

Zitten is het nieuwe roken,

stelt professor Frank Backx, hoogleraar sportgeneeskunde aan het UMC Utrecht.

Nu hebben de meesten van ons niet de luxe om dan maar de hele dag te gaan lopen. Er moet immers ook geld verdiend worden. Actief en dynamisch zitten is dan ook een hot item. Er zijn diverse mogelijkheden om meer schwung te brengen in je arbeidshouding. Zo is er bijvoorbeeld de ergonomische Wigli stoel, de Flexchair en de deskbike; de ene benaming nog flitsender dan de andere. Ook de Zitbal is in opkomst.

Zitten op een bal is een optimale training voor de onderrug en het versterken daarvan.

Mijn interesse is gewekt.

Onze Arbodienst kan me echter geen leenbal bezorgen, en ook geen wiebelkruk. Maar niet getreurd: mijn vriendin (en collega) Meg heeft zo’n bal. En ik mag hem lenen. De lieverd! Het enige probleem is dat die bal roze is. Een hele grote homp roze. Zou je roze zitbillen krijgen van een roze zitbal? Nu haat ben ik niet zo’n grote fan van roze – al lijk ik wel steeds roziger te worden naarmate ik ouder word, maar dat terzijde.

Dan krijg ik afgelopen woensdag een whatsapp van Meg: ze biedt aan om de bal eind van deze week te komen brengen vanaf de andere locatie. Nu ben ik morgen vrij, maar dat is geen probleem: ik stuur de volgende e-mail naar mijn collega’s en de directie:

Hoi allemaal,

As. vrijdag komt onze collega (én vriendin) Meg een ROZE zitbal voor me afgeven. Aangezien ik dan vrij ben, zou het fijn zijn als jullie haar (Meg en bal) naar mijn hoekje willen rollen. Of skippy’en. Dan kan ik kijken of het gebruik ervan goed voor mijn rug is.

O o o dat wordt wat, want ik heb hem al uitgeprobeerd, en ik kan er absoluut niet op stil zitten haha. Zit constant te wippen. Dus als jullie af en toe mijn hoofd boven de kast uit zien komen, weten jullie dat ik onrustig ben.

Tien minuten later stapt de directeur voorbij, maakt drie kangoeroe-sprongen en loopt lachend verder. Ik begin te grijnzen. Dan komt de een na de ander naar mijn bureau drentelen. ‘Meen je dat nou, Marion, roze?!’. Ja, meiden, roze. En ik krijg mails met deze inhoud:

Een ROZE skippybal ik zal het voor je in de gaten houden. Dat is weer eens wat anders dan een WITTE wallaby.

en

Marion en een ROZE skippybal…..ik lig hier nu al dubbel van het lachen !!
En dat gaat zeker weten op de foto als jij boven de kast uit skippiet!!

Dan vandaag een onverwachts telefoontje: mijn vriendin is in de buurt en kan de zitbal nu al afgooien bij de hogeschool. Hartstikke fijn! Maar wacht even…

160317ogen

Ik mail naar mijn collega:

Je had er niet over moeten beginnen, Nan, want wie belt er net? Juist ja, ze komt dat ding straks al afgeven, bij de postkamer. Moet ik er zelf mee door het gebouw OoooooMG!!!!!

Beneden bij de uitgang wacht ik Meg op, bedank haar voor haar hulp en neem wat later (bij roze uitzondering) de lift naar de tweede verdieping. Met het roze gevaarte balancerend in mijn armen loop ik door de gangen van Avans. Op naar mijn bureau. Van alle kanten krijg ik commentaar –heeft er een of andere celebrity van wie ik de naam niet eens ken naakt op een roze bal gezeten?– maar al gauw willen twee collega’s de zitbal uitproberen. Ze vinden het allemaal reuze-interessant. En hij zit nog lekker ook. Tenminste, een kwartiertje. Mijn rug, niet gewend aan deze manier van zitten, protesteert niet luid maar wel duidelijk. Meg appt dat ik het moet opbouwen: pijn betekent stoppen. Braaf kruip ik weer in mijn vertrouwde bureaustoel.

Ik ben erg benieuwd hoe de zitbal bevalt de komende week. Als ik er baat bij heb, bestel ik er zelf een. Maar dan wel een zilverkleurige. En misschien wel met hengsel. Dan skippy ik over de afdeling. Da’s pas actief zitten!

160317Zitbal

Meer tips voor actief zitten op het werk.

 

 

Geplaatst in Columns

Grenzeloos Dwalen

Gisteren hield onze Avans Hogeschool lector Miranda Timmermans haar lectorale rede De Toekomst zal het leren! Ter ere van haar rede is een glossy uitgebracht en Miranda vroeg mij hiervoor een column te schrijven. Een column over een van de eerste bezoeken die onze lector bracht aan een basisschool in Breda. Althans, dat was de bedoeling. 


 

GRENZELOOS DWALEN

Daar reed ik dan, terwijl het zweet onder mijn oksels klotste. Waar was ik in vredesnaam? Breda een kleine provinciestad? Onvoorstelbaar groot was het! De klok tikte door en mijn spaken draaiden overuren, maar het einde van mijn tocht was nog steeds niet in zicht.

Een hele poos eerder was ik als kersverse Pabo lector LeerKRACHT van Avans Hogeschool op pad gegaan naar INOS, een van de besturen van de Keurmerkopleidingsscholen. En die lectorale KRACHT had ik wel nodig, gebogen over het stuur en stampend op de pedalen. De onrust nam steeds verder bezit van mij. Stel je voor, te laat komen voor je eerste kennismakingsgesprek! Wat zouden Jan Aarts en Desiree van den Boogaart wel niet van me denken? In gedachten nam ik het gespreksonderwerp door: een mogelijke samenwerking tussen het lectoraat en INOS, want ook zij waren bezig met Kenniskringen vanuit hun thema Grenzeloos leren.

Het was mooi weer die dag en ik had een fiets gehuurd. Fietsen is immers veel makkelijker en sneller in een stad. De rit zou ongeveer twintig minuten duren van de Hogeschoollaan naar ANNAstede en ik had alle tijd. Met de plattegrond grondig in mijn geheugen geprent (en Google Maps voor de zekerheid op mijn gsm) besteeg ik zwierig mijn tweewieler.

Vrolijk fietste ik door de straten van Breda. De singel, het centrum, wat waren ze mooi in het zonlicht. Regelmatig vergeleek ik de bochtige straten met de kronkels van mijn brein en alles leek goed te gaan. Tot ik ergens in de buitenwijken belandde. Waar was ik? Bellen leek raadzaam, het zou wel iets later kunnen worden. Verder maar weer. Ik passeerde een mooi marktje. Een marktje? Maar dat stond helemaal niet op mijn plattegrond! Nog maar een keertje bellen: ik ben echt onderweg hoor. Voor mijn gevoel dwaalde ik urenlang verwilderd door de Bredase straten. Dan toch eindelijk het bordje Haagweg, ik was er bijna! Maar wat was die weg lang.

Twintig minuten voor het einde van het gesprek doemde het INOS-gebouw voor mij op. Jan kon hartelijk lachen om mijn dwaaltocht en hij beloofde me voor mijn rede een boekje met fietstochten door Breda. Of dat nu nog geldt, weet ik niet: hij is inmiddels weg. Op de terugweg was ik in gedachten verzonken. Grenzeloos leren. Grenzeloos dwalen zul je bedoelen. Maar was dat niet hetzelfde? Theoretisch was mijn fietstocht goed voorbereid, maar uiteindelijk bleek alles er in de werkelijkheid toch wat anders uit te zien. En voor je het weet zit je op de foute weg. Het leek wel een beetje op een onderzoeksproces. Maar ik had er in ieder geval lering uit getrokken.

We hebben maar een nieuwe afspraak gemaakt, Jan, Desiree en ik, en toen heb ik het wel in één keer gevonden. Jawel, weer met de fiets!

 


 

Van harte gefeliciteerd, Miranda!

Geplaatst in Columns

Rustmanagement

Vandaag is het Wereld Toilet Dag. Zijn ze nou helemaal van de pot gerukt, dacht ik, volslagen onbekend met het fenomeen – vooral toen een grapjas over bijbehorende selfies begon. Maar het bleek echt te zijn: Elk jaar is het op 19 november officieel Wereld Toilet Dag. Op deze dag (gesteund door de VN) wordt extra aandacht gevraagd voor het feit dat 2,5 miljard mensen niet beschikken over normale sanitaire voorzieningen. En daar mogen we best meer aandacht aan geven.

Ook is het de Week van de Werkstress. Of eigenlijk de week tegen de werkstress. In het kader hiervan bood Avans haar medewerkers de mogelijkheid om een workshop Rustmanagement te volgen. En aangezien rust ver te zoeken is in mijn functie, gaf ik me op voor deze workshop, samen met een collega.

Om twaalf uur togen wij giebelend naar beneden, toch wel erg benieuwd naar wat rustmanagement inhield, en of rust überhaupt wel te managen is. We stapten de Avans Stilteruimte in. Zet een dozijn vrouwen in een ruimte en de stilte wordt verbroken. Onder kundige begeleiding van Ilse Heesterbeek keerde de rust echter snel terug.

We begonnen met niets -met gewoon stil zijn- en dat vijf minuten lang. Best al een opgave. Mijn gedachten zwalkten alle kanten op. Van er ligt nog zoveel werk op me te wachten en ik zit hier maar wat te zitten naar Stop, ho, ontspan nou eens, je zit hier nu toch eenmaal en weer terug. Chaos. Gewend aan een overload aan indrukken en nieuws (mensen, smartphones, PC’s, tablets, noem maar op) vindt het brein het vaak lastig om om te gaan met niets doen.

Daarna volgde een groepsgesprek over wat stress nu eigenlijk is, en hoe we dat ervaren. De geluiden waren allemaal dezelfde: gekkenhuis, veel te druk, geen rust, doorgaan tot over je grenzen, geen pauzes nemen. Vervolgens werd de vraag gesteld of stress slecht voor je is. Nu vind ik een beetje stress alleen maar lekker, dat houdt de vaart erin. Maar waar ligt de grens? Ilse vertelde over een Amerikaans onderzoek dat een interessante uitslag liet zien: bij de ondervraagden die stress niet erg vonden, bleek de stress geen lichamelijk nadelige gevolgen te hebben. Bij mensen die stress wel als belastend ervoeren, reageerde het lichaam negatief. Iets om over na te denken. Het zijn onze eigen gedachten die een situatie tot stress maken, onze gedachten die met ons op de loop gaan.

Vervolgens kregen we een vel papier: aan de linkerkant mochten we gedachten schrijven die op dieet mochten, en  aan de andere kant gedachten die we juist wilden stimuleren. Blijkbaar komen gedachten die je vaker denkt, veel gemakkelijker naar voren dan gedachten die je maar enkele keren hebt. Je kunt dus oefenen met het hebben en sturen van gewenste gedachten. Een kwestie van bewustwording, zodat je alert wordt op je valkuilen van stresserende gedachten.

Links stonden bij mij zaken als nog heel even dithet kan niet wachtenals ik dit niet doe, dan en maar. En aan de rechterzijde morgen weer een dag; loslaten; ik kies ervoor om en en. Goh. Het is de kunst om de gedachten aan de linkerkant een halt toe te roepen zodra je ze ervaart, en ze te vervangen door een positievere invulling, zoals mogen, jezelf iets gunnen etc.

151117rustmanagement

Zover de theorie. Maar als je ’s nachts ligt te woelen terwijl gedachten aan het werk door je hoofd razen, dan kun je positief denken zoveel je wilt: je zit rechtop in je bed te stuiteren, terwijl je oogballen vrolijk meedoen. Oefenen in afleiden dus!

Ga maar lekker zitten. Zie je die krukjes op de foto hierboven? Juist ja: dat viel nog niet mee. De oefening: sluit je ogen en voel je lichaam -het enige dat ik voelde was dat harde krukje- en observeer. Oordeel niet. Dan volgde de fase waar het om ging: het bolletje moest leeg, mocht tot rust komen, en dit kun je bereiken door je geestelijk zacht te focussen op een punt tussen beide wenkbrauwen. Ons menselijk brein kan zich namelijk slechts concentreren op één punt, en gedachten worden gevormd in de hersenen aan de achterzijde van het hoofd. Je bouwt als het ware een omleiding in.

Natuurlijk schoot er weer van alles door me heen, maar die gedachten werden met enige zachte dwang linea recta naar dat punt tussen mijn ogen getransporteerd, en daar verdwenen ze. Het werkte! Eerlijkheidshalve moet ik wel vermelden dat ik alle piepjes, telefoontjes op de gang, voetstappen en andere geluiden gehoord heb, maar al met al ging het redelijk goed. En voordat we het wisten waren tien minuten in alle rust verstreken. Verkwikt en lichtelijk scheel gingen de ogen weer open.

De tweede oefening bestond uit het concentreren op de buikademhaling. En met dat bijltje had ik al vaker gehakt.

De workshop was natuurlijk te kort om echt diep op de technieken in te gaan, maar leverde wel handvatten om jezelf te trainen, om bewust te worden van manieren waarop je stress te lijf kunt gaan. Beide oefeningen kun je in alle situaties toepassen: op de bank, in bed, op de werkvloer, bij de tandarts, en ja, zelfs op het toilet. Ook als het niet de Wereld Toilet Dag is.

Geplaatst in Columns

Peukenzuiger

Hoe hard hij ook zuigt, de vonk slaat niet over. Eenzaam doet hij zijn werk. Peuk na peuk – te vies om aan te pakken – wordt grondig door hem verwijderd. De eindjes zijn vergeeld, afgelebberd, de nicotine eruit getrokken door gretige longen. Hij houdt zijn blik op de grond gericht, zijn aandacht volledig bij de her en der liggende sigarettenlijken. Een grote koptelefoon beschermt zijn oren tegen de dreunende stofzuiger.  Een jonge man beschermt ons tegen een onverzorgde entree van Avans. Hulde voor deze man.

Allemaal aan de e-sigaret. Met of zonder nicotine, met peren, mint of appelsmaak. Niemand heeft er last van, behalve je portemonnee. Je kunt het zelfs midden in een restaurant roken, je ruikt niets. Zou roken dan toch weer binnen kunnen? De strijd in de cafes voor niets gevoerd? Is dat de oplossing van de verslaving? Of blijft het sjekkie rollen populair en is dit weer een hype?

140924peuken

Afbeelding: GTM Nieuws

Binnen zet het tafereel zich voort. Schoonmakers in de hal, op de trap, in het atrium. Ze vegen van alles bij elkaar: blikjes, stof, haren, boterhamzakjes. Steken platgetrapte kauwgom van de trap. Gieten halfvolle koffiebekers leeg. Zetten stoelen en tafels goed. Als beloning nemen ze pauze. Buiten. Bij de entree. Waar ze samen met de anderen hun peuken roken. De vonk slaat gretig over, maar al gauw dooft het vuur.

Geplaatst in Columns

Hoogste Tijd

Een borrel is goed voor de gezondheid. Nou ja, in ieder geval goed voor de sociale contacten. Afgelopen donderdag een bonte verzameling in het Grand Café. Gebroederlijk heffen we het glas met de mannen van de ICT – onze steun en toeverlaat in barre digitale tijden.

De jongsten hangen op de bank, nog te moe voor een boe of bah. En dat is helemaal niet gek na de uitputtingsslag van de afgelopen weken. De helpdesk heeft vaak tot laat doorgewerkt – soms zelfs tot middernacht – om de volgende (zater)dag weer aan de slag te gaan. Ze zetten hun tanden in migratie na migratie. De vernieuwing van de telefonie hakt erin: de Servicedesk, 8888 en de mail, alles is in opperste paraatheid. Ze worden overspoeld met noodkreten en schieten te hulp. Sinds deze week zijn we over op Outlook en het bijbehorende MS Office 2013. Alweer is het een komen en gaan bij de Servicedesk. Helemaal vlekkeloos gaat het niet, maar onvermoeibaar staan ze voor ons klaar. En dat verdient een staande ovatie.

Met hun laatste energie weten zij zich donderdag nog naar buiten te slepen voor de foto. Kanjers! (Dit compliment geldt natuurlijk ook voor de geweldenaars die niet op deze foto staan.) 

140423ICT

En met deze woorden is het de hoogste tijd. Niet alleen in het Grand Café, maar ook hier. De afgelopen drieënhalf jaar heb ik jullie om de week leesvoer voorgeschoteld in de vorm van de @Avans column. Heel wat onderwerpen zijn de revue gepasseerd. Zo waren daar een paar mijmeringen, absurditeiten en feiten – hoe onwaarschijnlijk ook. Ik denk aan het Pabo boekske en een witte wallaby. Aan ONZE hogeschool en perikelen van en naar het werk. Over vogels die het nest verlaten, voetbal en het eten van worteltjes.

Ga je even mee terug in de tijd?

Wat heb ik veel plezier gehad in het steeds weer opnieuw bedenken van onderwerpen. De ene keer kon ik mijn gedachten haast niet bijhouden, de andere keer ging het wat moeizamer. Inspiratie laat zich immers dwingen noch beteugelen. Sinds de start van dit schooljaar moeten de columns echter onderwijs- of Avans gerelateerd zijn. En dit belemmert mijn creativiteit.

Tijd voor een nieuwe start. Voor jullie wordt het menu veranderd, zodat de smaakpapillen blijvend geprikkeld worden. Voor mij betekent het ook een nieuwe start. Meer tijd voor eigen onderwerpen. Meer vrijheid om te schrijven op mijn eigen websites. En meer tijd voor eigen projecten.

Aan mijn opvolger: heel veel succes en vooral plezier. Je krijgt een fantastisch publiek. En aan jullie: BEDANKT! Allemaal hartelijk dank voor jullie aandacht, voor de hartverwarmende reacties en medeleven. Ik heb van jullie genoten en hoop jullie nog vaak te mogen begroeten op Doldriest en Figments of a DuTchess. Ik mis jullie nu al.

Veel liefs,
Marion

—-

Dit was de laatste column die ik schreef voor Avans Hogeschool. Maar ik ga gewoon door met schrijven hier op Doldriest hoor. Als je mijn blogs op de voet wilt volgen, vul dan even je e-mailadres in aan de rechterkant. Dan hoef je niets te missen.