Geplaatst in Algemeen, Schrijven

Explosief

Een oorverdovende knal. Het onmiskenbare geluid van een afgevuurd pistool weergalmde over de vlakte en de geur van kruitdampen vulde de lucht. De knal bracht een schokgolf teweeg onder de omstanders. De tijd vertraagde, ingedikt tot dit ene moment.

Zijn adem stokte en met opengesperde neusgaten schoot hij vooruit. Wég van hier! Zijn beenspieren spanden zich tot het uiterste, gevoed door de zuurstof die het wild kloppende hart rond pompte. Sneller, veel sneller!

De adrenaline gaf hem vleugels en hij rende zoals hij nog nooit had gerend. Toch voelde hij de adem van zijn achtervolgers in zijn nek, merkte hoe zij steeds dichterbij kwamen. Verbeten sprak hij zijn reserves aan. Hij kon zich niet verschuilen en had maar één kans. Alleen snelheid kon hem nog redden; snelheid was zijn enige wapen!

Dan nog een schot. Hij kromp ineen.

“Valse start. Opnieuw!”


BlogLogoVerhalenMelody

 

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Herstarten (max 175 woorden)

Geplaatst in Algemeen, Humor, Schrijven

Sneeuwschuiver

Vanmiddag ontvang ik een WhatsApp van mijn jongste zoon.

Maar goed dat je niet thuis bent. Staat een vrachtwagen op de stoep. Vanaf de overkant!

Ik lees het nog een keer. Voor mijn geestesoog verschijnt het woonerf met zijn vier parkeerplekken en de met sneeuw en ijs beplakte weg. Een weg die haaks op de onze staat. Trek de lijn door, en je belandt in de flanken van mijn auto die daar normaal gesproken geparkeerd staat.

Gisteren had ik het nog met mijn baas erover dat ik misschien thuis zou werken, omdat ik op het werk zo vaak gestoord word en het weer de enerverende weken van roostergegevens aanleveren zijn. Dan heb ik volledige concentratie nodig.

Nou, die concentratie is inmiddels ver te zoeken. Ik tik terug:

Doorgegleden???

Maar het blijft stil aan de andere zijde.

Die vrachtwagen heeft natuurlijk te hard gereden op die ijsvlakte, bepeins ik. Hij kon niet meer op tijd remmen voor de bocht en is gaan schuiven. Recht op de plek waar mijn arme kwetsbare Twingootje stond!

Of zou staan, als ik thuis had gewerkt. Gelukkig zit ik braaf bij de Pabo. Ik vertel het aan mijn collega’s en iedereen leeft ontzet mee. Wat een geluk!

Als ik thuis kom, roep ik naar Sean.

Vertel nog eens precies wat er gebeurd is?!

Gebeurd? Wat is er gebeurd?

Met die vrachtauto!

Oh, dat. Ik keek uit het raam en zag een vrachtwagen half op de stoep staan. Na wat voor- en achteruitrijden en een paar keer steken haalde hij de bocht wel.

Ik zwijg, bedremmeld. De kreukelzones van mijn auto strekken zich op miraculeuze wijze weer uit tot een gave auto.

Huh? Maar was die vrachtwagen dan niet vanuit de andere kant aan komen glijden, BAM bij ons de stoep op? Hoe komt die anders op de stoep terecht?

Weet ik niet, ik heb het niet echt zien gebeuren. Maar dat zou ook best kunnen…

Ik vond mijn versie toch spannender.

 

Geplaatst in Algemeen, Inspiratie

Lach en Omarm

2018kerst

klik!

Lieve lezers en vrienden, zoveel dank voor al het moois dat jullie het afgelopen jaar met mij en met elkaar hebben gedeeld. Inspirerende schrijfsels en foto’s, de prachtige en vaak ontroerende woorden en beelden. Ontroerende contacten. Ze maken deze kostbare wereld mooier en beter.

Heel fijne feestdagen en alle goeds voor het nieuwe jaar. Blijf en leef gezond. Zorg goed voor elkaar. Lach en omarm.

Dikke kus,
Marion

 

Geplaatst in Algemeen, Gezondheid, Inspiratie

On Tour van Portugal naar Nederland

Op 20 april jl. startte een unieke Tour, maar ik geloof niet dat je er al iets over gehoord hebt. Deze Tour wordt dan ook maar eenmalig gefietst. De lengte van de rit: 2500 kilometer. Er zijn slechts weinig deelnemers. Eigenlijk maar één – maar die ene is dan ook een kanjer van formaat! Er is ook maar één volgwagen – een camper, bestuurd door een kanjerin! Maar laat ik bij het begin beginnen.

In 2017 worden we opgeschrikt door het bericht dat onze goede vriendin Martina kanker heeft. De alom gevreesde sluipmoordenaar had zich comfortabel in haar lijf genesteld, wachtend, broedend… Gelukkig heeft ze de rotzak heel snel in de smiezen en gaat ze de strijd met hem aan, met opgeheven hoofd, vol moed en vastberaden. Met vele chemokuren, bestralingen en immunotherapie heeft ze hem buiten gebonjourd. Dag, meneer K, tot nooit meer ziens!

Geïnspireerd en dankbaar voor haar genezing vat haar partner Marcel het plan op om iets terug te doen. Onderzoek naar kanker is immers letterlijk van levensbelang. Hij besluit te gaan fietsen om geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding, helemaal van Portugal naar Nederland. En Martina rijdt mee in hun camper, om zijn reis zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Met een route van maar liefst 2500 kilometer voor de boeg bereidt Marcel zich voor. Hij traint in de sportschool, in het zwembad en natuurlijk op de fiets – dit alles onder begeleiding van een personal coach en een diëtist. En op 20 april stapt hij op zijn stalen ros, neus naar het noorden. Dag Portugal!

180524Marcel1

De weg voert letterlijk over hoge bergen en door diepe dalen. Over zand- en modderpaden, maar ook langs smalle levensgevaarlijke wegen. Door regen en wind, en helaas slechts weinig zon. Fikse stijgingen en pittige afdalingen. En dat allemaal op twee wielen, geleid door een Garmin en Google maps die niet altijd waarmaken wat ze beloven. Maar Marcel wel. Vorst, hagel, koude, tegenslag, niets houdt hem tegen. Met het bloed aan zijn handen repareert hij zijn fiets als die het even laat afweten. Lekke banden. Zijn bemodderde handen die de zooi van de fietsassen scheppen. En als zelfs de batterijen van zijn fiets het opgeven, is daar altijd Martina, die hem oppikt en hem weer op weg helpt.

Ook zorgt Martina onvermoeibaar voor lekkere maaltijden en dorstlessende biertjes. Doet boodschappen, wast kleren, zorgt er iedere dag voor dat hun rijdende huisje klaar staat om onze uitgeputte fietser rust te bieden. Daarnaast verzorgt zij dagelijks een reisblog. Het is een team van formaat.

Bij de Franse grenst stijgt de temperatuur eindelijk naar 20°C, maar de zon laat zich nog steeds niet zien. Regenwolken des te meer. Pas half mei komt de zon in actie en verwarmt stramme leden en het hart. De weg, of beter gezegd, het wandelpad, voert Marcel idyllisch langs de wijnranken van de Loire, maar ook door bossen. Omgevallen bomen versperren hem de weg en diepe watergeulen houden het geheel sportief. Op de Franse wegen passeren automobilisten toeterend en op volle snelheid. Hoog tijd dat we onze veilige fietspaden gaan promoten in het buitenland.

Op 22 mei is daar dan eindelijk Parijs!

180524Marcel

Ergens dit weekend komen Marcel en Martina thuis. Een onvoorstelbare prestatie. Alle respect voor deze prachtmensen, voor deze kanjers. Hulde, hulde, hulde. ❤

Lees ook het artikel in BN De Stem: Eerbetoon aan mensen die met kanker werken. Hun persoonlijke blog, waarin Martina dagelijks hun avonturen beschrijft, vind je op Martina en Marcel on tour.

Wil je ook een bijdrage leveren, klik dan op Cycling north for cancer research. Het doel is bijgesteld van € 1.000,- naar € 2.500,- en dit is ook al bijna behaald! De teller staat momenteel op € 2.425,-. Iedere euro is meer dan welkom.

 

180524MM
Martina en Marcel

 

Veel dank,
Marion

 

Geplaatst in Algemeen, Foto, Schrijven

Fijne Feestdagen!

Op de drempel van het nieuwe jaar wil ik jullie uit de grond van mijn hart bedanken voor jullie bezoeken, creativiteit en enthousiasme – iedere week weer. Samen lezen en schrijven, mooi en intens. Samen gedachten delen, scheppen. Dank jullie wel! DOLDRIEST zou niets zijn zonder jullie. ❤

Ik wens jullie warme en gezellige feestdagen, en een goed, gezond en vrolijk nieuw jaar.

171222feestdagen

klik!