Geplaatst in Gedicht, Humor

Verandering van spijs

Limerick je mee over eten? ūüėČ


Doldriest:

Er was eens een vampier uit Breda
die zat jonge deerns altijd na.
Maar toen ving hij bot,
zijn tanden kapot.
Nu drinkt hij het liefst chocolavla.


Melody Music:

Ga jij hier nu lopen te smullen
door blogpost met choco te vullen?
Limerick-gezing
is dus ook jouw ding
laat mij dan maar met jou meebrullen ūüėČ


Doldriest:

Een auto kwam hoek om gekropen,
veel te lang op diesel gelopen.
Bekijk het maar mooi,
ik hoef niet die zooi,
en deed toen zijn klep niet meer open.


 

Geplaatst in Nieuws

De Vergulde TRUMPet

Er was eens een TRUMPet, glanzend opgepoetst, net iets te glimmend om echt te kunnen zijn. Heel zijn leven verlangde hij naar een voetstuk. Als blaasinstrument werd hij namelijk altijd aan de hand genomen, maar nu wilde hij op zichzelf staan. En op een voetstuk kijken anderen net wat gemakkelijker naar je op.

Hij zag de echt Gouden Trompetten paraderen, hun prachtige, authentieke glans pijnigde zijn ogen. Dat wilde hij ook! Hij blies en blies, zijn TRUMPetmond veel groter dan de andere. Het geluid nam toe, zwol op en overstemde de gezamenlijke melodie. Al gauw waren een paar andere instrumenten onder de indruk, toondoof als ze waren. Ze zagen niet dat het niet echt goud was dat er glom.

Eindelijk mocht de TRUMPet optreden. Solo! Met ferme uithalen, frontaal en hard, met trappen naar achter en wat extra valse zuurstof van verder weg, blies hij zich pardoes in de kijker. Daar stond hij dan, in het voetlicht. Eindelijk in het midden, helemaal alleen op het podium. Wat genoot hij van de aandacht. Wat was hij verguld met zichzelf. Hij blies zich zelfs nog wat verder op. De tonen van de andere instrumenten hoorde hij allang niet meer. Samenwerken? Harmonie? Het was hem vreemd.

Al zijn geblaas leverde hem een nieuwe TRUMPetkoffer op, die hij deelde met zijn TRUMPetje. Hij pimpte zijn nieuwe Witte Huis op met een goudkleurig vloerkleed en goudkleurige gordijnen en koesterde zich in het licht. De duurzame energie van de gouden trompetten voor hem ijlde nog wat na, en hij zoog het op, zoog alles in zich op. De kracht die hij voelde was euforisch. Hij stroomde vol, trots, fier opgericht, en bleef blazen uit volle borst, onze TRUMpet.

Tot hij snakte naar adem. Alle ogen waren op hem gericht, nu moest hij wel! Hoe ging die melodie ook alweer? Zijn TRUMPetspel haperde, maar snel herstelde hij zich. Een uitweg! Hij zwaaide met de partituur naar het publiek, wilde zijn macht delen met de gewone man. Maar de spotlights brandden meedogenloos, en in het felle licht verschenen barstjes. De dunne laag verguldsel liet langzaam los.

De TRUMPet kon het niet, hij¬†kon het niet aan. Zijn blaaskaken verkrampten, waren te opgezwollen om goed te praten. Zijn mond stroomde over,¬†water gutste uit zijn hoofd en¬†stoom kwam uit zijn oren. Hij bralde en schreeuwde,¬†zijn noten steeds schriller,¬†muziek tot kakofonie vervallen.¬†De vergulde TRUMPet werd snel¬†lelijker,¬†scheller,¬†valser,¬†en¬†uiteindelijk…

… uiteindelijk blies hij zichzelf op.

170121trompet

P.S.

Een witgulden piccolo in een laag land daar ver vandaan las de vacature tekst:

“Gezocht: Gouden Trompet”