De laatste dag van mijn oppasvakantie. De laatste wandeling met hoogbejaarde Famke. Ze heeft er niet veel zin in en sjokt achter me aan. Het is wel duidelijk dat haar snelheid omgekeerd evenredig is aan de buitentemperatuur. Famke bestudeert uitgebreid het honden-ochtendnieuws: een grashalm hier, een verdacht donker plekje daar. In slakkentempo maken we onze ronde door de buurt.
Op de terugweg verwissel ik nog een laatste keer de stoep voor het grasveld bij het Patersbos. Misschien moet er toch nog iets uit, je weet maar nooit. Achter me hoor ik enthousiast gehijg. Een olijke jonge hond in een blauw tuigje verschijnt, vergezeld door een man met wit haar. Hij springt vooruit in zijn haast de onbekende knappe dame te bereiken. De hond, niet de man. De dame in kwestie vindt zijn enthousiasme echter iets te overweldigend en deinst weg bij zijn opdringerige neus.
‘Hoe oud is hij?’ informeer ik. De zwarte labrador is een jeugdige uitvoering van mijn oppashond.
‘Vijf maanden,’ antwoordt de man, en puft intussen uit alle macht om de puber in bedwang te houden.
De jonge casanova laat zich niet ontmoedigen, integendeel zelfs. Hij hopst op zijn achterpoten Famke achterna. Zij zoekt hulp en draait rondjes om me heen. En Cisko, zo heet de puber, cirkelt om Famke heen, met mij als middelpunt.
Ik probeer de blauwe uitlaatlijn te grijpen en tegelijkertijd Famke rustig te houden, maar de jonge lab is me te snel af. Zo draaien we vier keer, de man en ik steeds dichter bij elkaar.
‘Best ingewikkeld,’ lach ik.
‘Nou!’ Zijn stem klinkt warm. ‘Dit kan nog gezellig worden!’
Uiteindelijk laat hij de riem los en reikt om me heen. Gehaast grijpt hij zijn hond aan de andere kant weer vast en trekt hem terug. We nemen afstand en bekijken het hondenpaar. Famke zakt bijna door haar hoeven en hijgt, maar Cisko springt alweer de andere kant op, zijn aandacht inmiddels op iets anders gericht.
Het leeftijdsverschil bleek toch iets te groot.
DOLDRIEST 