Geplaatst in Zwart-Wit

Tapijt van bladeren

klik voor details

Geplaatst in Weekjournaal

Gevallen

Alweer een week van 2021 voorbij! Het jaar raast net zo hard door de bochten als zijn voorganger. Trump gevallen. Het kabinet gevallen. De sneeuw gevallen. Steeds meer corona-gevallen. We zijn met z’n allen op weg, maar niemand weet waarheen.

Afgezien van afgelopen zondag, toen wist ik namelijk precies waar we naar toe gingen: naar de bossen van Ulvenhout.

Zonlicht doorsneed nevelige flarden. Het was feeëriek, een sprookje in groene en bruine tinten. Ik zal nu even mijn mond houden, dan kunnen jullie rondkijken.

Mooi hè? Zonder de rust, de stilte, het buiten zijn, zou ik gillend gek worden. Dagen vol Teams meetings, sollicitatiegesprekken (waarbij ik aan de andere kant van de tafel het scherm zat), een landelijke toets die in het honderd liep, dus in de avond nog surveilleren, bakken vol met nooit aflatende mails.

Stilte versus turbulentie. Rust versus stress. Deze buurtvrienden begroeten me iedere dag, de een wat op afstand…

de ander van ‘iets’ dichterbij. 😉

Verder heb ik me aangesloten bij het WeightWatchers leger. De rantsoenen vallen reuze mee. Eigenlijk komt het neer op gezond, bewust en lekker eten, met ruimte voor weekend-uitspattingen. Hieronder als lunch verse makreel, paprika, komkommer, tomaten, bieslook, peper en wat zout. Om te smullen. En ben al wat afgevallen. Ik ben om!

Toen V-man mij afgelopen zondag een zak Japanse mix (mwah) en zoute chips (kwijl) voorhield, kon ik alleen maar denken: chips 11 punten, Japanse mix 4 punten. De keuze was ineens heel gemakkelijk. Nou ja, meer omdat ik door die verstandige keuze ook nog een glaasje port mocht.

Geweldig om zelfs in COVID-tijden nieuwe initiatieven te zien. Deze Vintage Garage spotte ik vrijdag in mijn dorp. Ik werd onweerstaanbaar naar de etalage getrokken en stond met mijn neus tegen het raam. Ooooh, om daar ongestoord te mogen rondstruinen!

Diezelfde dag op bezoek geweest bij de optometrist. Al maanden word ik geplaagd door hoofdpijn, lichte misselijkheid en vermoeide ogen. En mijn brillen zijn bijna zes jaar oud. Na een onderzoek van een uur bevestigde de man wat ik zelf ook al vermoedde: mijn ogen waren achteruit gegaan. Of zoals de optometrist zei: de bril blijft dezelfde, de mens verandert.
En nu gaan we een experiment aan: ik ga weer lenzen proberen. Tien jaar geleden heb ik ze voor het laatst uitgedroogd van mijn oogballen gepeld. Deze heer is ervan overtuigd dat perfect passende lenzen geen problemen mogen geven. Multifocale lenzen met een cilindrische correctie. Niet meer wisselen van bril. Geen mistig beslagen glazen. Niet meer knijpen met mijn ogen. Personeel van de supermarkt vragen om de kleine lettertjes te lezen. Het wordt een traject van uitproberen, aanpassen en volhouden. De komende week kan ik de eerste set al in mijn ogen proppen. Zou ik nog weten hoe het moet? Komen jullie helpen? Anders laat ik ze nog vallen.

De eerste sneeuw van het jaar is een feit.

Allemaal een fijn weekend. x

Geplaatst in Weekjournaal

Een beetje lente

Het nieuwe jaar is al een weekje op weg. Hooggespannen verwachtingen, over vernieuwing, over verbetering. De coronacijfers vertellen helaas een ander verhaal. En de beelden van de bestorming van het Capitool laten zien dat de betere tijden nog heel even op zich laten wachten.

Om die nare smaak weg te krijgen trokken we de frisse buitenlucht in. En iedere stap was een cadeautje: het leek wel lente! In de zon dan hè, de schaduwen waren nog in de ban van de kou. Ik sleepte V-man mee langs mijn ‘paardenroute’.

Deze twee leken druk bezig met hun persoonlijke hygiëne, maar eigenlijk was het voorspel. De lente was deze kerel blijkbaar recht naar het hoofd gestegen, want nog geen drie tellen later had hij er zin in. In haar, bedoel ik.

Waarom bukken als het niet hoeft?

In de verte zag ik een deel van de kudde. Ik liep een inham in en kroop langs een paardentrailer om dit plaatje te schieten…

… waarop een vriendelijk dame van de stal mij van een afstandje vroeg wat ik aan het doen was. Fotograferen natuurlijk! Opgelucht antwoordde ze dat je tegenwoordig zoveel rare dingen hoort en ziet. Blijkbaar was ik geen raar ding. Ze banjerde door de modder naar mij toe en we keuvelden gezellig verder. Ik vertelde haar over Doldriest, en dat ik daar regelmatig foto’s van hun paarden show, waarop zij onmiddellijk naar haar gsm greep en de website intoetste. Dat zouden ‘haar meiden’, die dag in dag uit onvermoeibaar de dieren vertroetelen, leuk vinden!

V-man stond intussen aan de kant van de weg te wachten, dus met een zwaai nam ik afscheid van de spontane vrouw. We vervolgden de route. Wat verderop trof ik deze Golden aan, die in het zonnetje de wacht hield bij een krat. Ik besloot het bier te laten voor wat het was. De krat was toch bijna leeg.

Wij waren niet de enigen die van de zaterdagrust genoten.

Vakantie! Normaal gesproken denk ik onmiddellijk aan vakantie als ik een vliegtuig hoog in de blauwe lucht voorbij zie glijden. Nu dacht ik alleen: blij dat ik er niet in zit.

Weer terug in de bewoonde wereld passeerden we deze gastvrije entree

en wat mooie details bij andere huizen.

Kleine natuur kan zo mooi zijn.

De coaching van mijn schrijfproject is inmiddels in volle gang. Het was wel even slikken toen Giovanna bevestigde wat ik zelf al vreesde: mijn verhaallijn was te gecompliceerd en niet genre-vast. De afgelopen week heb ik dus een aantal elementen eruit gehaald en de plot herschreven. Maar het resultaat mag er zijn: het voelt nu natuurlijk, vloeiender, meer een eenheid. Ook heb ik het verhaal in hoofdstukken verdeeld, zodat ik de losse scènes op volgorde kan gaan zetten en koppelen. En natuurlijk nog heel veel schrijven! Mensen, wat ben ik blij met deze fantastische, bemoedigende en eerlijke coach.

Doordat mijn aandacht nu op mijn boek is gericht, zal ik regelmatig een weekjournaal publiceren in plaats van de reguliere blogs.

Fijn weekend allemaal!
x

Geplaatst in Persoonlijk

Schrijfcoaching

2021EEN GLOEDNIEUW JAAR — TIJD VOOR NIEUWE AVONTUREN!

De aanloop naar mijn nieuwe avontuur startte op 14 juli, de dag dat ik besloot Giovanna Jansen te benaderen over iets dat ik had gelezen op haar website Over Schrijven Gesproken.

Het afgelopen half jaar hadden we vaker contact. Ik ontving haar nieuwsbrief en schreef me in voor de schrijvers-adventskalender: elke decemberdag een tip over schrijven in je mailbox.

Enthousiast geworden door haar toegankelijke informatie, het gulle delen van haar kennis en de prettige toon van haar e-mails, besloot ik Giovanna te vragen om mij gedurende een half jaar te coachen bij het schrijven van mijn boek. En ze zei ja! Hoe cool is dat? 😀

Gisteren ben ik gestart. Mocht ik wat afwezig zijn of kijken: de komende maanden zit ik met mijn hoofd in een andere dimensie…

Geplaatst in Poëzie

Countdown





Geef me je hart

lief

het klopt

door sei- en andere zoenen

tot in het nieuwe jaar


Fijne intieme jaarwisseling, en veel geluk, gezondheid en gezelligheid in 2021.

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Samen

Mijn zeswoordverhalen over SAMEN in beeld:


STRAKS, DIE EERSTE OMHELZING…

EEN CADEAUTJE!


Doe je ook mee met de 6 WOORDEN 1 BEELD uitdaging van Melodyk? Of wil je de andere verhalen lezen? Klik dan gauw op de button hieronder!

Geplaatst in Korte verhalen

De Lappendeken

Hij had zich verslapen. Een blik op de wekker was overbodig: zijn interne klok gaf aan dat het laat was. Te laat. Tenminste, dat zou het zijn als hij nog werkte. Met een oog op een spleetje keek hij naar het raam en zag dat het al wat lichter werd. Terug onder de dekens, in de wetenschap dat hij nog lang niet hoefde op te staan. Niets hoefde nog. De dagen strekten zich onmetelijk lang voor hem uit, de leegte onverdraagzaam, de stilte te luid. De lucht hing stil, vochtig, met een zweem van kilte rond het puntje van zijn aanzienlijke neus.

Maar vandaag was het anders. Vandaag kwam zij. Zijn hart der harten, met ogen die zijn donkerte hadden, een neusje dat goddank niets van hem weghad, en lippen als een rozenknop in de lente. Ze gingen koekjes bakken, zo had hij bedacht. Een wandeling door het bos maken. En een Disney-film kijken, samen op de bank onder de vrolijke deken. Zoals altijd zou ze wijzen naar de lapjes. ‘Waarom zijn het allemaal verschillende kleuren, opa?’ Ze zou met haar vinger zachtjes over de stof strijken en hem vragend aankijken. En zoals altijd zou hij het haar vertellen.

‘In deze deken zitten knuffels en kusjes van heel veel verschillende mensen, liefje. Toen oma ziek werd had ze het vaak koud. En toen hebben onze vrienden allemaal stukjes stof uit hun kleren geknipt. En tante Ditje heeft al die lapjes aan elkaar genaaid, dagen- en avondenlang, en er deze deken van gemaakt. Zo konden we met zijn allen oma warm houden, haar vasthouden. Het was haar lievelingsdeken, Marieke. Oma voelde zich altijd beter als ze hem om haar schouders had. Ze zei dat ze dan de stemmen van haar vrienden hoorde.’

Onwillekeurig luisterde hij even en glimlachte dan. Voelde de troost, de hoop, de belofte. Met de deken hoog rond zijn schouders getrokken draaide hij zich nog eens om. Buiten kleurde de lucht van oranje naar ijlblauw. In de verte klonken kerkklokken. Het was kerstochtend.



Mijn bijdrage aan Melodyk’s schrijfuitdaging Tik je mee? Deze week de vraag om vrij te schrijven over het eerste dat in je opkomt.

Geplaatst in Fotogedicht

Bonsai

.

..

Ga je mee naar huis?

Pas je in een bloempotje,

lieve trieste boom?

..

.


Weet iemand wat die markeringen in het bos betekenen? Worden deze bomen gekapt?

Fijn weekend allemaal. x

Geplaatst in Zwart-Wit

Grote mond?

klik voor details

Geplaatst in Fotogedicht

Troost op afstand

.

..

pluche en knopen

vervangen warme armen

knuffel op afstand

..

.


Troost bieden is een behoorlijke uitdaging in deze coronatijden. Niet vasthouden maar afstand houden. Geen warmte delen maar elleboogstoten. In de karate noemen we dat een empi geven, al gebeurt dat doorgaans wel zachter. Gelukkig leidt de crisis ook tot creatieve oplossingen. Zo vond het beertje in de foto inmiddels zijn weg naar een zieke collega.

En je beseft pas hoe diep de huidige maatregelen verankerd zijn in je leven als je in je droom een menigte probeert te ontwijken en in paniek raakt omdat je geen mondkapje draagt. Dat overkwam mij vanmorgen. De droom, niet het lopen. 😉

Fijn weekend allemaal!