Geplaatst in Expressief, Gevoel, Persoonlijk

Ken je dat?

Zo’n dag dat je na een slapeloze nacht te lang onder de douche blijft staan en daardoor in de file naar je werk staat?
Zo’n dag dat je een probleem oplost, en daardoor beseft dat er nog een ander, groter probleem is?
Dat de zon schijnt en je alleen maar naar het bos wilt, maar opgesloten zit achter glazen wanden?
Zo’n dag dat je tegenstrijdige aanwijzingen krijgt?
Je geïrriteerd je laptop dicht klapt en naar huis wilt gaan, maar dat net op dat moment studenten aan de balie staan voor een sleutel?
Dat je zit te wachten op die sleutel, ze dan om een andere komen vragen en je nog langer moet blijven?
Zo’n dag dat je vriendje ziek is en je na je werk even langs gaat om om een kus te bedelen, als vervanging van een avond samen?
Zo’n dag dat je dan eindelijk op weg naar huis bent, maar recht in een rode zee van achterlichten rijdt?
Zo’n dag dat je je moeizaam een andere weg baant, dwars door het centrum, van het ene geobstipeerde stoplicht naar het andere?
Je huiverend thuis komt in een donker huis?
Zo’n moment dat twee harige lijven zich met ware doodsverachting van de trap af storten in hun haast om je te verwelkomen met liefhebbend gespin, aanhankelijkheid en vooral veel kopjes?
Zo’n dag waarvan het einde alles weer goed maakt?

Ken je dat?

171101Smokey

 

Geplaatst in Expressief, Gedicht, Poëzie, Schrijven

Kinderspel

Vandaag heb ik gespeeld
heel even maar
ik was er zo mee klaar,

ik flirtte met de gedachte
om de ramen te wassen
er met een spons op te jassen,

tot aan de ellebogen toe
in een emmer met bubbels
lekker soppen zonder trubbels,

bruisend als champagne
zie, een zeepbel verscheen
en zweeft dan luchtig heen,

dikke spetters spatten in het rond
een compleet waterballet
en ik kraai van de pret,

de grond is natter dan het glas
mijn kleren druipen
sta op het punt te verzuipen,

zeepsop in mijn mond
maar ik slik gewoon
nu ook van binnen schoon.

Echt, vandaag was ik van plan
-nee dat zijn geen grappen-
om de ramen te lappen,

vastbesloten aan de slag
en ik zou me niet vervelen

maar het bleef bij spelen.

 

170627spelen

 

 

Geplaatst in Expressief, Gedicht, Schrijven

Halve Maan

.

Hé, heb jij het al gezien?

Iemand heeft aan de maan gezeten!

Zij is dwars doormidden,

de helft ineens vergeten.

.

Misschien is ze wel weg gegumd

of met een mes in twee,

een hele hete bliksemstraal

van boven naar benee.

.

Het is onbegonnen werk

om ernaar te gissen,

maar daar aan de onderkant

zag ik het nog sissen.

.

We wachten nu maar even af

of de maan nog opbloeit

en haar bollebozentoet

mogelijk weer aangroeit.

.

170530halvemaan

Geplaatst in Algemeen, Expressief, Familie, Gedicht, Gevoel, Gezin, Poëzie

Kind, ik heb je lief

Mijn wereld stond stil
toen jij werd geboren
en kreeg pas echt glans
door jouw eerste lach

Weerloos sterk
nam je mijn hart in handen
ik was verloren
vanaf de eerste dag

Je tere oogopslag
zo open, onschuldig
een moeiteloos smelten
ik zag alleen jou

Dan het hoofdje schuin
in twinkelende blik
verstraalde je ondeugd
waar ik zoveel van hou

Weergaloos dapper
stap jij door je leven
kin eigenwijs
onnavolgbaar vlug

Maar soms, in een tel
is daar weer mijn kleintje
en zie ik net als vroeger
je kuifje terug

Je kleine handen
werden stoere knuisten,
tien teentjes
nu van groot formaat

Maar wat blijft
is wij samen
een moederliefde
die nooit meer overgaat

Voor Owen en Elin,
en natuurlijk ook voor mijn zonen Nick en Sean

© MC Driessen

 

Geplaatst in Expressief, Gedicht, Natuur, Poëzie

Hemelse Heksenbezem

Ik wil de wolken vangen

een net langs de hemel hangen

en de grauwgrijze en witte watten

uit de natte lucht

plukken


Ik wil de wolkenmoes draaien

het goedje waar nodig zaaien

en wegzuigen het overschot

het regenwater

verdelen


Ik wil de wolken hoger

blazen met een enorme haardroger

ze naar gebarsten aarde leiden

laten ontkiemen

doordrenken 


Ik wil de lucht in evenwicht vegen 

verspreiden de vochtige zegen

en met ferme streken

de aarde

helen

Copyright Marion Driessen

Geplaatst in Expressief, Foto, Gedicht, Poëzie

Gouden Hart

ik vlecht gouden draadjes zonnestralen 

tot een lint

en knoop hiermee mensen aan elkaar

verbind

zodat zij hand in hand

uit ieder land

het licht doorgeven

beleven

dat we helemaal niet zo anders zijn

geleid de glans tot in het hart

en verlicht van binnenuit

sla weg

de haat

de pijn

totdat het klopt…


Copyright Marion Driessen