Geplaatst in Persoonlijk

Mootje

ongetemd stap jij het leven tegemoet
vol levenslust en wonderlijke dwaasheid
ontwapenend oprecht
je kust, omarmt
verwarmt
ons aller hart
lief Mootje


Proost, meis, op het leven.

Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

Ik dacht ooit dat ik dapper was

Vroeger dacht ik dat ik niet bang was, zelfs misschien wel een heel klein beetje dapper. Niet groots dapper. Niet zo dapper dat ik vooruit stap als er gevaar dreigt, maar gewoon een beetje dapper. Ik wijk niet snel terug. Neem het op voor anderen. Klim op een paard en achterop een motor. Schrik niet terug voor een confrontatie op mijn werk en neem geen blad voor de mond.

Helaas heb ik hoogtevrees, gecombineerd met claustrofobie. Vraag me dus niet een kleine grot in te gaan op grote hoogte. Al ging ik onlangs Underground in de Mergelgroeves van Maastricht, bracht ik een bezoek aan de steenkoolmijn in Valkenburg, en nam de trein onder het Kanaal door naar Londen. Ooit liep ik op 25 meter hoogte over een aquaduct in Portugal, met slechts een kniehoog muurtje aan één kant. Stond ik oog in oog met een grote Afrikaanse olifant die op me af kwam. Maar ik bleef staan en rende niet weg. Het was ook niet in de jungle van Afrika, maar in de Beekse Bergen, waar ik met een verzorger op pad was.

Victor is wel dapper. Die gaat parachute springen en wil bungeejumpen. Dat laatste vind ik niet zo’n goed idee trouwens, dus dat heeft hij tot nu toe achterwege gelaten. V-man stapt doodgemoedereerd in een vliegtuig, of in een kleine helikopter die meer van een libelle wegheeft. Gaat in zijn eentje op pad in wereldsteden. Rijdt een stoere Harley. Hij blijft rustig en aanvaardt situaties zoals ze zich voordoen. Ik heb grote bewondering voor hem. Als ik zenuwachtig loopt te stressen, is hij mijn rots in de branding.

Maar als het aankomt op dieren, dan sta ik voorop. Hoe groot je ook bent, als je een dier pijn doet, dan ben je de mijne. Op straat loop ik overal op af of doorheen. Als ik ’s nachts iets hoor, ben ik degene die naar beneden gaat om te kijken wat er aan de hand is. Je ziet, niet echt dapper, maar wel een beetje. In ieder geval niet minder dan gemiddeld, dacht ik.

Tot het coronavirus om de hoek kwam zeilen. Onzichtbaar, ontastbaar, onvoelbaar. Zoveel mogelijk binnen blijven, zei Rutte. En, hoe dwars ik normaal word van bevelen, bleef ik gehoorzaam thuis. Gelukkig heb ik het voorrecht dat ik een baan heb die ik prima in mijn eigen huis kan uitvoeren. Afstand houden, zei Rutte. En dat deed ik. Slechts één keer per week naar de winkel, waar ik dolde met die oergezellige en vrolijke Lidl-medewerker, die zorgvuldig de handvatten van mijn boodschappenwagentje schoonmaakte, mij desinfecterende doekjes aanreikte, én pure chocolade-paaseitjes. Waar we geinden dat ik nog net op het randje de winkel in kon: er mochten nog maar 54 naar binnen. Boodschappen doen werd een uitje. Wandelen alleen heel vroeg in de ochtend, in verlaten straten. Ochtendmist en zon gaven mij kracht om door de vele beeldschermuren heen te komen.

Zelfs Victor mocht niet komen, eerst vanwege mijn eigen vage en wisselende verkoudheidsklachten, daarna vanwege zijn kuchje en zijn werkbezoeken. Vorig weekend is hij komen eten, buiten, veilig aan de andere kant van de tafel. Mijn vriend noemt me lichtelijk paranoïde, en daar heeft hij gelijk in. Ik ben bang. Bang om die slopende ziekte te krijgen, bang om anderen aan te steken. Bang dat mijn geliefden en vrienden ziek worden. Bang voor dit virus, dat zielloos van de een op de ander springt. Bang voor deze onbekende verborgen kwade macht die mondiaal huishoudt zonder onderscheid.

Met ontzag zie ik op TV hoe de zorg boven zichzelf uitstijgt en mensenlevens redt én onder onmenselijke omstandigheden mensenlevens moet laten gaan. Onvermoeibaar zijn ze, hoewel dodelijk vermoeid. De politie en brandweer. Ik zie hoe chauffeurs dag en onderhand nacht pakketten en voedsel bezorgen, medicijnen. De mensen in winkels die doorwerken zodat de economie niet instort. De vuilnismannen die onze troep opruimen. En ik zit binnen.

Het is lente, net als de voorgaande jaren. Maar mijn zelfbeeld is veranderd, en niet ten goede. Reflecterend kan ik zeggen dat ik niet dapper ben. Vanuit de veiligheid van mijn huis uitzien over de ontregelde wereld is niet dapper. Het coronavirus toont nu de echte helden. Diep, diep respect voor jullie allemaal.

Geplaatst in Gezin, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbare liefde

191123Boris

 


met spinnend gekroel
innig en liefdevol
sluit je langzaam
je zeegroene ogen
voor het laatst


 

Vanmorgen hebben we het vreselijke besluit moeten nemen om Boris te laten inslapen. Binnen een week veranderde hij van een grote sterke kater in een zielig hoopje pijn en ongemak. Zijn nieren hadden het opgegeven, en hij werd van binnenuit vergiftigd.

Na een lang gesprek met de dierenarts, waarin wanhopig naar positieve punten is gezocht –maar er weinig werden gevonden– hebben mijn oudste zoon en ik besloten dat het voor Boris het beste zou zijn als hij lekker mocht gaan slapen. De dierenarts had geen enkele twijfel dat dit de beste keuze was om hem verder lijden te besparen.

Rust nu zacht, lieve Boris, jij grappige stoere trouwe rode kater. Dank voor je liefde, voor je grappige capriolen, je warmte en je liefde. Groet je Spike, Lotus, Ninja en Bandit van ons allemaal? Ook van Smokey?

Voor altijd bij ons,
Marion

 

Geplaatst in Familie, Persoonlijk

Groeien

Klein, hulpeloos, vertederend. Als een warm hoopje mens lag je in mijn armen. De navelstreng was verbroken, maar jouw eerste oogopslag smeedde een nieuwe band tussen ons. En die liefde werd sterker, iedere keer als je naar me opkeek.

Je groeide als kool, een curve die nauwlettend werd gevolgd door het consultatiebureau. Ik lette meer op de glans in je ogen, je eetlust en ondeugende energie.

De eerste woordjes. Het eerste ‘nee’. Het honderdste ‘waarom’. Mijn heerlijk speelse peuter werd een onderzoekende kleuter. Je viel en stond op. Letters, zinnen en getallen kregen betekenis, en onverzadigbaar verzamelde je verhalen tot een wonderbaarlijke woordenschat.

Je kennis en verbeelding namen je mee richting puberteit. En ook al was je nog niet klaar voor een volgende fase, onweerstaanbaar werd je meegesleurd door de tijd. Je werd groot en sterk. En ik groeide met je mee, als moeder.

Wat ben ik trots op je, mijn volwassen zoon. Ontwikkel en leer. Blijf groeien als kind, broer, als student en vriend. Blijf groeien als mens.

Voor Nick. Voor Sean. In willekeurige volgorde. ❤


MelodyLogoWoW

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema ~ GROEI ~ in maximaal 175 woorden.

Ik droom en leg vast

Ze zijn er weer: de wasmachine, stofzuiger, de gedachten aan werk. Na een week in mijn Bakhuisje op de Veluwe is het nu terug naar de thuisbasis. Van een eenpersoons huishouden naar hongerige mannen en harige katten. Of is het net andersom? Het is vertrouwd en wennen tegelijk.

De foto’s voeren me terug naar mijn haven van groen en paarden, rozen en antieke blikken. Van veldbloemen in ronde vaasjes, de knusse gaskachel. Dat alles is daar achter gebleven. Maar de heerlijke sfeer heb ik meegenomen en houd ik koesterend vast. Dus als de wasmachine draait, grijp ik mijn iPad en dompel me onder in het verhaal dat aan het ontstaan is.

Ik herinner en verzin, ik droom en leg vast. Ik schrijf.

Geplaatst in Persoonlijk, Vakantie

De koning te rijk

Ik ben de koning te rijk. Ja, nogal wiedes, zul je denken. Het is immers Koningsdag. Maar daar heeft het niets mee te maken. Ik ben de koning te rijk omdat ik een week lang mag logeren in een knus bakhuisje. Het avontuur dat startte met Genieten, het verhaal dat ik schreef voor MelodyK’s uitdaging (dankjewel lieverd!) is nu werkelijkheid geworden. En dit keer mag ik het beschrijven in meer dan 175 woorden.

Vanachter het raam zie ik drie paarden lopen. Nel heeft me gisteren hun namen verteld, maar die ben ik helaas vergeten. Twee van de drie zijn Friese paarden; wat een schoonheden zijn het. Nou ja, echt schoon zijn ze niet meer na het rollen in het natte zand. Ze knabbelen aan het gras dat naast hun paddock groeit. Ze spelen, happen,  imponeren, steigeren half en draaien om elkaar heen.

De vogels fluiten zo hard dat ik ze binnen hoor. Een kauw wandelt door het zand en een muisje scharrelt voorbij, op zoek naar wat graan. Wolken zeilen majestueus over de weilanden en velden. Ze hangen zo laag dat hun buiken bijna over de grond slepen. Als ik op mijn tenen ga staan, kan ik ze vast aanraken! Dan zijn ze weer weg en breekt de zon door. Ik grijp mijn reader en haast me naar buiten, naar de ligstoel. Smijt mijn e-book weer neer en ren naar binnen om mijn gsm te halen. Kijk en luister:

 

Dan stort de regen zich weer met ware doodsverachting naar beneden en draaf ik naar binnen, naar de kachel die een weldadige warmte verspreidt. Nel heeft het huisje met veel aandacht ingericht. Alles straalt liefde voor details uit. Veldbloemen in kleine vaasjes, oude blikken, schaapjes in de vensterbank. In de slaapkamer blikken koeien met een vredige blik de ruimte in. Na een lange rit vol files gisteren was het een verademing om hier rond te dwalen, te ontdekken.

Wil je wat meer van mijn Bakhuisje zien?


Zou jij ook niet heerlijk slapen in zo’n smaakvol ingerichte slaapkamer? Ik in ieder geval wel. Om elf uur kruip ik onder het zachte dekbed en ben al snel vertrokken. In de loop van de nacht word ik zoals gewoonlijk regelmatig wakker, en rond half zeven ga ik lekker lezen. Mijn ogen geven zich echter nog niet gewonnen en willen dicht. Oké, nog even dan. Wat later kijk ik op mijn horloge en stel verwonderd vast dat het ineens kwart voor tien is! Ik was dus echt wel moe.

Misschien moet ik eerst afkicken van de stress van de afgelopen weken. Ik heb namelijk gesolliciteerd naar een andere functie bij onze academie, en ben het –ondanks pittige externe competitie– tot mijn grote vreugde geworden. Over een paar maanden dus geen inzet- en roosterperikelen meer, maar contacten met het werkveld en ondersteuning van het hoofd van het kenniscentrum. Websites en social media bijhouden en inrichten. Me bezighouden met nieuwe bedrijfsprocessen. Ik heb er zin in!

Nu echter terug naar mijn laptop; ik ben hier immers om te schrijven.

20190426_172911

Nog een fijne zaterdag! ❤ x

Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

Miracle Morning

In mijn niet-aflatende zoektocht naar extra tijd, liep ik tegen het fenomeen ‘Miracle Morning’ aan. Blijkbaar volgen alle uitermate succesvolle mensen dit principe. En daar een ochtend vol wonderen natuurlijk zeer aanlokkelijk is, las ik gretig verder. ‘Onze eenvoudige tips voor een productieve ochtend’, de subtitel.

Lees verder “Miracle Morning”

Liefde is…

“Zal ik je auto even wassen?”

En ineens was smoezelig weer wit. Hoe lief is dat? Mijn V-man is een lot uit de loterij. ❤

Geplaatst in Gezin, Persoonlijk

CSI in mijn achtertuin

Een groepje mannen bouwt een feestje in mijn schuur. Het gaat er ruig aan toe, het dak gaat er compleet af! Die mannen in mijn schuur hebben geen alledaagse gezichten. Ze zijn verborgen achter een masker en omlijst door een wit pak dat hen van top tot teen bedekt. Het apparaat dat aan een zwarte band om het middel is bevestigd, voorziet hen van zuurstof. Dat denk ik tenminste, want ik mag niet dichterbij komen. Een geel lint met de onheilspellende tekst ‘VERBODEN TOEGANG ASBEST’ houdt mij op eerbiedwaardige afstand. 

Lees verder “CSI in mijn achtertuin”

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gezin, Persoonlijk, Poëzie

Open Deur

een man
vermomd als jongen
kijkt naar me
aan de ontbijttafel
je hebt het over werk zoeken
wonen in een ander land
en ik knik
moedig aan
leef mee
maar mijn hart gilt
blijf hier
bij mij
waar ik kan zien
of het goed met je gaat

je gaat
en ik laat los
lege kamer
vol  herinneringen
je bed onbeslapen
tot de dag
dat je terugkomt
een jongen
vermomd als man
en ik knik
moedig aan
leef mee

mijn zoon
je levenspad
ligt niet vast
zoek je weg
volg je hart
en vrees niet
mijn deur
blijft altijd open