Geplaatst in Persoonlijk

Magie

Ga je in dit nieuwe jaar samen met mij op zoek naar MAGIE? Het is mijn woord voor 2023.

Magie, zul je denken? Dat bestaat toch helemaal niet? Maar ik heb het niet over hocus-pocus trucs, of het rondzwaaien met een toverstaf. Hoe gaaf ik J.K. Rowlings’ creatie ook vind, Harry Potter bestaat niet echt.

Wat dan wel?

De magie die leeft in mens, dier en natuur. De vonk die ontstaat als twee mensen elkaar herkennen, niet van buiten, maar van binnen. De ogen van iemand anders zien oplichten als die iets moois ziet. Jou ziet!

Een hond die zich vol vertrouwen tegen je aandrukt, een kat die zich nestelt op je schoot. De stilte in een bos die geen stilte blijkt te zijn, maar vol leven is, gefluit, gezang, geritsel. Is het een muis of een konijn? Misschien wel een heel ander wezen! 😉

De magie die in jou leeft. Dingen die in en om jou heen gebeuren die je niet rationeel kunt verklaren. Toeval, intuïtie, gevoel. Je kunt het ook energie noemen als je dat fijner vindt.

Want er moet meer zijn dan oorlog, haat, woede, onverschilligheid en geweld. Laten we op zoek gaan naar fijne dingen, klein en groot. Laten we zelf een tegenhanger zijn van alle narigheid. Daarvoor hebben we alle kracht en hulp nodig die we kunnen krijgen, verklaarbaar en onverklaarbaar. Durf om hulp te vragen. Sta open voor verrassingen. Doe eens gek en volg die spontane inval. Wie weet waar het toe leidt.

Ik wens je een betoverend 2023, met iedere dag een beetje magie. Net genoeg om iedere dag te laten glanzen en speciaal te maken. Een gouden moment, een gebeurtenis om bij stil te staan, om stilletjes of uitbundig van te genieten.

💕

WELK WOORD IS JOUW LEIDRAAD VOOR HET KOMENDE JAAR?

Geplaatst in Persoonlijk, Poëzie

Zing in de storm


Als de eindeloze zee
kabbelt het leven voorwaarts
dan weer achterwaarts
meestal kalm, soms wild
onbestuurbaar
maar altijd in beweging
Onzichtbare dreiging uit de diepte
voelbare warmte van de zon.
Het tij kun je niet keren
beheersen
dus vaar mee
verras – jezelf en anderen
dans in de regen
en zing in de storm!


Geplaatst in Persoonlijk, schrijven

Houd het klein

De aarde is angstig. Zij wordt overstroomd, verbrand, verziekt en vergiftigd. Niet alleen door de vervuiling, maar ook door de haat. Oorlogen, aanslagen, virushaat, geweld op grote en kleine schaal. Ruzies en pesterijen, hebzucht. De wereld is niet gek; wij zijn het.

Ook mij beangstigt die situatie, aangevuld met stress van persoonlijke aard. Vooral ’s nacht slaat de onrust toe. Piekeren, terwijl je weet dat je er niets aan kunt veranderen. Wakker liggen om dingen die overdag slechts een moment van overweging waard zijn. Of slechts een moment krijgen. Zorgen over mijn ouders, mijn kinderen, mijn functie. Geconfronteerd met een leven dat niet stilstaat, met de tijd die je niet kunt tegenhouden. Verandering is echter natuurlijk, verandering is nodig. Maar de onzekerheid die het met zich meebrengt, kan me gestolen worden.

Vijf weken vakantie had ik, een zee van tijd. Oneindige uren waarin ik veel aan mijn boek zou werken. De werkelijkheid was dat ik zo onrustig en ongerust was, dat de weken voelden als een lang weekend. Ik verdeed mijn schrijftijd met staren naar een leeg scherm en greep dan naar een boek. En naar Netflix, waar de afleveringen van de series vanzelf verschenen. Niks mis mee, toch? Wel als je dat dag na dag doet. En daardoor was ik weer nijdig op mezelf. Slappe hen, zet door! Weer dat witte scherm. Dan maar weer dat andere bewegende scherm.

Gelukkig waren de laatste twee weken wel fantastisch. Victor en ik hadden een appartement gehuurd bij Maastricht, van waaruit we Zuid-Limburg in trokken. We bezochten mijn ouders een paar keer, gingen op bezoek bij mijn zus en zwager, en spraken af met een jeugdvriendin die ik al veertig jaar niet meer gezien had! Ook verkenden we de plekken die zorgvuldig door mij waren voorbereid. De research voor mijn boek ging perfect, mijn fantasieën en bedenksels kwamen tot leven. Hoe bijzonder om te lopen door een gebied dat ik alleen op Google Earth had gezien. Hoe tof om de omgeving van dichtbij te ervaren en vast te leggen op foto en film.

Weer terug lukt het maar moeilijk om in het werkritme te komen, de concentratie laat het afweten. Alles komt weer op me af; ineens kan ik in het donker beter zien dan in het licht. Wonderlijk hoe het brein werkt. Het is nog steeds veel. Bijna had ik mijn coach call erdoor afgezegd, maar gelukkig wees Giovanna me de weg terug. Een schrijfcoach die ook levenscoach blijkt te zijn. Soms heb je iemand nodig die heel duidelijk de zaken voor je op een rijtje zet. Die je vertelt over de broodnodige acceptatie van het feit dat alles altijd zal veranderen in het leven en dat sommige dingen eindig zijn, of in ieder geval anders voort zullen gaan dan nu. Dat negeren of ontkennen daarvan altijd drie keer zo hard terugkomt op stille momenten. Iemand die je laat weten dat je niet alles hoeft op te lossen, dat je anderen niet altijd hoeft te beschermen. Dat je alleen maar invloed hebt op de wijze waarop je zelf met die veranderingen omgaat. En dat je kleine successen mag vieren, met trots. Of ik dit zelf niet al lang wist? Ja natuurlijk wel! Alleen voelt het toch anders als het op jezelf betrekking heeft.

En dus zet ik kleine stappen vooruit, houd ik me vast aan kleine dingen, en gun mezelf de ruimte om daar ook van te genieten. Bramen uit eigen achtertuin als ontbijt. Klein van formaat, bomvol smaak en sap.

Ook keek ik gisteravond naar Winnetou op Netflix. Pierre Brice, een Franse acteur in een Duitse film over Native Americans. Een filmcrew die geen voet op Amerikaanse bodem heeft gezet. Het moet niet gekker worden. Vroeger was ik smoorverliefd op deze nobele indiaan, die ondanks de wreedheid van de indringers toch rechtvaardig en nobel bleef. Zijn maat Old Shatterhand is me vroeger nooit echt opgevallen, maar die mag er bij nader inzien ook wel zijn. En wat me vroeger ook nooit opviel, waren de hoefijzers van de Indiaanse paarden.

Na deze jeugdbelevenis keek ik niet naar deel 2, maar pakte mijn laptop en opende mijn schrijfprogramma. Met de timer op 20 minuten stortte ik me weer in een wereld waar zaken niet al te gecompliceerd zijn, spannend en romantisch. Waar ik de regie heb over hoe mensen zich ontwikkelen, wat ze beleven, voelen en doen. En dat alles losjes gebaseerd op het ‘echte’ leven. Kleine gebeurtenissen, aaneen geregen tot een feelgood verhaal.

En daar houd ik van. Geluk hoeft niet groot te zijn.

Geplaatst in Persoonlijk, schrijven

Schrijfcoaching

2021EEN GLOEDNIEUW JAAR — TIJD VOOR NIEUWE AVONTUREN!

De aanloop naar mijn nieuwe avontuur startte op 14 juli, de dag dat ik besloot Giovanna Jansen te benaderen over iets dat ik had gelezen op haar website Over Schrijven Gesproken.

Het afgelopen half jaar hadden we vaker contact. Ik ontving haar nieuwsbrief en schreef me in voor de schrijvers-adventskalender: elke decemberdag een tip over schrijven in je mailbox.

Enthousiast geworden door haar toegankelijke informatie, het gulle delen van haar kennis en de prettige toon van haar e-mails, besloot ik Giovanna te vragen om mij gedurende een half jaar te coachen bij het schrijven van mijn boek. En ze zei ja! Hoe cool is dat? 😀

Gisteren ben ik gestart. Mocht ik wat afwezig zijn of kijken: de komende maanden zit ik met mijn hoofd in een andere dimensie…

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Over kerstballen, sushi en roodborstjes

Mondkapjes voor en daar gaan we, op weg naar de Intratuin. Kletsend over lief en leed vliegen de meters en ook het werk voorbij, en al snel staan we voor de ingang.

Het tuincentrum is prachtig versierd, de pracht en praal kleurrijk geschakeerd. Aandachtig kijken we naar de mini-kerstscenes in Frans, Nederlands en Brits thema. Kerst op de kermis, kerst in de pub. Ook de Efteling ontbreekt niet in verkleind formaat. Mannen met dikke rode buiken en witte baarden en levensgrote rendieren.

We komen ogen te kort, maar we gaan verder. Wij zijn vrouwen met een missie, en een sushi-kerstbal is ons doel. “Een wat, Monique?” Blijkbaar heb ik het toch goed gehoord; het moet niet gekker worden. Gelukkig wordt het dat wel.

Nog nooit zag ik zoveel aparte kerstboomversieringen als vanmiddag. We zien traditionele ballen, maar in alle kleuren van de regenboog. Er zijn eenhoorns, ijsjes, dierenprints, hamburgers, kerstballenslingers, Chinese en Schotse ontwerpen, spikkeltjes en lovers, auto’s en zwanen. Ze zijn gemaakt van pluche of van glas. Er hangen stripfiguren en taartpunten, cupcakes en lippen. Zelfs de lippenstift- en nagellakhangers ontbreken niet. Tegen de tijd dat we de sushi vinden, verbaas ik mij nergens meer over. Monique is net een kind in een speelgoedwinkel. Ze houdt het kerstornament teder tegen haar hart gedrukt. Lichtjes weerkaatsen in haar ogen.

Eensgezind zeilen we een hoek om, waarna ik de pas inhoud en mijn vriendin stop. Heel langzaam wijs ik naar beneden. Bij haar schoenen zit een roodborstje op de grond. Vol vertrouwen kijkt het naar ons op, het kopje scheef. Het hupst wat naar links, dan weer terug naar rechts. We durven haast geen adem te halen. Nog heel even blijft het gezellig bij ons zitten en vliegt dan weer verder. Verrukt en verwonderd kijken we elkaar aan. Het is een teken van boven.

Waar we op de heenweg al diverse obstakels moesten overwinnen, is de terugweg nog uitdagender. De verkeerslichten doemen op. Vrachtwagens en auto’s rijden voorbij en wij wachten geduldig op het groene licht. “Ja, gaan!” gilt Monique enthousiast. Op volle kracht, maar niet vooruit. Wat ik ook doe, we schieten geen decimeter op. “Het is alweer rood. Terug, Drieske!” Slap van de lach sleur ik haar terug, de veilige stoep op. Weer dendert het verkeer langs. Bij het volgende groene licht proberen we het achterstevoren, en dat blijkt de oplossing.

Wat later komen we weer bij haar huis aan, buiten adem van het lachen, van emotie en van inspanning. Zij in haar rolstoel, ik badend in het zweet. Ze is er nog! En leeft en geniet intenser dan wie dan ook. En we hebben de zekerheid dat een klein roodborstig vogeltje ons voor altijd zal verbinden.

Robins appear spiritually, reminding us to uncover happiness. These red-breasted birds are associated with entering a new chapter in life. Therefore, the significance of seeing a robin encourages us to let go of the negative affecting our lives and embrace a new and happier phase. Ultimately, robins, a sign from Heaven, encourage us to move forward with determination and grace.

Lief Mootje, kanjer, we gaan nog veel meer nieuwe herinneringen maken en gekke dingen beleven! ❤

Foto’s: Pixabay

Geplaatst in Persoonlijk

Mootje

ongetemd stap jij het leven tegemoet
vol levenslust en wonderlijke dwaasheid
ontwapenend oprecht
je kust, omarmt
verwarmt
ons aller hart
lief Mootje


Proost, meis, op het leven.

Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

Ik dacht ooit dat ik dapper was

Vroeger dacht ik dat ik niet bang was, zelfs misschien wel een heel klein beetje dapper. Niet groots dapper. Niet zo dapper dat ik vooruit stap als er gevaar dreigt, maar gewoon een beetje dapper. Ik wijk niet snel terug. Neem het op voor anderen. Klim op een paard en achterop een motor. Schrik niet terug voor een confrontatie op mijn werk en neem geen blad voor de mond.

Helaas heb ik hoogtevrees, gecombineerd met claustrofobie. Vraag me dus niet een kleine grot in te gaan op grote hoogte. Al ging ik onlangs Underground in de Mergelgroeves van Maastricht, bracht ik een bezoek aan de steenkoolmijn in Valkenburg, en nam de trein onder het Kanaal door naar Londen. Ooit liep ik op 25 meter hoogte over een aquaduct in Portugal, met slechts een kniehoog muurtje aan één kant. Stond ik oog in oog met een grote Afrikaanse olifant die op me af kwam. Maar ik bleef staan en rende niet weg. Het was ook niet in de jungle van Afrika, maar in de Beekse Bergen, waar ik met een verzorger op pad was.

Victor is wel dapper. Die gaat parachute springen en wil bungeejumpen. Dat laatste vind ik niet zo’n goed idee trouwens, dus dat heeft hij tot nu toe achterwege gelaten. V-man stapt doodgemoedereerd in een vliegtuig, of in een kleine helikopter die meer van een libelle wegheeft. Gaat in zijn eentje op pad in wereldsteden. Rijdt een stoere Harley. Hij blijft rustig en aanvaardt situaties zoals ze zich voordoen. Ik heb grote bewondering voor hem. Als ik zenuwachtig loopt te stressen, is hij mijn rots in de branding.

Maar als het aankomt op dieren, dan sta ik voorop. Hoe groot je ook bent, als je een dier pijn doet, dan ben je de mijne. Op straat loop ik overal op af of doorheen. Als ik ’s nachts iets hoor, ben ik degene die naar beneden gaat om te kijken wat er aan de hand is. Je ziet, niet echt dapper, maar wel een beetje. In ieder geval niet minder dan gemiddeld, dacht ik.

Tot het coronavirus om de hoek kwam zeilen. Onzichtbaar, ontastbaar, onvoelbaar. Zoveel mogelijk binnen blijven, zei Rutte. En, hoe dwars ik normaal word van bevelen, bleef ik gehoorzaam thuis. Gelukkig heb ik het voorrecht dat ik een baan heb die ik prima in mijn eigen huis kan uitvoeren. Afstand houden, zei Rutte. En dat deed ik. Slechts één keer per week naar de winkel, waar ik dolde met die oergezellige en vrolijke Lidl-medewerker, die zorgvuldig de handvatten van mijn boodschappenwagentje schoonmaakte, mij desinfecterende doekjes aanreikte, én pure chocolade-paaseitjes. Waar we geinden dat ik nog net op het randje de winkel in kon: er mochten nog maar 54 naar binnen. Boodschappen doen werd een uitje. Wandelen alleen heel vroeg in de ochtend, in verlaten straten. Ochtendmist en zon gaven mij kracht om door de vele beeldschermuren heen te komen.

Zelfs Victor mocht niet komen, eerst vanwege mijn eigen vage en wisselende verkoudheidsklachten, daarna vanwege zijn kuchje en zijn werkbezoeken. Vorig weekend is hij komen eten, buiten, veilig aan de andere kant van de tafel. Mijn vriend noemt me lichtelijk paranoïde, en daar heeft hij gelijk in. Ik ben bang. Bang om die slopende ziekte te krijgen, bang om anderen aan te steken. Bang dat mijn geliefden en vrienden ziek worden. Bang voor dit virus, dat zielloos van de een op de ander springt. Bang voor deze onbekende verborgen kwade macht die mondiaal huishoudt zonder onderscheid.

Met ontzag zie ik op TV hoe de zorg boven zichzelf uitstijgt en mensenlevens redt én onder onmenselijke omstandigheden mensenlevens moet laten gaan. Onvermoeibaar zijn ze, hoewel dodelijk vermoeid. De politie en brandweer. Ik zie hoe chauffeurs dag en onderhand nacht pakketten en voedsel bezorgen, medicijnen. De mensen in winkels die doorwerken zodat de economie niet instort. De vuilnismannen die onze troep opruimen. En ik zit binnen.

Het is lente, net als de voorgaande jaren. Maar mijn zelfbeeld is veranderd, en niet ten goede. Reflecterend kan ik zeggen dat ik niet dapper ben. Vanuit de veiligheid van mijn huis uitzien over de ontregelde wereld is niet dapper. Het coronavirus toont nu de echte helden. Diep, diep respect voor jullie allemaal.

Geplaatst in Gezin, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbare liefde

191123Boris

 


met spinnend gekroel
innig en liefdevol
sluit je langzaam
je zeegroene ogen
voor het laatst


 

Vanmorgen hebben we het vreselijke besluit moeten nemen om Boris te laten inslapen. Binnen een week veranderde hij van een grote sterke kater in een zielig hoopje pijn en ongemak. Zijn nieren hadden het opgegeven, en hij werd van binnenuit vergiftigd.

Na een lang gesprek met de dierenarts, waarin wanhopig naar positieve punten is gezocht –maar er weinig werden gevonden– hebben mijn oudste zoon en ik besloten dat het voor Boris het beste zou zijn als hij lekker mocht gaan slapen. De dierenarts had geen enkele twijfel dat dit de beste keuze was om hem verder lijden te besparen.

Rust nu zacht, lieve Boris, jij grappige stoere trouwe rode kater. Dank voor je liefde, voor je grappige capriolen, je warmte en je liefde. Groet je Spike, Lotus, Ninja en Bandit van ons allemaal? Ook van Smokey?

Voor altijd bij ons,
Marion

 

Geplaatst in Familie, Persoonlijk

Groeien

Klein, hulpeloos, vertederend. Als een warm hoopje mens lag je in mijn armen. De navelstreng was verbroken, maar jouw eerste oogopslag smeedde een nieuwe band tussen ons. En die liefde werd sterker, iedere keer als je naar me opkeek.

Je groeide als kool, een curve die nauwlettend werd gevolgd door het consultatiebureau. Ik lette meer op de glans in je ogen, je eetlust en ondeugende energie.

De eerste woordjes. Het eerste ‘nee’. Het honderdste ‘waarom’. Mijn heerlijk speelse peuter werd een onderzoekende kleuter. Je viel en stond op. Letters, zinnen en getallen kregen betekenis, en onverzadigbaar verzamelde je verhalen tot een wonderbaarlijke woordenschat.

Je kennis en verbeelding namen je mee richting puberteit. En ook al was je nog niet klaar voor een volgende fase, onweerstaanbaar werd je meegesleurd door de tijd. Je werd groot en sterk. En ik groeide met je mee, als moeder.

Wat ben ik trots op je, mijn volwassen zoon. Ontwikkel en leer. Blijf groeien als kind, broer, als student en vriend. Blijf groeien als mens.

Voor Nick. Voor Sean. In willekeurige volgorde. ❤


MelodyLogoWoW

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema ~ GROEI ~ in maximaal 175 woorden.

Ik droom en leg vast

Ze zijn er weer: de wasmachine, stofzuiger, de gedachten aan werk. Na een week in mijn Bakhuisje op de Veluwe is het nu terug naar de thuisbasis. Van een eenpersoons huishouden naar hongerige mannen en harige katten. Of is het net andersom? Het is vertrouwd en wennen tegelijk.

De foto’s voeren me terug naar mijn haven van groen en paarden, rozen en antieke blikken. Van veldbloemen in ronde vaasjes, de knusse gaskachel. Dat alles is daar achter gebleven. Maar de heerlijke sfeer heb ik meegenomen en houd ik koesterend vast. Dus als de wasmachine draait, grijp ik mijn iPad en dompel me onder in het verhaal dat aan het ontstaan is.

Ik herinner en verzin, ik droom en leg vast. Ik schrijf.