Geplaatst in Persoonlijk, Vakantie

De koning te rijk

Ik ben de koning te rijk. Ja, nogal wiedes, zul je denken. Het is immers Koningsdag. Maar daar heeft het niets mee te maken. Ik ben de koning te rijk omdat ik een week lang mag logeren in een knus bakhuisje. Het avontuur dat startte met Genieten, het verhaal dat ik schreef voor MelodyK’s uitdaging (dankjewel lieverd!) is nu werkelijkheid geworden. En dit keer mag ik het beschrijven in meer dan 175 woorden.

Vanachter het raam zie ik drie paarden lopen. Nel heeft me gisteren hun namen verteld, maar die ben ik helaas vergeten. Twee van de drie zijn Friese paarden; wat een schoonheden zijn het. Nou ja, echt schoon zijn ze niet meer na het rollen in het natte zand. Ze knabbelen aan het gras dat naast hun paddock groeit. Ze spelen, happen,  imponeren, steigeren half en draaien om elkaar heen.

De vogels fluiten zo hard dat ik ze binnen hoor. Een kauw wandelt door het zand en een muisje scharrelt voorbij, op zoek naar wat graan. Wolken zeilen majestueus over de weilanden en velden. Ze hangen zo laag dat hun buiken bijna over de grond slepen. Als ik op mijn tenen ga staan, kan ik ze vast aanraken! Dan zijn ze weer weg en breekt de zon door. Ik grijp mijn reader en haast me naar buiten, naar de ligstoel. Smijt mijn e-book weer neer en ren naar binnen om mijn gsm te halen. Kijk en luister:

 

Dan stort de regen zich weer met ware doodsverachting naar beneden en draaf ik naar binnen, naar de kachel die een weldadige warmte verspreidt. Nel heeft het huisje met veel aandacht ingericht. Alles straalt liefde voor details uit. Veldbloemen in kleine vaasjes, oude blikken, schaapjes in de vensterbank. In de slaapkamer blikken koeien met een vredige blik de ruimte in. Na een lange rit vol files gisteren was het een verademing om hier rond te dwalen, te ontdekken.

Wil je wat meer van mijn Bakhuisje zien?


Zou jij ook niet heerlijk slapen in zo’n smaakvol ingerichte slaapkamer? Ik in ieder geval wel. Om elf uur kruip ik onder het zachte dekbed en ben al snel vertrokken. In de loop van de nacht word ik zoals gewoonlijk regelmatig wakker, en rond half zeven ga ik lekker lezen. Mijn ogen geven zich echter nog niet gewonnen en willen dicht. Oké, nog even dan. Wat later kijk ik op mijn horloge en stel verwonderd vast dat het ineens kwart voor tien is! Ik was dus echt wel moe.

Misschien moet ik eerst afkicken van de stress van de afgelopen weken. Ik heb namelijk gesolliciteerd naar een andere functie bij onze academie, en ben het –ondanks pittige externe competitie– tot mijn grote vreugde geworden. Over een paar maanden dus geen inzet- en roosterperikelen meer, maar contacten met het werkveld en ondersteuning van het hoofd van het kenniscentrum. Websites en social media bijhouden en inrichten. Me bezighouden met nieuwe bedrijfsprocessen. Ik heb er zin in!

Nu echter terug naar mijn laptop; ik ben hier immers om te schrijven.

20190426_172911

Nog een fijne zaterdag! ❤ x

Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

Miracle Morning

In mijn niet-aflatende zoektocht naar extra tijd, liep ik tegen het fenomeen ‘Miracle Morning’ aan. Blijkbaar volgen alle uitermate succesvolle mensen dit principe. En daar een ochtend vol wonderen natuurlijk zeer aanlokkelijk is, las ik gretig verder. ‘Onze eenvoudige tips voor een productieve ochtend’, de subtitel.

Lees verder “Miracle Morning”

Liefde is…

“Zal ik je auto even wassen?”

En ineens was smoezelig weer wit. Hoe lief is dat? Mijn V-man is een lot uit de loterij. ❤

Geplaatst in Gezin, Persoonlijk

CSI in mijn achtertuin

Een groepje mannen bouwt een feestje in mijn schuur. Het gaat er ruig aan toe, het dak gaat er compleet af! Die mannen in mijn schuur hebben geen alledaagse gezichten. Ze zijn verborgen achter een masker en omlijst door een wit pak dat hen van top tot teen bedekt. Het apparaat dat aan een zwarte band om het middel is bevestigd, voorziet hen van zuurstof. Dat denk ik tenminste, want ik mag niet dichterbij komen. Een geel lint met de onheilspellende tekst ‘VERBODEN TOEGANG ASBEST’ houdt mij op eerbiedwaardige afstand. 

Lees verder “CSI in mijn achtertuin”

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gezin, Persoonlijk, Poëzie

Open Deur

een man
vermomd als jongen
kijkt naar me
aan de ontbijttafel
je hebt het over werk zoeken
wonen in een ander land
en ik knik
moedig aan
leef mee
maar mijn hart gilt
blijf hier
bij mij
waar ik kan zien
of het goed met je gaat

je gaat
en ik laat los
lege kamer
vol  herinneringen
je bed onbeslapen
tot de dag
dat je terugkomt
een jongen
vermomd als man
en ik knik
moedig aan
leef mee

mijn zoon
je levenspad
ligt niet vast
zoek je weg
volg je hart
en vrees niet
mijn deur
blijft altijd open

 

Geplaatst in Familie, Natuur, Persoonlijk

Schoenen

Op deze koude, donkere herfstochtend grijp ik naar mijn favoriete schoenen en zie de smurrie, het aangekoekte zand. Met vertedering denk ik terug aan de wandeling afgelopen zondag. Thanksgiving. Ondanks de onheilspellende weer-apps togen we met een kleine groep naar het bos. Het natte, groene bos, waar eerst de zon en daarna de regen met bakken uit de lucht kwam. Waar ik met lieve familie volop liep te praten en te lachen, terwijl we de minst modderige routes zochten en daar in faalden, om erna in een warme omhelzing van hapjes, drankjes en stevige kost thuis te komen. Heerlijk. Ik heb ze met weemoed schoongeveegd.

Geplaatst in Expressief, Gevoel, Persoonlijk

Ken je dat?

Zo’n dag dat je na een slapeloze nacht te lang onder de douche blijft staan en daardoor in de file naar je werk staat?
Zo’n dag dat je een probleem oplost, en daardoor beseft dat er nog een ander, groter probleem is?
Dat de zon schijnt en je alleen maar naar het bos wilt, maar opgesloten zit achter glazen wanden?
Zo’n dag dat je tegenstrijdige aanwijzingen krijgt?
Je geïrriteerd je laptop dicht klapt en naar huis wilt gaan, maar dat net op dat moment studenten aan de balie staan voor een sleutel?
Dat je zit te wachten op die sleutel, ze dan om een andere komen vragen en je nog langer moet blijven?
Zo’n dag dat je vriendje ziek is en je na je werk even langs gaat om om een kus te bedelen, als vervanging van een avond samen?
Zo’n dag dat je dan eindelijk op weg naar huis bent, maar recht in een rode zee van achterlichten rijdt?
Zo’n dag dat je je moeizaam een andere weg baant, dwars door het centrum, van het ene geobstipeerde stoplicht naar het andere?
Je huiverend thuis komt in een donker huis?
Zo’n moment dat twee harige lijven zich met ware doodsverachting van de trap af storten in hun haast om je te verwelkomen met liefhebbend gespin, aanhankelijkheid en vooral veel kopjes?
Zo’n dag waarvan het einde alles weer goed maakt?

Ken je dat?

171101Smokey

 

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Onderwijs, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbaar

Het klopt niet. Er klopt helemaal niks van. Geen bal, geen jota. Het einde van afgelopen schooljaar klopte niet, en het begin is onwerkelijk. Het kan niet waar zijn.

Lees verder “Onuitwisbaar”

Zomerzotheid

Wat een prachtige ochtend!

Als ik een staart had,

zou ik kwispelen.

Geplaatst in Algemeen, Columns, Gezin, Persoonlijk

Ik zoek een schoonmaakster

Als je Zoektocht naar schoonheid hebt gelezen, weet je dat ik naarstig op zoek ben naar een schoonmaakster. En dat drie keer scheepsrecht is!

De nieuwe –en derde– kandidaat liet even op zich wachten, maar na een paar dagen kreeg ik toch de gegevens van een nieuwe schoonmaakster. Ik greep mijn gsm en belde. Aan de andere kant een vrolijke, enthousiaste stem. Wat leuk dat ik belde! Een jonge studente die precies wilde wat ik zocht: eens per week twee uren poetsen. Van beide kanten prima! Het kon zelfs in de ochtend en de avond. Na een fijn gesprek deelde ik mijn blijdschap met mijn collega’s. A match made in heaven. Lees verder “Ik zoek een schoonmaakster”