Duinwandeling

Zit je net uit de wind in de zon te luisteren naar de golven, het duingras en vogels, de stilte van de natuur…

… besluit een Duitse familie luidkeels een uitgebreide fotoshoot te houden, net aan de andere kant van de afrastering.

Weg rust, weg ik, op weg, een ander pad.

Geplaatst in Natuur

April houdt zich netjes aan het spreekwoord

Geplaatst in Natuur

De eerste keer

Stil zit ik te luisteren, te kijken. Te genieten. Om mij heen dalen zonnestralen richting aarde en wekken de natuur uit haar winterslaap. Insecten doorkruisen het luchtruim op zoek naar voedsel, het licht kortstondig gereflecteerd door hun ragfijne vleugels. Een hommel onderzoekt mijn arm en vliegt haastig verder naar nectarrijke oorden.

Ver onder mij trekken de vreemde bewegingen van een mierenpaar mijn aandacht. Ze lijken pirouetten te draaien. Zouden zij ook lentekolder in hun kleine speldenknopperige kopjes hebben?

Diep adem ik de verse lucht in. Een verdwaalde wolk zeilt door het blauwe hemelwater en ik huiver, maar al gauw keert de prille zonnewarmte terug en baadt mij in haar gouden licht. Het danst, kietelt, en wordt gretig geabsorbeerd door mijn nog witte huid. De eerste keer met blote benen luidt altijd een feestelijk moment in: de Lente met haar vederlichte liefkozingen is terug!

Geplaatst in Filosofie, Natuur

Knerpen

Hoe vaak gebruik jij het woord ‘knerpen’? Ook haast nooit? En toch is dat het woord dat meteen in je opkomt als je in de sneeuw loopt.

Dat unieke knarsen van maagdelijke kristallen die worden samengedrukt door je lichaamsgewicht. Het geluid dat je malle capriolen laat uithalen om het onberispelijke witte sneeuwdek te versieren met de afdrukken van je schoenen, soms achterstevoren lopend, terugstappend in je eigen voetstappen. Of ben ik de enige die dat doet?

Het verlangen naar winterwandelingen onder een blauwe hemel. De ijle wolkjes die ontsnappen aan je mond en laten zien dat je leeft. De stilte die als een deken over het landschap ligt en je intens bewust maakt van het pad dat voor je ligt. Sneeuw die begint als individuele vlokjes, maar die zich op de aarde samenvoegt tot een vernieuwend tapijt.

Knerpen. Ik krijg er geen genoeg van. Tenminste voorlopig. Tot het knerpen overgaat in soppen.

Mijn eerste keer

Geen mooier rood,

geen dieper zoet

dan dat van jou,

 

oh aardbei

uit mijn moesbak

 

😉