Geplaatst in Gezin, Persoonlijk

CSI in mijn achtertuin

Een groepje mannen bouwt een feestje in mijn schuur. Het gaat er ruig aan toe, het dak gaat er compleet af! Die mannen in mijn schuur hebben geen alledaagse gezichten. Ze zijn verborgen achter een masker en omlijst door een wit pak dat hen van top tot teen bedekt. Het apparaat dat aan een zwarte band om het middel is bevestigd, voorziet hen van zuurstof. Dat denk ik tenminste, want ik mag niet dichterbij komen. Een geel lint met de onheilspellende tekst ‘VERBODEN TOEGANG ASBEST’ houdt mij op eerbiedwaardige afstand. 

Het zware stalen bureau, wat planken en oude kastjes zijn de enige getuigen van wat er precies gebeurt. De schuur moest namelijk zover mogelijk leeggeruimd worden. Grote dank aan mijn twee zonen, die gisteren als beesten tekeer zijn gegaan. Zelfs “gigantische gemuteerde spinnen die in één hap Smokey kunnen opeten” kunnen hen niet stoppen. Een overvolle tuin is het resultaat, maar het weer werkt deze week gelukkig mee.

Vandaag wordt het asbesthoudend dak dat onaangetast mijn schuur sierde, verwijderd. En morgen bouwen ze een nieuw exemplaar terug. Dank aan onze gemeente voor dit collectieve aanbod. Je betaalt veel, maar hebt geen rompslomp, geen afvoerellende, en een veilige opbergplek is het resultaat. Al vertelde mijn vader laatst dat er in zijn jongere jaren veel met asbest is gewerkt. Niks beschermende kleding. Niks hysterie. Gewoon werkmateriaal, waarin driftig werd gezaagd en geboord. Ook in mijn straat hebben mensen besloten de afvoer in eigen handen te nemen – hopelijk met voldoende lagen plastic eromheen.

Om kwart voor acht meldt de firma zich bij mijn zonovergoten voordeur. Verderop zwermen meer mannen uit in de buurt. Een aanhangwagen wordt met een vaartje achteruit de krappe brandgang in gereden. Ik tuur en zoek: waar zijn de beloofde witte pakken?

De voorman inspecteert de schuur, neemt een kijkje in het belendende gebouw, en verklaart vervolgens mijn tuin officieel tot werkterrein. Een uur of wat later spot ik voor het eerst een man in een wit pak op het dak. Het lijkt wel CSI! Hoewel hij zich probeert te verstoppen achter de bamboe en sering, weet mijn lens hem toch te vinden. Zie je hem?

180918witpak

klik!

En nu is het verder afwachten. De zon lonkt, maar ik blijf veilig binnen. Met de deur dicht, want Smokey en Boris kunnen niet lezen. En er zal toch net een verdwaalde asbestschilfer hun katerkant op waaien. De chocolademuffins die ik kocht liggen nog in de kast. Het lint verbiedt mij immers alle contact met de hardwerkende waaghalzen. Ach ja, hebben mijn zonen ook iets lekkers. Dat hebben ze wel verdiend na het vele sjouwwerk en het trotseren van megaspinnen.

 

Heb je wel eens te maken (gehad) met asbest, thuis of op je werk? En hoe pak(te) jij dat aan?

Auteur:

Blogger who loves her camera. No lady, but all woman. Caretaker of lads, cats, dungeons & dragons. DuTchess. V-man's biker witch.

8 gedachten over “CSI in mijn achtertuin

  1. Asbest kan je beter uit de buurt blijven. Wat erg allemaal. Heel gevaarlijk. Kan longen aan tassen.
    Meestal hebben heel goede beschermde pak aan om te weg te halen. Vlak bij aan de overkant is ook gebeurt. Dan in achtertuin. Dan zie je zulke rare beschermde kleding aan. Zo gevaarlijk. Dat was schrikken om te zien lopen. Ik wens alvast fijn weekend.

    Liked by 1 persoon

  2. Hele generaties zijn, bij wijze van spreken opgegroeid, met asbest (zie bijvoorbeeld het sudderplaatje hierboven).
    Over een kleine honderd jaar is er weer een ander materiaal dat door mannen in witte pakken moet worden verwijderd. Voortschrijdend inzicht heet dat toch?

    Liked by 1 persoon

  3. Ik ben helaas ook geconfronteerd geweest met asbest. Daar stonden de ovens op en deze ovens zelf waren ook rijkelijk voorzien van asbest als isolatie. Ik hoop dat ik niets aan over heb gehouden

    Liked by 1 persoon

    1. Dat help ik jou hopen, Sjoerd! Zijn je longen wel eens onderzocht?
      En weet je nog dat hetzelfde is gebeurd met sigaretten? Die stonden vroeger op verjaardagen, klaar voor eenieder die ze wilde. Pas later werd bekend dat ze zo ongezond zijn.

      Like

  4. Jeetje, dat maakt wel indruk. Weet je dat wij vroeger thuis een sudderplaatje hadden van asbest, dat je op het vuur zette onder een pan om de warmte te temperen en gelijkmatig te verdelen. Dat ding was hier en daar stuk. Niet te geloven! Toen waren we ons helemaal niet bewust van het gevaar.

    Liked by 2 people

    1. Erg hè, Judy. Zo’n sudderplaatje gebruikte je zowat iedere dag!
      En de mannen in de bouw die onbeschermd dag in dag uit met dat goedje te maken hadden, wat is er met hen gebeurd? Dat is namelijk het gevaar: dat je een vezel inhaleert en het zich vestigt in je longen.

      Like

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s