Geplaatst in Familie, Poëzie, Verdriet

Teer, het leven

Teer is het leven, oneindig

waardevol

tot de laatste adem vervlogen

de lichtjes op reis

in je ogen, je ziel

opnieuw genesteld

in dierbaren

waar je liefde koestert

leeft

voor altijd

 

Rust nu zacht, het mag.

Voor V-man’s pa, die gisteren op 95-jarige leeftijd overleed.

Geplaatst in Familie, Persoonlijk

Groeien

Klein, hulpeloos, vertederend. Als een warm hoopje mens lag je in mijn armen. De navelstreng was verbroken, maar jouw eerste oogopslag smeedde een nieuwe band tussen ons. En die liefde werd sterker, iedere keer als je naar me opkeek.

Je groeide als kool, een curve die nauwlettend werd gevolgd door het consultatiebureau. Ik lette meer op de glans in je ogen, je eetlust en ondeugende energie.

De eerste woordjes. Het eerste ‘nee’. Het honderdste ‘waarom’. Mijn heerlijk speelse peuter werd een onderzoekende kleuter. Je viel en stond op. Letters, zinnen en getallen kregen betekenis, en onverzadigbaar verzamelde je verhalen tot een wonderbaarlijke woordenschat.

Je kennis en verbeelding namen je mee richting puberteit. En ook al was je nog niet klaar voor een volgende fase, onweerstaanbaar werd je meegesleurd door de tijd. Je werd groot en sterk. En ik groeide met je mee, als moeder.

Wat ben ik trots op je, mijn volwassen zoon. Ontwikkel en leer. Blijf groeien als kind, broer, als student en vriend. Blijf groeien als mens.

Voor Nick. Voor Sean. In willekeurige volgorde. ❤


MelodyLogoWoW

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema ~ GROEI ~ in maximaal 175 woorden.

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gezin, Persoonlijk, Poëzie

Open Deur

een man
vermomd als jongen
kijkt naar me
aan de ontbijttafel
je hebt het over werk zoeken
wonen in een ander land
en ik knik
moedig aan
leef mee
maar mijn hart gilt
blijf hier
bij mij
waar ik kan zien
of het goed met je gaat

je gaat
en ik laat los
lege kamer
vol  herinneringen
je bed onbeslapen
tot de dag
dat je terugkomt
een jongen
vermomd als man
en ik knik
moedig aan
leef mee

mijn zoon
je levenspad
ligt niet vast
zoek je weg
volg je hart
en vrees niet
mijn deur
blijft altijd open

 

Geplaatst in Familie, Natuur, Persoonlijk

Schoenen

Op deze koude, donkere herfstochtend grijp ik naar mijn favoriete schoenen en zie de smurrie, het aangekoekte zand. Met vertedering denk ik terug aan de wandeling afgelopen zondag. Thanksgiving. Ondanks de onheilspellende weer-apps togen we met een kleine groep naar het bos. Het natte, groene bos, waar eerst de zon en daarna de regen met bakken uit de lucht kwam. Waar ik met lieve familie volop liep te praten en te lachen, terwijl we de minst modderige routes zochten en daar in faalden, om erna in een warme omhelzing van hapjes, drankjes en stevige kost thuis te komen. Heerlijk. Ik heb ze met weemoed schoongeveegd.

Moederdag is… 

Om 9 uur een voorzichtige klop op de slaapkamerdeur. Op ons ‘binnen’ staat daar mijn oudste zoon in badjas, met een dienblad in zijn handen. Daarop een boterham met vers gebakken spiegelei, een glas fruitsap en een bakje aardbeien. 

‘Fijne Moederdag, mam,’ zegt hij, ‘en nu ga ik echt wel terug naar bed! Welterusten.’ 

GRIJNS

Kokkerellen

~

pannen op het vuur

vlees stooft in bier, kruid en stroop

wangen rood verhit

~

Driessen clan komt saam’

Limburgs-Vlaams-Brabantse kleur

familie smeltkroes

~

zondag, lentefeest

gezegende overvloed

liefde, ik zeg dank

~

170415

 

Mam, je bent prachtig 

Mam, je bent prachtig

Heerlijk eigen, wijs, een schat

Liefdevol tachtig

mdlogo