Geplaatst in Familie, Persoonlijk

Groeien

Klein, hulpeloos, vertederend. Als een warm hoopje mens lag je in mijn armen. De navelstreng was verbroken, maar jouw eerste oogopslag smeedde een nieuwe band tussen ons. En die liefde werd sterker, iedere keer als je naar me opkeek.

Je groeide als kool, een curve die nauwlettend werd gevolgd door het consultatiebureau. Ik lette meer op de glans in je ogen, je eetlust en ondeugende energie.

De eerste woordjes. Het eerste ‘nee’. Het honderdste ‘waarom’. Mijn heerlijk speelse peuter werd een onderzoekende kleuter. Je viel en stond op. Letters, zinnen en getallen kregen betekenis, en onverzadigbaar verzamelde je verhalen tot een wonderbaarlijke woordenschat.

Je kennis en verbeelding namen je mee richting puberteit. En ook al was je nog niet klaar voor een volgende fase, onweerstaanbaar werd je meegesleurd door de tijd. Je werd groot en sterk. En ik groeide met je mee, als moeder.

Wat ben ik trots op je, mijn volwassen zoon. Ontwikkel en leer. Blijf groeien als kind, broer, als student en vriend. Blijf groeien als mens.

Voor Nick. Voor Sean. In willekeurige volgorde. ❤


MelodyLogoWoW

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema ~ GROEI ~ in maximaal 175 woorden.

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gezin, Persoonlijk, Poëzie

Open Deur

een man
vermomd als jongen
kijkt naar me
aan de ontbijttafel
je hebt het over werk zoeken
wonen in een ander land
en ik knik
moedig aan
leef mee
maar mijn hart gilt
blijf hier
bij mij
waar ik kan zien
of het goed met je gaat

je gaat
en ik laat los
lege kamer
vol  herinneringen
je bed onbeslapen
tot de dag
dat je terugkomt
een jongen
vermomd als man
en ik knik
moedig aan
leef mee

mijn zoon
je levenspad
ligt niet vast
zoek je weg
volg je hart
en vrees niet
mijn deur
blijft altijd open

 

Geplaatst in Familie, Natuur, Persoonlijk

Schoenen

Op deze koude, donkere herfstochtend grijp ik naar mijn favoriete schoenen en zie de smurrie, het aangekoekte zand. Met vertedering denk ik terug aan de wandeling afgelopen zondag. Thanksgiving. Ondanks de onheilspellende weer-apps togen we met een kleine groep naar het bos. Het natte, groene bos, waar eerst de zon en daarna de regen met bakken uit de lucht kwam. Waar ik met lieve familie volop liep te praten en te lachen, terwijl we de minst modderige routes zochten en daar in faalden, om erna in een warme omhelzing van hapjes, drankjes en stevige kost thuis te komen. Heerlijk. Ik heb ze met weemoed schoongeveegd.

Moederdag is… 

Om 9 uur een voorzichtige klop op de slaapkamerdeur. Op ons ‘binnen’ staat daar mijn oudste zoon in badjas, met een dienblad in zijn handen. Daarop een boterham met vers gebakken spiegelei, een glas fruitsap en een bakje aardbeien. 

‘Fijne Moederdag, mam,’ zegt hij, ‘en nu ga ik echt wel terug naar bed! Welterusten.’ 

GRIJNS

Kokkerellen

~

pannen op het vuur

vlees stooft in bier, kruid en stroop

wangen rood verhit

~

Driessen clan komt saam’

Limburgs-Vlaams-Brabantse kleur

familie smeltkroes

~

zondag, lentefeest

gezegende overvloed

liefde, ik zeg dank

~

170415

 

Mam, je bent prachtig 

Mam, je bent prachtig

Heerlijk eigen, wijs, een schat

Liefdevol tachtig

mdlogo

Geplaatst in Familie, Gezin, Persoonlijk

Duimen omhoog voor Z-Man

Dinsdag Ziggo-dag; de hoopvolle slogan van vandaag. Zoals ik in Ziggo-monteur? Niet nodig, toch? beschreef, zou een medewerker van Ziggo mij vanavond komen helpen met het aansluiten van de Horizon-box. Mijn partner is me gezelschap komen houden, en onder het genot van een zeer smakelijke Chinese rijsttafel vliegt de tijd voorbij. Dan gaat om 19.30 uur de bel: daar is de Ziggo-man, vergezeld door een grote gereedschapskist.

Het ijs is meteen gebroken: hij heeft jaren bij ‘mijn’ dierenasiel gewerkt als vrijwilliger, en Smokey laat zich warempel door hem aaien. Een koele Radler, en Z-man gaat beginnen aan zijn laatste klus van vandaag. Zijn lacht bevriest op zijn gezicht als hij het aansluitpunt ziet. Het blijkt een oer-dinosaurus uit het duistere Casema-tijdperk te zijn. Geen wonder dat de Horizon niet werkt! Fatsoenlijk demonteren zit er niet bij, er zitten zelfs geen schroeven aan. Vijf minuten later heeft hij hem compleet van de muur gesloopt en steekt alleen nog een draad naar buiten. En door die draad moet tv, telefoon en internet komen? Ik probeer mijn wenkbrauwen te ontspannen.

Dan belt zijn vriendin hem op, en vraagt wanneer hij klaar is. ‘Zodra ik thuis ben hè,’ zegt hij nuchter en drukt haar weg. Zo is dat, Z-man, nu je aandacht bij deze klus. De ene na de andere oude kabel verdwijnt, bestempeld als overbodig. Slechts de muurafdruk van het losse rechtse kastje blijft over. Drie internet- en twee tv-kabels bengelen vanuit de kabelgoot naar beneden, hun weg naar boven onderbroken. ‘Gebruik je de tuner nog vaak? Op de Horizon zitten 200 radiozenders.’ Nou nee, die gebruik ik vanaf nu dus niet meer. Mijn kabelhoekje wordt steeds leger en overzichtelijker. Het lijkt de goede kant op te gaan. Echter…

Twee brullen van boven: internet werkt niet meer! Z-man hoort het verwonderd aan. Dat zou inmiddels toch weer moeten werken. Ik hol naar boven en check mijn eigen desktop, en inderdaad: geen verbinding. Z-man haalt alles opnieuw los. Noppes. Drukt alles nog eens extra aan. Nada.  Dan hapert ook de installatie van de Horizon. O jee. Doemverhalen van anderen komen boven drijven, maar ik druk ze vooralsnog stevig weg.

De Ziggo monteur loopt de verbindingen nog eens na, maar die zitten goed. Hoe de kabels naar de tv gekoppeld zijn, is zijn volgende vraag. Tja, dat weet ik dus niet meer. De kabels zitten achter de plint en die zit daar misschien al 20 jaren. Hij meet het signaal door, en dat blijkt veel te zwak te zijn. Z-man verdwijnt naar buiten en komt even later terug met een hele lange dikke witte kronkelende kabel. Hij stript de uiteinden, zet er met geroutineerde gebaren twee supersonische verbindingsstukken op –dat spul van de Gamma is niks, allemaal bagger!– en verbindt het nieuwe aansluitpunt rechtstreeks met de Horizon. Mijn V-man kijkt geïnteresseerd toe.

We houden onze adem in. Een rood puntje brandt onheilspellend op de Horizon. Maar dat is juist normaal. Aha. Dan komt ook het tv-scherm tot leven en sommeert ons een taal te kiezen. Wederom een goed teken. Hij klikt door nog een paar schermen heen en ineens verschijnt een zender. Hoera, het is gelukt! Dan sluit hij zijn laptop op het modem aan, herstart het apparaat en in duo klinken stemmen van boven: internet werkt weer! Ik haal weer adem en slaak een zucht van verlichting.

En nu is het over tienen. De rust is wedergekeerd in huize Doldriest. Z-man is naar huis, waar zijn vriendin ongeduldig op hem wacht. En ook V-man is weer vertrokken. De nieuwe kabel kronkelt over de vloer heen, achter de bank door, maar daar lig ik niet wakker van. De Horizon box is actief, de tv luistert goed en ook internet werkt weer. Duimen omhoog voor Z-man. Welterusten allemaal.