Geplaatst in Familie, Foto, Persoonlijk

Nostalgie in zwart-wit

Op Facebook vind je toffe dingen. Zo ook Oud Gebrook (oftewel Oud Hoensbroek). Ik had mijn ouders de link naar deze Facebook-groep gestuurd, en ze hebben uren zitten genieten van de oude prenten. En daar kwam mijn vader warempel zichzelf, zijn vader en zijn broer tegen op een foto van de Boerenkapel. Hoe tof is dat?! 😀

Bovenste rij helemaal links: mijn oom Harry Driessen;
bovenste rij derde van rechts: mijn vader Wil Driessen;
middelste rij derde van rechts: mijn opa Hub Driessen.

Boerenkapel

Nog steeds in een nostalgische bui, beklom ik vanavond een stoel nadat ik die eerst van wasgoed van mijn jongste zoon ontdaan had – ruim nou een keer op – en reikte in een niet al te stabiele houding naar mijn fotoalbums. Na drie keer misgegrepen te hebben, had ik dan eindelijk mijn allereerste fotoalbum te pakken en scande deze trouwfoto’s van mijn ouders.

Wat een knap stel hè? ❤

De foto hangt ook in de slaapkamer van mijn ouders. In kleur, nou ja, ingekleurd dan. Een grappig detail is dat Pap op die foto ineens bruine ogen heeft!

En hoewel de fotografie-techniek nu veel verder is, vind ik deze zwart-wit foto’s toch prachtig en sfeervol.

 

Geplaatst in Familie, Foto, Gedicht

De Zonaanbidster

Er was eens een dame uit het zuiden

die adoreerde de zon, naar verluidde

zo zat zij heel parmant

langdurig aan de waterkant

sloeg waarschuwingen in de wind

.

Ze bakte, braadde, zoog zich vol met stralen

maar begon op enig moment toch wat te balen

haar perzikhuidje knetterde

haar geteisterd vel etterde

wat jammerde ze, het arme kind

.

De zonaanbidster klaagde kommer en kwel

wie redt me, helpt me, kom dan, snel

maar het was heel laat

en je weet hoe het gaat

Haar redder in spe was reeds naar huis

.

Hulpeloos droogde zij steeds verder uit

eerst sneuvelden haar handen, dan haar kuit

versteende torso brak in twee

nam hoofd en schouders met zich mee

alleen haar romp en benen bleven kuis

.

Zo ligt de dame daar voor altijd versteend

haar klaagzang verstomd, haar stem verweend

de moraal moge duidelijk zijn

teveel zon is niet echt fijn

bezint eer ge begint!

151011Zonaanbidster
De Zonaanbidster

Pap, dit gedicht is voor jou! 😉 ❤


Gisteren bezocht ik mijn ouders in Hoensbroek. In het huis in de header-foto speelde mijn vader als vijfjarige. Hoe bijzonder was het om daar samen te wandelen. Het terrein is overgelaten aan de elementen, en de omgeving is inmiddels veranderd in een prachtig natuurgebied. Met altijd op de achtergrond het indrukwekkende Kasteel Hoensbroek.

Het was een dag met een zonnetje!

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Gezin, Ouder worden, Poëzie, Verdriet

Als kind-zijn vervliegt

De lente kwam, de zomer ging

net als jij.

Herinneringen vervagen

worden meegevoerd

als pluizen op de wind

en met jou vervloog mijn jeugd

mijn dochter-zijn

het zusterschap.

In omgedraaide rol

acteer ik, zorg ik nu

daar waar eerst

geborgenheid was.

Ik mis je steun

broer

en grijp naar de draden

die ons gezin omstrengelden

maar ze zijn slechts flarden

echo’s van houvast.

Ineens ben ik de rots

maar broos en breekbaar

zonder jou.

De herfst komt

en rukt staccato

onbewogen aangedaan

bloedbanden uiteen.

Ze aan elkaar knopen

lukt niet meer

we zijn

los

DSC_1325

Voor mijn hartszusje Nancy, die een half jaar geleden haar broer verloor.

Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Persoonlijk, Poëzie

Spelende Engel

~

Zeventien zou je zijn

Lois

op handen

gedragen door je moeder.

Liefdevol, vol verwachting

was zij

waren wij

maar ongezien

en toch herkend

ging je weg van ons.

Wij waren weg van jou

van je schoonheid

je lieflijkheid

je maakte diepe indruk

afdruk in onze harten

onuitwisbaar

in ons leven.

Ik houd van jou

en houd haar vast

net als jij zou doen

met je tere vingertjes.

Ik let op haar

namens jou

denk samen met haar

vandaag en alle jaren

aan jou

onze spelende engel.

Zeventien zou je zijn

lief nichtje

vandaag

~

130504SpelendeEngel

Voor mijn zusje Monique. Ich bin bie dich de ganze daag, leeve sjat.