Geplaatst in Familie, Gedicht, Gevoel, Gezin, Ouder worden, Poëzie, Verdriet

Als kind-zijn vervliegt

De lente kwam, de zomer ging

net als jij.

Herinneringen vervagen

worden meegevoerd

als pluizen op de wind

en met jou vervloog mijn jeugd

mijn dochter-zijn

het zusterschap.

In omgedraaide rol

acteer ik, zorg ik nu

daar waar eerst

geborgenheid was.

Ik mis je steun

broer

en grijp naar de draden

die ons gezin omstrengelden

maar ze zijn slechts flarden

echo’s van houvast.

Ineens ben ik de rots

maar broos en breekbaar

zonder jou.

De herfst komt

en rukt staccato

onbewogen aangedaan

bloedbanden uiteen.

Ze aan elkaar knopen

lukt niet meer

we zijn

los

DSC_1325

Voor mijn hartszusje Nancy, die een half jaar geleden haar broer verloor.

Auteur:

Blogger who loves her camera. No lady, but all woman. Caretaker of lads, cats, dungeons & dragons. DuTchess. V-man's biker witch.

12 gedachten over “Als kind-zijn vervliegt

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s