Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

Ik dacht ooit dat ik dapper was

Vroeger dacht ik dat ik niet bang was, zelfs misschien wel een heel klein beetje dapper. Niet groots dapper. Niet zo dapper dat ik vooruit stap als er gevaar dreigt, maar gewoon een beetje dapper. Ik wijk niet snel terug. Neem het op voor anderen. Klim op een paard en achterop een motor. Schrik niet terug voor een confrontatie op mijn werk en neem geen blad voor de mond.

Helaas heb ik hoogtevrees, gecombineerd met claustrofobie. Vraag me dus niet een kleine grot in te gaan op grote hoogte. Al ging ik onlangs Underground in de Mergelgroeves van Maastricht, bracht ik een bezoek aan de steenkoolmijn in Valkenburg, en nam de trein onder het Kanaal door naar Londen. Ooit liep ik op 25 meter hoogte over een aquaduct in Portugal, met slechts een kniehoog muurtje aan één kant. Stond ik oog in oog met een grote Afrikaanse olifant die op me af kwam. Maar ik bleef staan en rende niet weg. Het was ook niet in de jungle van Afrika, maar in de Beekse Bergen, waar ik met een verzorger op pad was.

Victor is wel dapper. Die gaat parachute springen en wil bungeejumpen. Dat laatste vind ik niet zo’n goed idee trouwens, dus dat heeft hij tot nu toe achterwege gelaten. V-man stapt doodgemoedereerd in een vliegtuig, of in een kleine helikopter die meer van een libelle wegheeft. Gaat in zijn eentje op pad in wereldsteden. Rijdt een stoere Harley. Hij blijft rustig en aanvaardt situaties zoals ze zich voordoen. Ik heb grote bewondering voor hem. Als ik zenuwachtig loopt te stressen, is hij mijn rots in de branding.

Maar als het aankomt op dieren, dan sta ik voorop. Hoe groot je ook bent, als je een dier pijn doet, dan ben je de mijne. Op straat loop ik overal op af of doorheen. Als ik ’s nachts iets hoor, ben ik degene die naar beneden gaat om te kijken wat er aan de hand is. Je ziet, niet echt dapper, maar wel een beetje. In ieder geval niet minder dan gemiddeld, dacht ik.

Tot het coronavirus om de hoek kwam zeilen. Onzichtbaar, ontastbaar, onvoelbaar. Zoveel mogelijk binnen blijven, zei Rutte. En, hoe dwars ik normaal word van bevelen, bleef ik gehoorzaam thuis. Gelukkig heb ik het voorrecht dat ik een baan heb die ik prima in mijn eigen huis kan uitvoeren. Afstand houden, zei Rutte. En dat deed ik. Slechts één keer per week naar de winkel, waar ik dolde met die oergezellige en vrolijke Lidl-medewerker, die zorgvuldig de handvatten van mijn boodschappenwagentje schoonmaakte, mij desinfecterende doekjes aanreikte, én pure chocolade-paaseitjes. Waar we geinden dat ik nog net op het randje de winkel in kon: er mochten nog maar 54 naar binnen. Boodschappen doen werd een uitje. Wandelen alleen heel vroeg in de ochtend, in verlaten straten. Ochtendmist en zon gaven mij kracht om door de vele beeldschermuren heen te komen.

Zelfs Victor mocht niet komen, eerst vanwege mijn eigen vage en wisselende verkoudheidsklachten, daarna vanwege zijn kuchje en zijn werkbezoeken. Vorig weekend is hij komen eten, buiten, veilig aan de andere kant van de tafel. Mijn vriend noemt me lichtelijk paranoïde, en daar heeft hij gelijk in. Ik ben bang. Bang om die slopende ziekte te krijgen, bang om anderen aan te steken. Bang dat mijn geliefden en vrienden ziek worden. Bang voor dit virus, dat zielloos van de een op de ander springt. Bang voor deze onbekende verborgen kwade macht die mondiaal huishoudt zonder onderscheid.

Met ontzag zie ik op TV hoe de zorg boven zichzelf uitstijgt en mensenlevens redt én onder onmenselijke omstandigheden mensenlevens moet laten gaan. Onvermoeibaar zijn ze, hoewel dodelijk vermoeid. De politie en brandweer. Ik zie hoe chauffeurs dag en onderhand nacht pakketten en voedsel bezorgen, medicijnen. De mensen in winkels die doorwerken zodat de economie niet instort. De vuilnismannen die onze troep opruimen. En ik zit binnen.

Het is lente, net als de voorgaande jaren. Maar mijn zelfbeeld is veranderd, en niet ten goede. Reflecterend kan ik zeggen dat ik niet dapper ben. Vanuit de veiligheid van mijn huis uitzien over de ontregelde wereld is niet dapper. Het coronavirus toont nu de echte helden. Diep, diep respect voor jullie allemaal.

Auteur:

Blogger who loves her camera. No lady, but all woman. Caretaker of lads and cats, dungeons & dragons. DuTchess. V-man's biker witch.

24 gedachten over “Ik dacht ooit dat ik dapper was

  1. Via via kwam ik hier terecht. Wat mooi geschreven. En inderdaad, zo onzichtbaar en ongrijpbaar, tot het te laat is. Hopelijk kunnen we over een tijdje, wanneer de boel weer onder controle is en de angst is afgevlakt, naar buiten wanneer we willen en doen en laten wat we willen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Sorry dat ik zo laat reageer, maar ik ben echt blij met je reactie, Deborah.
      Inmiddels is de angst weer wat afgevlakt, zoals je hierboven schrijft. En alleen de tijd wijst uit of dat terecht is of niet. Ik hoop echt dat we vanaf nu weer langzaam kunnen opkrabbelen. Blijf gezond!

      Geliked door 1 persoon

  2. Hoewel ik diep respect heb voor de zorg en hun kracht en daden, vind ik dat je jezelf tekort doet. Waarom ben je nu alleen een held als je in de zorg voortploetert? Ik vind iedereen op zijn of haar eigen manier een held. En ik maak een diepe buiging met lang applaus voor de zorg.
    Maar ook voor diegenen die presenterend, publicerend of boodschappen doend voor een ander de wereld kleuren. Mensen die met positiviteit en creativiteit de moed er in houden. Iedereen die dat doet waar hij of zij goed in is.
    en ik vind iedereen een held die zich nu voor een ander sociaal terughoudend opstelt, terwijl dat hem of haar eigenlijk doodsbang maakt.
    Met nog een keer applaus voor de zorg.
    En voor iedereen die rechtop blijft staan.
    Liefs xx

    Geliked door 1 persoon

    1. Misschien heeft het ermee te maken dat ik een doener ben, een oplosser, actie nemen en door. En dit keer kon ik niet helpen, en dan voel ik me machteloos.
      Wat ben ik blij dat je de andere kant van de zaak liet zien, Marije. En je hebt helemaal gelijk.
      Veel liefs terug, stay safe. x

      Geliked door 1 persoon

  3. Dapper zijn hoeft niet echt. Wat wel moet, is respect hebben voor de mensen in de zorg en alle andere sectoren die zich inzetten voor ons. En dat heb je volop. Dat is echt genoeg! Samen doen we ons best om de maatregelen te respecteren, en dat volstaat. Dapper zijn hoeft niet. Bang zijn mag. Mooi blogbericht!

    Geliked door 1 persoon

  4. Wat heb je dat mooi beschreven Marion. Dapper eerlijk geschreven. Je bent niet alleen met je angst. Ze is niet onredelijk of dwaas. Ze is reëel en groot omdat de vijand zo ongrijpbaar, onzichtbaar en grillig is. Het is verdomd moeilijk. Je brengt hier een mooie hulde aan de dapperen die stand weten te houden en die we zo broodnodig hebben.
    Lieve groet en blijf goed zorgen voor jezelf en iedereen die je lief is.❤️

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat is het hè, die onzichtbaarheid. Het is een vijand die je niet kunt grijpen. Je kunt anderen alleen beschermen door ervoor te zorgen dat het virus geen vat krijgt via jou.
      Jullie ook fijne Paasdagen. Geniet van jullie mooie tuin, het uitgestrekte strand achter de dijk, Stay safe. ❤ x

      Geliked door 1 persoon

    1. Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar hoe de wereld veranderd is. Dingen die zo normaal waren, zoals handen schudden, dicht bij elkaar zijn, zijn ineens onveilig. Waar dit heen leidt is nog onbekend. De mens is op harde wijze met de neus op de feiten gedrukt. We kunnen niet langer zo doorgaan als we deden.

      Geliked door 1 persoon

  5. Jij bent één van de dapperste mensen die ik ken. Jij bent dapper genoeg om nu even pas op de plaats te maken… voor mij en anderen die jou lief zijn…
    Dát vergt meer moed dan veel mensen zich ooit zullen realiseren!

    😘😍😘

    Geliked door 1 persoon

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s