Geplaatst in Gezondheid

Verwarring

“Goedemorgen. Ik moet donderdag bloedprikken voor mijn halfjaarlijkse schildklier-controle. De opdrachtbrief heb ik hier al. Maar zou ik misschien ook nog een keer op cholesterol getest kunnen worden? Die was een paar jaar geleden te hoog, en ik wil graag weten hoe het er nu voorstaat.”

“Natuurlijk kan dat, maar dan moet ik het wel eerst even met de huisarts bespreken. Ik bel u vanmiddag terug.”

“Goedemiddag mevrouw, de arts heeft laten weten dat het akkoord is. En dan laten we meteen ook de suiker testen. Het formulier ligt voor u klaar. Let op: u moet wel nuchter zijn.”

Nou ben ik ’s ochtends meestal nuchter, maar nu zelfs geen ontbijt. Afgesproken dat ik de prikbrief donderdagochtend kom ophalen. Vanmorgen meld ik me dus bij de huisartsenpost en vraag naar de tweede labbrief. Ze overhandigt me ook nog een potje.

“Wat moet ik daarmee?”

“Dat is om ochtendurine op te vangen, die moet u ook aan de labmedewerker geven.”

Ik staar haar aan. “Ik heb zo een afspraak daar, over een half uur. Hoe had ik dat moeten weten? Er is eerder deze week niets over gezegd.”

“Het hoort bij het onderzoek. En het staat duidelijk op het formulier!”

“Je bedoelt het formulier dat ik nét in handen heb gekregen?”

Bedachtzaam zegt ze, “Het is standaard bij de jaarlijkse check-up.”

“Eh, dit is blijkbaar mijn eerste jaarlijkse ‘check-up’… Kan ik het hier even proberen?”

“Nee mevrouw, de toiletten zijn afgesloten in verband met het coronavirus.”

Ik op de fiets weer naar huis gejakkerd en er kwam zowaar nog wat vulling voor het potje. En ook nog op tijd bij de prikpost, waar ik het verhaal vertel.

“Dat is vervelend voor u, want nu zijn het twee opdrachten, dus u moet twee keer de kosten dragen.” Ze vult het formulier in. “U hebt al ontbeten?”

“Nee, dat mocht niet, ik moest nuchter zijn.”

“Oh nee hoor, dat hoeft voor dit onderzoek niet.”

Zwijgend kijk ik toe hoe drie buisjes zich vullen. Mijn maag knort.

Geplaatst in Doldriest briest, Gezondheid

Ik hoop op jeukende ogen

Het is zondag. Door het keukenraam zie ik de auto’s van mijn buurtbewoners geparkeerd staan. Er heerst rust. Een vrouw in een geruite jas komt voorbij wandelen, haar golden retriever losjes bij de kladden. De hond snuffelt, tilt zijn poot op en laat wat territoriumdruppeltjes vallen. Een verleidelijke damp kringelt mijn neus binnen en genietend neem ik een slok. Kruidenmengsel Matin van Dille & Kamille, mijn favoriete thee voor de ochtend. Al zit er dille noch kamille in.

De aanblik van de straat zal morgenvroeg nagenoeg dezelfde zijn. Heel Nederland is immers opgeroepen om thuis te blijven, uitgezonderd de kernberoepen. Onderwijs hoort hier op dit moment nog bij, om zo de werkenden in de kernberoepen de mogelijkheid te geven om hun kinderen weg te brengen naar de basisschool en zelf aan de slag te gaan. Al zal hier vanmiddag misschien verandering in komen. Onze hogeschool is afgelopen vrijdag al gesloten voor studenten en medewerkers, voorlopig tot en met het einde van de maand.

UPDATE: 15 maart 16.40u: alle scholen gaan dicht!

Ik neem mijn pet af en buig diep voor onze real-life actiehelden. De mensen in de zorg, voor de leerkrachten, politie en brandweer en iedereen die dapper deze gezondheidscrisis het hoofd biedt. En ik leef mee met de mensen in isolement, al dan niet verplicht, en natuurlijk ook de zieken. Heel erg veel sterkte en waar nodig beterschap allemaal!

En dan de vraag hoe ik zelf iets kan bieden aan blogland.

  1. Serieuze informatie geven over het coronavirus?
    Ik durf haast geen nieuws meer te lezen, en toch check ik het online nieuws tig keer per dag. Het ene doemscenario na het andere komt langs. Reëel of volksgekte? De media duiken er gretig in. Brabant is in paniek, staat er. Vanmorgen was ik bij de supermarkt. Het was er niet druk, de mensen waren aardig en de schappen waren prima gevuld. Van mijn schoonzusje uit België hoor ik dat er rijen van 50 volgeladen boodschappenwagentjes bij de kassa staan. De term Hollandse nuchterheid heb ik al een aantal keren langs zien komen. De een bagatelliseert, de ander kan alleen het ergste denken. Wat moet je geloven? Iemand stuurde me een artikel waarin staat dat het coronavirus al jaren bekend is. Het werd zelfs onderzocht en door menselijk ingrijpen gemuteerd in de USA. En toen het daar te gevaarlijk werd, besloot China de onderzoeken voort te zetten. En waar ontstond de uitbraak? Juist ja, in China. Klopt het artikel, of is het nep? Wat is waar en wat is verzonnen. Een ding staat vast: ineens is de wereld verbonden door hetzelfde thema.
  2. Flauwe grappen maken over het coronavirus?
    Je hebt ze vast zien langs komen. Grapjes over mondmaskers. Over hamsteren van basisartikelen – ik zal je de details besparen. Zolang het COVID-19 niet dichtbij komt, is grappen delen een menselijke manier om de angst om te zetten in humor. De angst weg te lachen. Het verandert echter als iemand in je omgeving ziek wordt. Er zijn voorspellingen dat 60% van ons allen besmet wordt. Met ongemerkte, milde of heftige gevolgen. Soms dodelijk. Zou een lockdown nog helpen of is het virus al te ver verspreid? Als ik het goed begrijp is het het laatste, maar proberen we nu het ziek worden zoveel mogelijk uit te spreiden in de tijd, zodat ziekenhuizen de kans krijgen om de ernstige gevallen te helpen. In ploegendiensten ziek worden, zeg maar. En dat is bloedserieus.
  3. Zorgen delen over het coronavirus?
    Mijn ouders, ooms en tantes zijn onlangs samen op bezoek geweest in het ziekenhuis bij een erg zieke oom. Achteraf hoorden zij dat de patiënt met wie mijn oom de kamer deelde, besmet is met het coronavirus. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden. Een hele generatie van mijn familie zou zomaar in één keer weggevaagd kunnen worden. Ik heb dagelijks telefonisch contact met mijn ouders, en we videobellen.
    Een collega van mij gaat vandaag haar tweede quarantaineweek in. Gelukkig knapt haar man alweer aardig op, maar het was spannend. Zelf is zij, samen met haar kinderen, tot nu toe gespaard gebleven. Je leven wordt van de ene op de andere minuut onwerkelijk. Hoevelen van ons lopen ongemerkt met het virus rond. Dat freakin’ rotvirus, dat met zijn bijtgrage kaken gretig van de een naar de ander overspringt, zich vermenigvuldigt en floreert bij het lijden der mens. Zou de natuur terugslaan, na alles dat we verpest hebben in deze wereld?

Ik ga maar verder met op mini-schaal mooie dingen te scheppen en te delen met jullie. Met lekker eten maken. De slowcooker pruttelt en sputtert met rundvlees en veel verse groenten. Met samen met mijn zonen er het beste van maken. V-man zit bij hem thuis om alle kruisbesmetting te voorkomen. Ik tracht, samen met mijn getalenteerde collega ICT-coaches, onze docenten zoveel mogelijk te helpen, zodat zij het onderwijs van Avans de komende weken digitaal kunnen laten doorgaan. Op afstand.

Maar vandaag is het nog zondag. Even pas op de plaats. Even diep ademhalen en om me heen kijken. Ik merk de kleine dingen op, bekijk ze met aandacht. Wat vind ik er mooi aan, bijzonder aan. Die kleine dingen helpen me om evenwicht te vinden in het gedeelte waar we wel macht over hebben.

Komende week komt de lente ons verwennen. Met zon, warmte en hoop. En hoogstwaarschijnlijk ook met allergieën en hooikoorts. Nep-verkoudheidssymptomen. Dit keer zie ik de jeukende rode ogen met opluchting tegemoet. Gelukkig, het is maar hooikoorts.

Blijf hoop houden,
Blijf gezond,
Blijf bij ons,
Blijf!

Graag ook je aandacht voor een indringende blog van Satur9’s World. Ook zij eindigt met ‘Blijf’, maar dan met ‘Blijf thuis’. Lees: Liefde in tijden van Corona.

 

Geplaatst in Algemeen, Gezondheid, Humor

Koolhydraden

190308koolhydraden

Zoals zovelen kamp ik tegen de geniepige kilootjes die zich steeds maar weer aan me vast willen klampen. Ik sla ze met moeite van me af en verwijs ze naar zoonlief, die ze graag wil hebben. Regelmatig worden aan tafel dan ook mogelijke strategieën besproken.

Om mij heen hoor en zie ik goede resultaten van koolhydraatarm eten – geen dieet maar een levensstijl die je je hele leven lang moet volhouden wil het effect blijvend zijn. Zelf verminder ik nu bij één of twee maaltijden de koolhydraten, maar wel gezond. En vooral lekker.

Vertrouwt mijn jongste zoon me net toe dat hij vroeger dacht dat die sliertjes van bananen ‘koolhydraden’ heten. En eigenlijk is dat de perfecte benaming! Gepost met zijn permissie. 😉

Geplaatst in Algemeen, Gezondheid, Inspiratie

On Tour van Portugal naar Nederland

Op 20 april jl. startte een unieke Tour, maar ik geloof niet dat je er al iets over gehoord hebt. Deze Tour wordt dan ook maar eenmalig gefietst. De lengte van de rit: 2500 kilometer. Er zijn slechts weinig deelnemers. Eigenlijk maar één – maar die ene is dan ook een kanjer van formaat! Er is ook maar één volgwagen – een camper, bestuurd door een kanjerin! Maar laat ik bij het begin beginnen.

In 2017 worden we opgeschrikt door het bericht dat onze goede vriendin Martina kanker heeft. De alom gevreesde sluipmoordenaar had zich comfortabel in haar lijf genesteld, wachtend, broedend… Gelukkig heeft ze de rotzak heel snel in de smiezen en gaat ze de strijd met hem aan, met opgeheven hoofd, vol moed en vastberaden. Met vele chemokuren, bestralingen en immunotherapie heeft ze hem buiten gebonjourd. Dag, meneer K, tot nooit meer ziens!

Geïnspireerd en dankbaar voor haar genezing vat haar partner Marcel het plan op om iets terug te doen. Onderzoek naar kanker is immers letterlijk van levensbelang. Hij besluit te gaan fietsen om geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding, helemaal van Portugal naar Nederland. En Martina rijdt mee in hun camper, om zijn reis zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Met een route van maar liefst 2500 kilometer voor de boeg bereidt Marcel zich voor. Hij traint in de sportschool, in het zwembad en natuurlijk op de fiets – dit alles onder begeleiding van een personal coach en een diëtist. En op 20 april stapt hij op zijn stalen ros, neus naar het noorden. Dag Portugal!

180524Marcel1

De weg voert letterlijk over hoge bergen en door diepe dalen. Over zand- en modderpaden, maar ook langs smalle levensgevaarlijke wegen. Door regen en wind, en helaas slechts weinig zon. Fikse stijgingen en pittige afdalingen. En dat allemaal op twee wielen, geleid door een Garmin en Google maps die niet altijd waarmaken wat ze beloven. Maar Marcel wel. Vorst, hagel, koude, tegenslag, niets houdt hem tegen. Met het bloed aan zijn handen repareert hij zijn fiets als die het even laat afweten. Lekke banden. Zijn bemodderde handen die de zooi van de fietsassen scheppen. En als zelfs de batterijen van zijn fiets het opgeven, is daar altijd Martina, die hem oppikt en hem weer op weg helpt.

Ook zorgt Martina onvermoeibaar voor lekkere maaltijden en dorstlessende biertjes. Doet boodschappen, wast kleren, zorgt er iedere dag voor dat hun rijdende huisje klaar staat om onze uitgeputte fietser rust te bieden. Daarnaast verzorgt zij dagelijks een reisblog. Het is een team van formaat.

Bij de Franse grenst stijgt de temperatuur eindelijk naar 20°C, maar de zon laat zich nog steeds niet zien. Regenwolken des te meer. Pas half mei komt de zon in actie en verwarmt stramme leden en het hart. De weg, of beter gezegd, het wandelpad, voert Marcel idyllisch langs de wijnranken van de Loire, maar ook door bossen. Omgevallen bomen versperren hem de weg en diepe watergeulen houden het geheel sportief. Op de Franse wegen passeren automobilisten toeterend en op volle snelheid. Hoog tijd dat we onze veilige fietspaden gaan promoten in het buitenland.

Op 22 mei is daar dan eindelijk Parijs!

180524Marcel

Ergens dit weekend komen Marcel en Martina thuis. Een onvoorstelbare prestatie. Alle respect voor deze prachtmensen, voor deze kanjers. Hulde, hulde, hulde. ❤

Lees ook het artikel in BN De Stem: Eerbetoon aan mensen die met kanker werken. Hun persoonlijke blog, waarin Martina dagelijks hun avonturen beschrijft, vind je op Martina en Marcel on tour.

Wil je ook een bijdrage leveren, klik dan op Cycling north for cancer research. Het doel is bijgesteld van € 1.000,- naar € 2.500,- en dit is ook al bijna behaald! De teller staat momenteel op € 2.425,-. Iedere euro is meer dan welkom.

 

180524MM
Martina en Marcel

 

Veel dank,
Marion

 

Geplaatst in Gezondheid, Recepten

Recept: Wintersmoothie

Het weer is guur en een griepepidemie teistert ons lage landje. Na de wintersoep nu dus hoog tijd voor een vitamine-boost: de Wintersmoothie! Lees verder “Recept: Wintersmoothie”

Onder de indruk

Het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek maakte weer een verpletterende indruk.

😉

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Onderwijs, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbaar

Het klopt niet. Er klopt helemaal niks van. Geen bal, geen jota. Het einde van afgelopen schooljaar klopte niet, en het begin is onwerkelijk. Het kan niet waar zijn.

Lees verder “Onuitwisbaar”

Angstzweet

combinatie van

hoogtevrees en opvliegers

het zweet breekt me uit

Geplaatst in Gezondheid, Recepten

Recept: Hoestbonbons

Zoveel mooie en actieve plannen had ik voor deze kerstvakantie. Ze gingen echter de mist in doordat ik ziek werd. Mijn hoofd knalde uit elkaar -zelfs zonder vuurwerk-, mijn neus blokkeerde, mijn rug doet vrolijk mee en nu zijn mijn longen ook nog van de partij. Hoog tijd dus voor het maken van een remedie: hoestbonbons. Lees verder “Recept: Hoestbonbons”

Geplaatst in Gezondheid, Ouder worden, Persoonlijk

Mijn dag als aardappel

Reeds lang stoor ik me aan diverse ontsierende plekjes. Met mijn hypergevoelige huid reageer ik op alle prikkels. Moeder- en andere vlekken ontstaan spontaan en nemen in aantal toe. Bestaan er eigenlijk ook vadervlekjes? Vorige week ging ik naar de huisarts en vroeg hem ze eens goed na te kijken. Bij een lieve collega van mij was een melanoom ontdekt -inmiddels gelukkig met succes behandeld- dus nam ik liever het zekere voor het onzekere. Gelukkig zag het er allemaal onschuldig en rustig uit, maar hij ging ze toch weghalen. Ik kreeg verdovende zalf mee, met de opbeurende opmerking dat ik echter wel allergisch was voor bepaalde ingrediënten van die zalf. Eerst maar even testen dus. De binnenkant van mijn pols bleef echter heel rustig, dus ik waagde het er vanmorgen maar op.

De aanwijzingen: een uur voor de behandeling de crème er dik erop smeren en dan een speciale pleister eroverheen plakken. De achterkant van mijn been ging goed, maar het duurde even voordat ik die pleister doorhad. Een gefrot vliesje was alles dat overbleef, maar het plakte in ieder geval min of meer aan mijn vel. Ik haalde mijn schouders op en trok een jeans eroverheen. Nu mijn rug. Maar hoe kon ik die behandelen; ik zag het niet goed in de spiegel en mijn armen kwamen er niet bij. Probleem voor later. Toen naar de hogere regionen aan de voorkant. Waar moest ik beginnen met plakken? Het waren er veel te veel! Ik besloot overal wat op te smeren en er dan simpelweg een shirt over aan te trekken. Wit gestipt -als een negatieve marsipulami- ging ik op pad. Mijn shirt en sweatshirt hadden in ieder geval plaatselijk geen pijn, en de veiligheidsriem van de auto ook niet. Besmeurd arriveerde ik na een korte rit bij de huisartsenpraktijk.

De wachtkamer zal stampvol en bij iedere nieuwe patiënt riepen we in koor “Goedemorgen!” Naast mij streek een man neer die gebiologeerd was door zijn gsm. Niet in stilte, maar met alle bliepjes, toeters en bellen. Ik moest me bedwingen om hem niet te wijzen op de stille stand. Ik negeerde en las verder. Na een half uur klonk mijn naam door de luidspreker en begaf ik mij naar kamer 6. “Zo,” zei dokter B. monter, “wij gaan eens aan de slag. Ga maar liggen.”

Aangezien ik niet kon zien wat hij aan en achter mijn rug aan het doen was, waarschuwde hij me iedere keer als ‘het’ zou gaan gebeuren. De verdovende zalf op mijn been deed zijn werk redelijk goed, dat viel best mee. Voordat ik het wist plakte hij een pleister erop. Toen verder naar mijn rug, zonder smeersels. Er werd gemompeld en geschraapt. Ik beet een paar keer op mijn tanden en kneep in mijn arm, afleiden van de pijn door andere pijn te creëren. Je wordt creatief op zo’n moment.

Daarna was de voorkant aan de beurt. Hij paste dezelfde methode toe, dus ik wist wat er ging komen. Bij één plekje voelde ik haast niets, maar dat was dan ook de enige plek waar een laag crème op was blijven zitten. Het ging maar door, ik voelde me inmiddels net een aardappel die geschild en van oogjes ontdaan werd.

Toen was mijn hals aan de beurt. Eerst paste hij dezelfde methode toe, maar daarna stapte hij over op een ander apparaat. Het lusje deed me denken aan een tekentang. Een (koude) metalen plaat op mijn blote buik zorgde voor de juiste aarding en daar gingen we dan. Werd ik geëlektrocuteerd? Oké, dit was echt niet fijn, het brandde gemeen. “Ben ik blij dat ik geen barbecueworstje ben!”, siste ik. Mijn dokter, die ingespannen naar zijn werk tuurde, schoot in de lach. Hij kon het zich goed voorstellen. Bij iedere aanraking met de gloeiende pen sprak hij me bemoedigend toe. We waren er bijna.

Inmiddels ben ik weer thuis. Het piekt nog wat op mijn rug, trekt op mijn borst en brandt in mijn nek. En ik zie er niet uit. De nazorg bestaat uit een koud washandje, vaselinezalf en antihistaminepillen. Voor de zekerheid heb ik ook nog een verse voorraad hydrocortison zalf in huis, mocht de verdovende crème toch een reactie uitlokken.

Al met al viel de behandeling gelukkig mee. Maar voortaan behandel ik aardappels met meer respect!