Geplaatst in Algemeen, Gezondheid, Inspiratie

On Tour van Portugal naar Nederland

Op 20 april jl. startte een unieke Tour, maar ik geloof niet dat je er al iets over gehoord hebt. Deze Tour wordt dan ook maar eenmalig gefietst. De lengte van de rit: 2500 kilometer. Er zijn slechts weinig deelnemers. Eigenlijk maar één – maar die ene is dan ook een kanjer van formaat! Er is ook maar één volgwagen – een camper, bestuurd door een kanjerin! Maar laat ik bij het begin beginnen.

In 2017 worden we opgeschrikt door het bericht dat onze goede vriendin Martina kanker heeft. De alom gevreesde sluipmoordenaar had zich comfortabel in haar lijf genesteld, wachtend, broedend… Gelukkig heeft ze de rotzak heel snel in de smiezen en gaat ze de strijd met hem aan, met opgeheven hoofd, vol moed en vastberaden. Met vele chemokuren, bestralingen en immunotherapie heeft ze hem buiten gebonjourd. Dag, meneer K, tot nooit meer ziens!

Geïnspireerd en dankbaar voor haar genezing vat haar partner Marcel het plan op om iets terug te doen. Onderzoek naar kanker is immers letterlijk van levensbelang. Hij besluit te gaan fietsen om geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding, helemaal van Portugal naar Nederland. En Martina rijdt mee in hun camper, om zijn reis zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Met een route van maar liefst 2500 kilometer voor de boeg bereidt Marcel zich voor. Hij traint in de sportschool, in het zwembad en natuurlijk op de fiets – dit alles onder begeleiding van een personal coach en een diëtist. En op 20 april stapt hij op zijn stalen ros, neus naar het noorden. Dag Portugal!

180524Marcel1

De weg voert letterlijk over hoge bergen en door diepe dalen. Over zand- en modderpaden, maar ook langs smalle levensgevaarlijke wegen. Door regen en wind, en helaas slechts weinig zon. Fikse stijgingen en pittige afdalingen. En dat allemaal op twee wielen, geleid door een Garmin en Google maps die niet altijd waarmaken wat ze beloven. Maar Marcel wel. Vorst, hagel, koude, tegenslag, niets houdt hem tegen. Met het bloed aan zijn handen repareert hij zijn fiets als die het even laat afweten. Lekke banden. Zijn bemodderde handen die de zooi van de fietsassen scheppen. En als zelfs de batterijen van zijn fiets het opgeven, is daar altijd Martina, die hem oppikt en hem weer op weg helpt.

Ook zorgt Martina onvermoeibaar voor lekkere maaltijden en dorstlessende biertjes. Doet boodschappen, wast kleren, zorgt er iedere dag voor dat hun rijdende huisje klaar staat om onze uitgeputte fietser rust te bieden. Daarnaast verzorgt zij dagelijks een reisblog. Het is een team van formaat.

Bij de Franse grenst stijgt de temperatuur eindelijk naar 20°C, maar de zon laat zich nog steeds niet zien. Regenwolken des te meer. Pas half mei komt de zon in actie en verwarmt stramme leden en het hart. De weg, of beter gezegd, het wandelpad, voert Marcel idyllisch langs de wijnranken van de Loire, maar ook door bossen. Omgevallen bomen versperren hem de weg en diepe watergeulen houden het geheel sportief. Op de Franse wegen passeren automobilisten toeterend en op volle snelheid. Hoog tijd dat we onze veilige fietspaden gaan promoten in het buitenland.

Op 22 mei is daar dan eindelijk Parijs!

180524Marcel

Ergens dit weekend komen Marcel en Martina thuis. Een onvoorstelbare prestatie. Alle respect voor deze prachtmensen, voor deze kanjers. Hulde, hulde, hulde. ❤

Lees ook het artikel in BN De Stem: Eerbetoon aan mensen die met kanker werken. Hun persoonlijke blog, waarin Martina dagelijks hun avonturen beschrijft, vind je op Martina en Marcel on tour.

Wil je ook een bijdrage leveren, klik dan op Cycling north for cancer research. Het doel is bijgesteld van € 1.000,- naar € 2.500,- en dit is ook al bijna behaald! De teller staat momenteel op € 2.425,-. Iedere euro is meer dan welkom.

 

180524MM
Martina en Marcel

 

Veel dank,
Marion

 

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Koken, Schrijven

Roomboter

Roomboter, ze proefde het meteen! Die volle zoete smaak, de romige nasmaak. Hoewel het jaren geleden was dat ze het voor de laatste keer gegeten had, herkende ze het nog steeds. Genietend sloot ze haar ogen. Haar paranoïde smaakpapillen hielden haar vast voor de gek. Toen ze haar blik weer op sloeg, keken twee ogen haar vragend aan.

“Hoe is het?”

“Het lijkt wel of de champignons in roomboter gebakken zijn. En het brood is knapperig, heerlijk vers.”

Ze keek naar het bord van haar man, waarop een tosti blauwkaas lag.

“Hoe is jouw eten?”

“Ook lekker.”

Zwijgend concentreerden zij zich op het voedsel, ze hadden er lang op moeten wachten na haar speciale verzoek. Na een paar happen keek ze om zich heen. De terrassen op de markt waren afgeladen vol, en overal liepen mensen met boeken te sjouwen. Met een glimlach keek ze naar haar eigen tas. Een Engelstalige fantasy trilogie -hoewel haar boekenkast nu al uitpuilde- en een dun boekje over Audrey Hepburn. Het zou goed passen bij het grote schilderij.

Even keek ze aandachtig naar haar spiegeleieren, schudde haar hoofd en plukte toen de takjes munt uit het theeglas.

“Die bijen hier zijn niet echt slim,” merkte ze op, terwijl ze nog een hap nam, “die zoemen rond de nepbloemen hier op tafel.” Haar man glimlachte en nam een slok van zijn biertje.

Hoewel de bank er uitnodigend uit zag, was de rugleuning zeer oncomfortabel. En ze was al gebroken door het slenteren over de jaarlijkse boekenmarkt.

“Zullen we afrekenen en dan nog wat door Dordrecht lopen?”

“Is goed,” zei zij, “even wachten, ik ben zo terug.”

Hand in hand liepen ze door de stad. Er kwam maar geen eind aan de boekenkramen die het centrum deze dag hadden overgenomen, maar ze had er geen oog meer voor. Haar kleingeld was zo goed als op, dus ze was veilig. Of beter gezegd, haar huis was veilig. Als ze haar gang ging, dan stonden de boeken zelfs in de vensterbank. Ze lachte in zichzelf. Daar hadden ze immers al gestaan, maar dat ging zelfs haar geduldige partner te ver.

De eerste tekenen kondigden zich al vaag aan. Ze deed ze af als inbeelding, als paranoia, maar tien minuten later parelden zweetdruppels op haar voorhoofd. Ze voelde zich misselijk, en naast haar rug deed nu ook haar buik zeer.

“Als we snel zijn, halen we de trein van vijf voor vier nog.”

Toen ze niet antwoordde, keek haar man even opzij. Hij zag haar bleke gezicht, voelde haar vingers om zijn hand knellen. Alle gedachten aan treinen en vertrektijden verdwenen naar de achtergrond.

“Gaat het nog?” vroeg hij bezorgd?

Ze schudde haar hoofd en liep door, steeds sneller.

“Het kost 50 cent”, zei hij, “en ik heb geen muntgeld.”

Al lopende viste ze haar portemonnee uit haar handtas. Op het station liepen ze meteen door naar het perron, waar de deur gehoorzaam openging na het offer van haar laatste muntstuk. Met een grimas ging ze het toilet binnen. Net op tijd.

Roomboter…

170707roomboter.jpg

foto: Pixabay


Lieve mensen van restaurants, lieve obers en koks. Willen jullie alsjeblieft goed luisteren naar mensen met een voedselallergie? Ze moeten erop kunnen vertrouwen dat wat ze eten, ook echt veilig is.