Geplaatst in Gezondheid, Poëzie

Levensbron

Tussen hoop en vrees
elke dag, ieder moment
een bitterzoete strijd
met moeheid en pijn
samen
en toch alleen

Je perst eruit wat erin zit
iedere druppel
smaakvol dorstlessend
gevuld met levenskracht
oneindig kostbaar
en liefdevol

Houd je vast, lief
dappere meid
we zijn bij je
van ver toch heel dichtbij
vlinderzacht gedacht
leven we met je mee

 

210131roodborstje

~ voor Mootje ~

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Over kerstballen, sushi en roodborstjes

Mondkapjes voor en daar gaan we, op weg naar de Intratuin. Kletsend over lief en leed vliegen de meters en ook het werk voorbij, en al snel staan we voor de ingang.

Het tuincentrum is prachtig versierd, de pracht en praal kleurrijk geschakeerd. Aandachtig kijken we naar de mini-kerstscenes in Frans, Nederlands en Brits thema. Kerst op de kermis, kerst in de pub. Ook de Efteling ontbreekt niet in verkleind formaat. Mannen met dikke rode buiken en witte baarden en levensgrote rendieren.

We komen ogen te kort, maar we gaan verder. Wij zijn vrouwen met een missie, en een sushi-kerstbal is ons doel. “Een wat, Monique?” Blijkbaar heb ik het toch goed gehoord; het moet niet gekker worden. Gelukkig wordt het dat wel.

Nog nooit zag ik zoveel aparte kerstboomversieringen als vanmiddag. We zien traditionele ballen, maar in alle kleuren van de regenboog. Er zijn eenhoorns, ijsjes, dierenprints, hamburgers, kerstballenslingers, Chinese en Schotse ontwerpen, spikkeltjes en lovers, auto’s en zwanen. Ze zijn gemaakt van pluche of van glas. Er hangen stripfiguren en taartpunten, cupcakes en lippen. Zelfs de lippenstift- en nagellakhangers ontbreken niet. Tegen de tijd dat we de sushi vinden, verbaas ik mij nergens meer over. Monique is net een kind in een speelgoedwinkel. Ze houdt het kerstornament teder tegen haar hart gedrukt. Lichtjes weerkaatsen in haar ogen.

Eensgezind zeilen we een hoek om, waarna ik de pas inhoud en mijn vriendin stop. Heel langzaam wijs ik naar beneden. Bij haar schoenen zit een roodborstje op de grond. Vol vertrouwen kijkt het naar ons op, het kopje scheef. Het hupst wat naar links, dan weer terug naar rechts. We durven haast geen adem te halen. Nog heel even blijft het gezellig bij ons zitten en vliegt dan weer verder. Verrukt en verwonderd kijken we elkaar aan. Het is een teken van boven.

Waar we op de heenweg al diverse obstakels moesten overwinnen, is de terugweg nog uitdagender. De verkeerslichten doemen op. Vrachtwagens en auto’s rijden voorbij en wij wachten geduldig op het groene licht. “Ja, gaan!” gilt Monique enthousiast. Op volle kracht, maar niet vooruit. Wat ik ook doe, we schieten geen decimeter op. “Het is alweer rood. Terug, Drieske!” Slap van de lach sleur ik haar terug, de veilige stoep op. Weer dendert het verkeer langs. Bij het volgende groene licht proberen we het achterstevoren, en dat blijkt de oplossing.

Wat later komen we weer bij haar huis aan, buiten adem van het lachen, van emotie en van inspanning. Zij in haar rolstoel, ik badend in het zweet. Ze is er nog! En leeft en geniet intenser dan wie dan ook. En we hebben de zekerheid dat een klein roodborstig vogeltje ons voor altijd zal verbinden.

Robins appear spiritually, reminding us to uncover happiness. These red-breasted birds are associated with entering a new chapter in life. Therefore, the significance of seeing a robin encourages us to let go of the negative affecting our lives and embrace a new and happier phase. Ultimately, robins, a sign from Heaven, encourage us to move forward with determination and grace.

Lief Mootje, kanjer, we gaan nog veel meer nieuwe herinneringen maken en gekke dingen beleven! ❤

Foto’s: Pixabay

Geplaatst in Gezondheid

Verwarring

“Goedemorgen. Ik moet donderdag bloedprikken voor mijn halfjaarlijkse schildklier-controle. De opdrachtbrief heb ik hier al. Maar zou ik misschien ook nog een keer op cholesterol getest kunnen worden? Die was een paar jaar geleden te hoog, en ik wil graag weten hoe het er nu voorstaat.”

“Natuurlijk kan dat, maar dan moet ik het wel eerst even met de huisarts bespreken. Ik bel u vanmiddag terug.”

“Goedemiddag mevrouw, de arts heeft laten weten dat het akkoord is. En dan laten we meteen ook de suiker testen. Het formulier ligt voor u klaar. Let op: u moet wel nuchter zijn.”

Nou ben ik ’s ochtends meestal nuchter, maar nu zelfs geen ontbijt. Afgesproken dat ik de prikbrief donderdagochtend kom ophalen. Vanmorgen meld ik me dus bij de huisartsenpost en vraag naar de tweede labbrief. Ze overhandigt me ook nog een potje.

“Wat moet ik daarmee?”

“Dat is om ochtendurine op te vangen, die moet u ook aan de labmedewerker geven.”

Ik staar haar aan. “Ik heb zo een afspraak daar, over een half uur. Hoe had ik dat moeten weten? Er is eerder deze week niets over gezegd.”

“Het hoort bij het onderzoek. En het staat duidelijk op het formulier!”

“Je bedoelt het formulier dat ik nét in handen heb gekregen?”

Bedachtzaam zegt ze, “Het is standaard bij de jaarlijkse check-up.”

“Eh, dit is blijkbaar mijn eerste jaarlijkse ‘check-up’… Kan ik het hier even proberen?”

“Nee mevrouw, de toiletten zijn afgesloten in verband met het coronavirus.”

Ik op de fiets weer naar huis gejakkerd en er kwam zowaar nog wat vulling voor het potje. En ook nog op tijd bij de prikpost, waar ik het verhaal vertel.

“Dat is vervelend voor u, want nu zijn het twee opdrachten, dus u moet twee keer de kosten dragen.” Ze vult het formulier in. “U hebt al ontbeten?”

“Nee, dat mocht niet, ik moest nuchter zijn.”

“Oh nee hoor, dat hoeft voor dit onderzoek niet.”

Zwijgend kijk ik toe hoe drie buisjes zich vullen. Mijn maag knort.

Geplaatst in Doldriest briest, Gezondheid

Ik hoop op jeukende ogen

Het is zondag. Door het keukenraam zie ik de auto’s van mijn buurtbewoners geparkeerd staan. Er heerst rust. Een vrouw in een geruite jas komt voorbij wandelen, haar golden retriever losjes bij de kladden. De hond snuffelt, tilt zijn poot op en laat wat territoriumdruppeltjes vallen. Een verleidelijke damp kringelt mijn neus binnen en genietend neem ik een slok. Kruidenmengsel Matin van Dille & Kamille, mijn favoriete thee voor de ochtend. Al zit er dille noch kamille in.

De aanblik van de straat zal morgenvroeg nagenoeg dezelfde zijn. Heel Nederland is immers opgeroepen om thuis te blijven, uitgezonderd de kernberoepen. Onderwijs hoort hier op dit moment nog bij, om zo de werkenden in de kernberoepen de mogelijkheid te geven om hun kinderen weg te brengen naar de basisschool en zelf aan de slag te gaan. Al zal hier vanmiddag misschien verandering in komen. Onze hogeschool is afgelopen vrijdag al gesloten voor studenten en medewerkers, voorlopig tot en met het einde van de maand.

UPDATE: 15 maart 16.40u: alle scholen gaan dicht!

Ik neem mijn pet af en buig diep voor onze real-life actiehelden. De mensen in de zorg, voor de leerkrachten, politie en brandweer en iedereen die dapper deze gezondheidscrisis het hoofd biedt. En ik leef mee met de mensen in isolement, al dan niet verplicht, en natuurlijk ook de zieken. Heel erg veel sterkte en waar nodig beterschap allemaal!

En dan de vraag hoe ik zelf iets kan bieden aan blogland.

  1. Serieuze informatie geven over het coronavirus?
    Ik durf haast geen nieuws meer te lezen, en toch check ik het online nieuws tig keer per dag. Het ene doemscenario na het andere komt langs. Reëel of volksgekte? De media duiken er gretig in. Brabant is in paniek, staat er. Vanmorgen was ik bij de supermarkt. Het was er niet druk, de mensen waren aardig en de schappen waren prima gevuld. Van mijn schoonzusje uit België hoor ik dat er rijen van 50 volgeladen boodschappenwagentjes bij de kassa staan. De term Hollandse nuchterheid heb ik al een aantal keren langs zien komen. De een bagatelliseert, de ander kan alleen het ergste denken. Wat moet je geloven? Iemand stuurde me een artikel waarin staat dat het coronavirus al jaren bekend is. Het werd zelfs onderzocht en door menselijk ingrijpen gemuteerd in de USA. En toen het daar te gevaarlijk werd, besloot China de onderzoeken voort te zetten. En waar ontstond de uitbraak? Juist ja, in China. Klopt het artikel, of is het nep? Wat is waar en wat is verzonnen. Een ding staat vast: ineens is de wereld verbonden door hetzelfde thema.
  2. Flauwe grappen maken over het coronavirus?
    Je hebt ze vast zien langs komen. Grapjes over mondmaskers. Over hamsteren van basisartikelen – ik zal je de details besparen. Zolang het COVID-19 niet dichtbij komt, is grappen delen een menselijke manier om de angst om te zetten in humor. De angst weg te lachen. Het verandert echter als iemand in je omgeving ziek wordt. Er zijn voorspellingen dat 60% van ons allen besmet wordt. Met ongemerkte, milde of heftige gevolgen. Soms dodelijk. Zou een lockdown nog helpen of is het virus al te ver verspreid? Als ik het goed begrijp is het het laatste, maar proberen we nu het ziek worden zoveel mogelijk uit te spreiden in de tijd, zodat ziekenhuizen de kans krijgen om de ernstige gevallen te helpen. In ploegendiensten ziek worden, zeg maar. En dat is bloedserieus.
  3. Zorgen delen over het coronavirus?
    Mijn ouders, ooms en tantes zijn onlangs samen op bezoek geweest in het ziekenhuis bij een erg zieke oom. Achteraf hoorden zij dat de patiënt met wie mijn oom de kamer deelde, besmet is met het coronavirus. Een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden. Een hele generatie van mijn familie zou zomaar in één keer weggevaagd kunnen worden. Ik heb dagelijks telefonisch contact met mijn ouders, en we videobellen.
    Een collega van mij gaat vandaag haar tweede quarantaineweek in. Gelukkig knapt haar man alweer aardig op, maar het was spannend. Zelf is zij, samen met haar kinderen, tot nu toe gespaard gebleven. Je leven wordt van de ene op de andere minuut onwerkelijk. Hoevelen van ons lopen ongemerkt met het virus rond. Dat freakin’ rotvirus, dat met zijn bijtgrage kaken gretig van de een naar de ander overspringt, zich vermenigvuldigt en floreert bij het lijden der mens. Zou de natuur terugslaan, na alles dat we verpest hebben in deze wereld?

Ik ga maar verder met op mini-schaal mooie dingen te scheppen en te delen met jullie. Met lekker eten maken. De slowcooker pruttelt en sputtert met rundvlees en veel verse groenten. Met samen met mijn zonen er het beste van maken. V-man zit bij hem thuis om alle kruisbesmetting te voorkomen. Ik tracht, samen met mijn getalenteerde collega ICT-coaches, onze docenten zoveel mogelijk te helpen, zodat zij het onderwijs van Avans de komende weken digitaal kunnen laten doorgaan. Op afstand.

Maar vandaag is het nog zondag. Even pas op de plaats. Even diep ademhalen en om me heen kijken. Ik merk de kleine dingen op, bekijk ze met aandacht. Wat vind ik er mooi aan, bijzonder aan. Die kleine dingen helpen me om evenwicht te vinden in het gedeelte waar we wel macht over hebben.

Komende week komt de lente ons verwennen. Met zon, warmte en hoop. En hoogstwaarschijnlijk ook met allergieën en hooikoorts. Nep-verkoudheidssymptomen. Dit keer zie ik de jeukende rode ogen met opluchting tegemoet. Gelukkig, het is maar hooikoorts.

Blijf hoop houden,
Blijf gezond,
Blijf bij ons,
Blijf!

Graag ook je aandacht voor een indringende blog van Satur9’s World. Ook zij eindigt met ‘Blijf’, maar dan met ‘Blijf thuis’. Lees: Liefde in tijden van Corona.

 

Geplaatst in Algemeen, Gezondheid, Humor

Koolhydraden

190308koolhydraden

Zoals zovelen kamp ik tegen de geniepige kilootjes die zich steeds maar weer aan me vast willen klampen. Ik sla ze met moeite van me af en verwijs ze naar zoonlief, die ze graag wil hebben. Regelmatig worden aan tafel dan ook mogelijke strategieën besproken.

Om mij heen hoor en zie ik goede resultaten van koolhydraatarm eten – geen dieet maar een levensstijl die je je hele leven lang moet volhouden wil het effect blijvend zijn. Zelf verminder ik nu bij één of twee maaltijden de koolhydraten, maar wel gezond. En vooral lekker.

Vertrouwt mijn jongste zoon me net toe dat hij vroeger dacht dat die sliertjes van bananen ‘koolhydraden’ heten. En eigenlijk is dat de perfecte benaming! Gepost met zijn permissie. 😉

Geplaatst in Algemeen, Gezondheid, Inspiratie

On Tour van Portugal naar Nederland

Op 20 april jl. startte een unieke Tour, maar ik geloof niet dat je er al iets over gehoord hebt. Deze Tour wordt dan ook maar eenmalig gefietst. De lengte van de rit: 2500 kilometer. Er zijn slechts weinig deelnemers. Eigenlijk maar één – maar die ene is dan ook een kanjer van formaat! Er is ook maar één volgwagen – een camper, bestuurd door een kanjerin! Maar laat ik bij het begin beginnen.

In 2017 worden we opgeschrikt door het bericht dat onze goede vriendin Martina kanker heeft. De alom gevreesde sluipmoordenaar had zich comfortabel in haar lijf genesteld, wachtend, broedend… Gelukkig heeft ze de rotzak heel snel in de smiezen en gaat ze de strijd met hem aan, met opgeheven hoofd, vol moed en vastberaden. Met vele chemokuren, bestralingen en immunotherapie heeft ze hem buiten gebonjourd. Dag, meneer K, tot nooit meer ziens!

Geïnspireerd en dankbaar voor haar genezing vat haar partner Marcel het plan op om iets terug te doen. Onderzoek naar kanker is immers letterlijk van levensbelang. Hij besluit te gaan fietsen om geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding, helemaal van Portugal naar Nederland. En Martina rijdt mee in hun camper, om zijn reis zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Met een route van maar liefst 2500 kilometer voor de boeg bereidt Marcel zich voor. Hij traint in de sportschool, in het zwembad en natuurlijk op de fiets – dit alles onder begeleiding van een personal coach en een diëtist. En op 20 april stapt hij op zijn stalen ros, neus naar het noorden. Dag Portugal!

180524Marcel1

De weg voert letterlijk over hoge bergen en door diepe dalen. Over zand- en modderpaden, maar ook langs smalle levensgevaarlijke wegen. Door regen en wind, en helaas slechts weinig zon. Fikse stijgingen en pittige afdalingen. En dat allemaal op twee wielen, geleid door een Garmin en Google maps die niet altijd waarmaken wat ze beloven. Maar Marcel wel. Vorst, hagel, koude, tegenslag, niets houdt hem tegen. Met het bloed aan zijn handen repareert hij zijn fiets als die het even laat afweten. Lekke banden. Zijn bemodderde handen die de zooi van de fietsassen scheppen. En als zelfs de batterijen van zijn fiets het opgeven, is daar altijd Martina, die hem oppikt en hem weer op weg helpt.

Ook zorgt Martina onvermoeibaar voor lekkere maaltijden en dorstlessende biertjes. Doet boodschappen, wast kleren, zorgt er iedere dag voor dat hun rijdende huisje klaar staat om onze uitgeputte fietser rust te bieden. Daarnaast verzorgt zij dagelijks een reisblog. Het is een team van formaat.

Bij de Franse grenst stijgt de temperatuur eindelijk naar 20°C, maar de zon laat zich nog steeds niet zien. Regenwolken des te meer. Pas half mei komt de zon in actie en verwarmt stramme leden en het hart. De weg, of beter gezegd, het wandelpad, voert Marcel idyllisch langs de wijnranken van de Loire, maar ook door bossen. Omgevallen bomen versperren hem de weg en diepe watergeulen houden het geheel sportief. Op de Franse wegen passeren automobilisten toeterend en op volle snelheid. Hoog tijd dat we onze veilige fietspaden gaan promoten in het buitenland.

Op 22 mei is daar dan eindelijk Parijs!

180524Marcel

Ergens dit weekend komen Marcel en Martina thuis. Een onvoorstelbare prestatie. Alle respect voor deze prachtmensen, voor deze kanjers. Hulde, hulde, hulde. ❤

Lees ook het artikel in BN De Stem: Eerbetoon aan mensen die met kanker werken. Hun persoonlijke blog, waarin Martina dagelijks hun avonturen beschrijft, vind je op Martina en Marcel on tour.

Wil je ook een bijdrage leveren, klik dan op Cycling north for cancer research. Het doel is bijgesteld van € 1.000,- naar € 2.500,- en dit is ook al bijna behaald! De teller staat momenteel op € 2.425,-. Iedere euro is meer dan welkom.

 

180524MM
Martina en Marcel

 

Veel dank,
Marion

 

Geplaatst in Gezondheid, Recepten

Recept: Wintersmoothie

Het weer is guur en een griepepidemie teistert ons lage landje. Na de wintersoep nu dus hoog tijd voor een vitamine-boost: de Wintersmoothie! Lees verder “Recept: Wintersmoothie”

Onder de indruk

Het tweejaarlijkse bevolkingsonderzoek maakte weer een verpletterende indruk.

😉

Geplaatst in Columns, Gezondheid, Onderwijs, Persoonlijk, Verdriet

Onuitwisbaar

Het klopt niet. Er klopt helemaal niks van. Geen bal, geen jota. Het einde van afgelopen schooljaar klopte niet, en het begin is onwerkelijk. Het kan niet waar zijn.

Lees verder “Onuitwisbaar”

Angstzweet

combinatie van

hoogtevrees en opvliegers

het zweet breekt me uit