Mijn zeswoordverhaal over OVERNAME in beeld:
<< Doe je ook mee met de 6 WOORDEN 1 BEELD uitdaging van Melodyk? Of wil je de andere verhalen lezen? Klik dan gauw op de button hiernaast.
Over geven en nemen
Auteur: Doldriest
cosy crime & feelgood writer · blogger · reader · RPGamer · caretaker of lad and cat · loves tea and cookies
Ooit was hij zo romantisch…
… en nu zit ik hier met de kleine.
Schoenen van een ontdekkingsreiziger
klik!
Gadegeslagen
Een lekker stuk
Vandaag was de dag dat ik eindelijk mijn abonnement op Safaripark Beekse Bergen kon ophalen: de hitte was weg uit Nederland.
Deze Noordelijke hoornraaf was een van de eerste dieren die we op onze wandelsafari tegenkwamen. Het is een grote zwarte vogel die voornamelijk op de grond leeft in Afrika. In veel Afrikaanse culturen geldt de vogel als heilig of op zijn minst als nuttig als verdelger van slangen, muizen en sprinkhanen.
Ze was niet gemakkelijk te fotograferen door het gaas heen, maar het is gelukt. En dat smaken verschillen blijkt maar weer uit het uiterlijk van deze dame. Ik vind haar mooi van lelijkheid met haar lange veren-wimpers.
De nacht tegemoet
.
..
blauw, goud, oranje
langzaam zeilen de wolken
de nacht tegemoet
..
.
Hout, hout, en nog meer hout
De huizen, de schutting en de boot, zelfs de bomen zijn van hout! Het enige dat niet van hout is, is het gras. 😉
Dit prachtige huis staat in Letland. Of Estland. Ik weet het niet meer. Het was in ieder geval op een prachtig eiland.
klik!
Giethoorn
.
..
bedrieglijke rust
in Giethoornse kanalen
de boten wachten
..
.
Keuken-nostalgie
klik voor details
Iedere vrijdag plaats ik een zwart-wit foto met kleuraccent op Doldriest. Doe je mee? Het mag ook een gewone zwart-wit foto zijn.
Zacht voer maakt stinkende wonden
Alweer een poos geleden hebben we Boris moeten laten gaan. Boris en Smokey waren gabbers, maten, broeders, makkers. Ze waren altijd samen, de een soms wat vrijwilliger dan de ander, vooral als Smokey weer in een speelse bui was en Boris behoefte aan rust had. Maar ze sliepen altijd zij aan zij. Met het wegvallen van die grote rode kater viel er een gat in ons gezinnetje. Smokey was rusteloos, zocht naar zijn grote vriend en leek in een dal te belanden. Het kon hem niets meer schelen. Het enige waar hij nog interesse in leek te hebben was eten. En om hem te troosten kreeg hij de afgelopen negen maanden zacht voer. Voorheen kregen Boris en Smokey alleen harde brokken. Brokken van een goede kwaliteit, dat wel, maar nooit mousse of paté of van dat zachte spul in gelei dat zo uit het zakje schuift. Handig als een hongerige kater met zijn kop zowat in het zakje zit en jij probeert de laatste brokjes eruit te persen. Smokey smulde ervan. En omdat hij het zo lekker vond, kreeg hij niet alleen ’s avonds maar ook ’s ochtends zacht voer. Hij wist precies hoe lang hij moest wachten. Pas ná de douche kwam hij in actie, wetende dat het ontbijt bijna klaarstond. Het troostvoer leek te helpen, onze zwart-witte kater leefde weer op.
DOLDRIEST 