Geplaatst in Zwart-Wit

Geveld

 

200515Geveldklik voor details

When Great Trees Fall

When great trees fall,
rocks on distant hills shudder,
lions hunker down
in tall grasses,
and even elephants
lumber after safety.

When great trees fall
in forests,
small things recoil into silence,
their senses
eroded beyond fear.

When great souls die,
the air around us becomes
light, rare, sterile.
We breathe, briefly.
Our eyes, briefly,
see with
a hurtful clarity.
Our memory, suddenly sharpened,
examines,
gnaws on kind words
unsaid,
promised walks
never taken.

Great souls die and
our reality, bound to
them, takes leave of us.
Our souls,
dependent upon their
nurture,
now shrink, wizened.
Our minds, formed
and informed by their
radiance,
fall away.
We are not so much maddened
as reduced to the unutterable ignorance
of dark, cold
caves.

And when great souls die,
after a period peace blooms,
slowly and always
irregularly. Spaces fill
with a kind of
soothing electric vibration.
Our senses, restored, never
to be the same, whisper to us.
They existed. They existed.
We can be. Be and be
better. For they existed.

― Maya Angelou

Wat een prachtig gedicht. ❤


Doldriest zwv

 

Geplaatst in Fotogedicht

In liefde verbonden

200328fotogedicht

klik voor details

Voor mijn kranige ouders. ❤


Doldriest fotografie fotogedicht

 

Ieder weekend schrijf ik een fotogedicht. Dit mag natuurlijk ook een Japans gedicht zijn.

Doe je mee?

Geplaatst in Buitenstebinnen

Stille reuzen

Nu we niet meer vrij en blij naar buiten kunnen waar en wanneer we maar willen, nu we waar mogelijk thuis werken en afstand moeten bewaren, wil ik foto’s delen die buiten naar binnen brengen. Daarbij beschrijf ik waarom ik de foto maakte, hoe ik er naar keek. Ik verzamel ze onder de categorie BUITENSTEBINNEN. En ik nodig je van harte uit om mee te doen.


Wij mogen dan wel geen Sequoias hebben in Nederland; deze kanjers mogen er echt wel zijn! Ik vind het een machtig gezicht, die stille reuzen. Ze trekken zich van de mensheid, die daar beneden rond hun tenen krioelt, niet al te veel aan. Hun aandacht is gericht op hogere machten, handen reikend naar de zon en de maan. Ze groeien onverstoorbaar verder, door jaren en zelfs eeuwen heen.

Als ik door een bos loop, weet ik mij omringd door een stukje eeuwigheid, een traagheid die helpt om stress weg te nemen. Bomen geven mij rust. Nee, ik ga ze niet knuffelen, al kan ik het vaak niet laten om mijn hand op hun knoestige huid te leggen.

Deze foto doet me denken aan het interieur van La Sagrada Familia, maar dan levend, ademend, echt. De natuur als godshuis. Eenvoudig en puur zonder overbodige pracht en praal. ❤

200320buitenstebinnen

klik voor details

Kijk ook bij:

Buitenstebinnen

Geplaatst in Zwart-Wit

De Einder

190419BW

klik!


BlogLogoZwartWitVrijdag

 

Iedere vrijdag plaats ik een zwart-wit foto met kleuraccent op Doldriest. Doe je mee? Het mag ook een gewone zwart-wit foto zijn.

Geplaatst in Fotogedicht

Stamvaders

knoestige armen

strekken zich beschermend uit

ik zwijg, kijk omhoog

181006haiku

klik!


 

Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee? Klik op de button voor meer informatie.

schrijfuitdaging

Geplaatst in Fotogedicht

Japans Gedicht: Bladerdak


 

takkengewelven

strekken zich beschermend uit

groene omhelzing

 

180616Japans

klik!


Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee? Klik op de button voor meer informatie.

schrijfuitdaging

 

Geplaatst in Fotogedicht

Japans Gedicht: Schaduwspel


 

licht filtert diffuus

clair-obscur aaneengesmeed

takkenfiligraan

 

180407Japans

klik!


Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee? Klik op de button voor meer informatie.

schrijfuitdaging

 

Bomen

Mijn vriend doet aan stamboomonderzoek.

Ik prefereer boomstammen.

Geplaatst in Fotogedicht

Japans Gedicht: Herfst-offerande


vorstelijk herfstbos

legt aan voeten een tapijt

een koning waardig

171111herfst

klik! Lees verder “Japans Gedicht: Herfst-offerande”