iAvans – DOLDRIEST

Ik heb jou gekocht.

Gekocht?!

Ja, voor € 30,-

Eeeeeeh?

Op Relatieplanet!

De uitspraak wordt gedaan met een grijns rond de lippen. Blijkbaar was ik een koopje.

Relatieplanet. Slechts een van de vele datingsites, en ze hebben nu al meer dan vier miljoen members zie ik. Met acht duizend leden online op een zondagavond. En dan hebben we ook nog:

Parship, de datingsite voor échte liefde
eDarling, serieuze singles met stijl
Lexa, als het om daten gaat
Relatie.nl, als het écht serieus moet zijn
Match.com, ontdek wie bij je past
e-Matching, dating voor hoger opgeleiden

We hebben bijna zeventien miljoen inwoners in Nederland, hmmm… Mensen, half Nederland is blijkbaar single! Miljoenen singles. Doe België er ook nog maar bij, anders hebben we niet genoeg kandidaten voor al deze sites.

Gekheid natuurlijk, het zijn niet alleen singles die op zoek zijn naar de ware liefde. Of een beetje liefde. Naar aanhankelijkheid. De perfecte relatie. De datingsites zijn ook een visvijver voor vriendschap, een avontuurtje, seks, geld, een uitweg, verzin het zelf maar. Verder hebben we ook nog Second Love, een site voor vreemdgaan. Het moet niet gekker worden. De crisis slaat toe en Second Love floreert.

In de profielen meestal aantrekkelijke foto’s en eigenschappen. Hoe zou dat in de werkelijkheid zijn? Is die wulpse lieve pittige sportieve attente brunette werkelijk Angelina Jolie? Is die gespierde muzikale romantische gevoelige eerlijke Adonis echt Brad Pitt? Dat kan wel eens vies tegenvallen.

€ 30,-. Ik was wel wat meer kwijt vier jaar geleden. Na diverse relaties en een lange tussenstop was ik eindelijk zover dat ik wel weer wat amoureus’ in mijn leven wilde. Uitgaan deed ik niet. Sporten kon ik niet meer. Computer had ik wel, dus wat lette me. Niets.

Eerst zes maanden op Lexa. Waarvan één maand actief lid en vijf maanden sponsor zonder account. Opgezegd, nadat een man die twintig jaar ouder was kwaad op me werd toen ik hem afwees. Opgezegd, nadat een knul die twintig jaar jonger was maar niet kon begrijpen waarom ik niet op zijn avances inging. Opgezegd, na met pop ups en chat berichten belaagd te zijn door een wildvreemde man die me koosnaampjes gaf toen ik hem zei dat ik niet wilde chatten. “Schatje. Lieverd. Kusje.” KUSJE? Wegwezen glibberjanus, ik ken jou niet! Wat een ellende. Geld en een illusie armer, maar een ervaring rijker op de dating markt. Ik bleef maar lekker vrij. Op naar het-theedrinkende-oude-besje-met-twintig-katten-schap.

Mijn vriendin gaf niet op en adviseerde me Relatieplanet te proberen. Die site was serieuzer dan Lexa, zei ze. Dat klopte warempel ook nog, dus maar weer een betaald lidmaatschap, nu voor drie maanden. Ik ging niet weer sponsoren. Met zijn tweeën gingen we op de site op zoek naar de juiste lover. En die vond ik, ook een schrijver nota bene. Na een poos heen-en-weer mailen hadden we een eet-date. Waarin hij me vertelde dat hij nog midden in een scheiding zat. Juist ja, klein detail. Leuke vent, maar de klik was helaas niet wederzijds.

De prullenbak in met mijn zorgvuldig opgebouwde profiel. Opzouten met interesses, hobby’s en kenmerken. De boom in! Ik had er schoon genoeg van. De katten miauwden al dankbaar in de toekomst. In plaats daarvan plaatste ik deze quote:

A woman needs a man, like a fish needs a bicycle!

Zo, daar konden de heren der schepping het voor mijn part mee doen. Ik fietste en viste niet meer. Het lidmaatschap van Relatieplanet was toch bijna voorbij.

En wat denk je? Wie reageerde? Iemand uit de buurt van Breda. Iemand die zich niet liet afschrikken door mijn terughoudende woorden. Iemand die volhield toen ik niet wilde afspreken maar eerst wilde mailen om elkaar beter te leren kennen. Iemand die door de stoerheid heen prikte, recht in mijn tere hart.

Weer had ik een afspraak om uit te gaan eten. Hij haalde me thuis op. Of ik dat niet eng vond? Nou nee, niet echt. Wist hij veel dat mijn ouders en vrienden paraat waren op afstand. Dat de buren achter de ramen zaten om bij het minste teken van onraad binnen te stormen. Dat de hele karatevereniging aan een enkel telefoontje genoeg had om massaal in auto’s te springen om mij te komen bevrijden. Maar het was allemaal niet nodig. Dit keer was de klik luid en duidelijk.

Ik vond mijn partner, met wie ik nu al ruim drie jaren gelukkig ben. Ik kostte hem € 30,-. Hij kostte mij mijn hart.

Iedereen denkt dat de grote populariteit van Apple – eens een Apple, altijd een Apple – te danken is aan de fantastische producten. Niets is minder waar! Het bedrijf floreert door de simpele gouden regel: neem twee stuks fruit per dag – al is het in dit geval erg duur fruit.

Zo hebben we de Mac. In de Mac is uitstekende kwaliteit gecombineerd met een aantrekkelijk uiterlijk. De naam Apple Mac is echter commercieel niet geschikt, omdat die teveel associaties oproept met een bekende snack. En dan ga je geen fruit kopen! Apple heeft besloten om deze all-in-one desktop de iMac te noemen. Wederom gebaseerd op een niet geheel correct toegepast spreekwoord van een appel en een i. Het blijkt de geboorte van een nieuw en uitermate succesvol virus te zijn: het iVirus.

Foto: Culinair Atelier

Een andere telg uit de familie is de Apple iPod, een draagbare muziek- en mediaspeler die werkt in combinatie met iTunes. De iPod vindt gretig aftrek bij muziekliefhebbers jong en oud, onder andere door het hippe uiterlijk.

Vorig jaar was ik in New York en ik heb toen natuurlijk een bezoek gebracht aan het futuristische Apple gebouw. De grote glazen kubus is het enige dat je ziet, de winkel zelf is ondergronds. Hier mochten we voor het eerst live kennismaken met de iPad. iGenlijk was die Apple toch wel heel erg verleidelijk. Maar goed dat ik geen Eva heet. De iPad is een tabloid die uitermate geschikt is om kranten en magazines te lezen, mail te checken, en heeft vele apps-mogelijkheden. Je kunt de iPad zelfs inzetten voor onderwijs.

Inmiddels verspreidt het virus zich steeds verder en gaan ook andere bedrijven de i-term gebruiken. Zo ontwikkelde Google een gepersonifieerde startpagina: iGoogle. En zelfs Avans lijkt nu besmet: met de lancering van iAvans treedt onze hogeschool in de voetsporen van Apple Inc.

Enkele weken geleden werd ik zelf ook slachtoffer van dit iVirus. Het was een zeer vreemde gewaarwording. Het leek wel of mijn haren ineens een eigen leven leidden en veranderden in voel-sprietjes! De achterwaartse aantrekkingskracht was niet meer te negeren. Hoewel het een ietwat ongelukkig moment was – we zaten midden in een presentatie – wierp ik een achteloze blik naar achteren. Daar zat een collega met een geconcentreerde blik haar telefoon te bestuderen, om vervolgens met een vegende beweging over het scherm te strijken. Geïntrigeerd draaide ik me verder om en fluisterde

Hey, is dat een iPhone?

Bevestigend geknik.

Is die nou echt zo handig?

Er verscheen een extatische blik in haar ogen en vaardige vingers lieten een paar opties zien. Met één oor bij de spreker en mijn andere oor bij mijn achterbuurvrouw was het wat moeilijk concentreren, lyrisch als ik was toen ik de welbekende en o zo geliefde Google agenda zag verschijnen! Op dat moment was de beslissing iGenlijk al gevallen. Na de iCT presentatie aan de voorzijde van het lokaal volgde nog een uitgebreide iPhone demo in de coulissen. Om van te watertanden. Die avond bestelde ik een iPhone. En een andere collega ging ook al voor de bijl.

Sindsdien is zelfs mijn woordenschat aangetast. iGenwijs als ik ben, eet ik een i alleen nog maar uit een iErdop. Een krentenbol is niet meer goed genoeg, ik wil iErkoeken bij de lunch. En nu de lente naderbij sluipt, zie ik alleen nog maar iScreams. En die zijn bij Avans niet eens te koop. Deze zomer wordt een hel!

Hopelijk muteert het iVirus nog. Soms word ik namelijk een beetje eng van al die I‘s. How about You? Misschien wordt het toch eens tijd om de Wii te voorschijn te halen. Al is die niet van Apple.