Geplaatst in Doldriest briest

De Leesjas

Leesjas? Is dat een woord? Jazeker! Voor mij in ieder geval wel sinds een paar weken. Maar belangrijker nog, het is inmiddels een onmisbaar kledingstuk.

Koude winteravonden nodigen uit tot lange leespartijen op de bank. Gooi er een pot thee en een zachte deken bij, en je hoort mij voorlopig niet meer. Maar die pot raakt leeg, de tweede ook, en dan komt er een moment waarop je moe wordt. Je lijf roept om slaap, maar je boek roept harder. Het is te spannend, je wilt de hoofdpersoon nog niet laten gaan. Samen dwaal je door de straten van Genève, in een poging de achtervolgers te slim af te zijn. Ontmoet je de liefde van je leven op de stranden van Bonaire. Sta je oog in oog met een berggorilla die nét zijn hand naar je uitstrekt. Ademloos wacht je af… en dan geeuw je. Je gaapt zo hard dat je kaken kraken. Naar bed, mens, het is al middernacht. Ja maar… Niks maar, naar boven!

Morrend sleep je je moede voeten de trap op, hanteert half slapend de tandenborstel en stapt in bed. Toch nog even dat hoofdstuk uit lezen, want je boek gaat natuurlijk mee naar boven. Twee kussens in je rug en daar ga je. Maar al snel voel je de eerste kou over je armen strijken. De rest ligt warm onder het dekbed te bakken, maar je armen en hals raken steeds verder verkild. Het is koud in de slaapkamer. Badjas aan dan maar. Maar dat ligt niet lekker. De band drukt onaangenaam in je rug, je benen raken verstrikt. Uit dat ding! Huiverend pak je je boek weer op. Je hoofdpersoon staat op het punt ontdekt te worden, je vreest voor zijn leven als je niet onmiddellijk verder leest. Je heldin wacht smachtend in de armen van haar lover op haar eerste kus. Je MOET verder.

Dan valt je oog op een sweatshirt dat aan de knop van de kast hangt, de rits werkloos in ongedragen staat. Een zacht pluizig wit warm vest met capuchon. Het roept naar je, en met een blije lach trek je het aan. Maar ook dat voelt verkeerd, het ligt niet echt lekker. Je stroopt je armen er weer uit en… draait het om en trekt het achterstevoren aan. Resultaat: je rug ligt warm tegen de kussens aan, je armen zijn weldadig warm en zelfs je hals wordt moeiteloos aan de voorkant bedekt door de capuchon. Voila, de leesjas is geboren. En terwijl je de nachtelijke geheimen van je boek verder ontsluiert, droom je zachtjes en warm weg.


Kosten aanschaf: afgeschreven
Bijkomende kosten: € 0,-
Comfort: hoog
Wassen: op 40ºC
Draagduur: eindeloos

Geplaatst in Boeken

Vijftig Tinten Grijs mist alle Kleur

Gisteren begon ik in Vijftig Tinten Grijs, van E.L. James. Een vriendin stuurde me de drie e-books – zij was het boek ook net gaan lezen –  en ik wilde met eigen ogen ontdekken of de hype mij ook in haar grip kon krijgen.

Wat me als eerste opvalt is de schrijfstijl. Totaal niet boeiend, niet opbouwend, niet uitdagend. Ik sta op het punt het epub bestand te verwijderen als de eerste pikante scene komt. He, hier is dan eindelijk wat spanning. Toch maar even doorlezen. En wat verder lezen. Sjonge jonge zeg. Mijn ogen worden steeds groter. Bij het SM contract haak ik af, hier heb ik geen zin in.

Waarom zijn hier zoveel boeken van verkocht? Omdat het gelegaliseerde porno is? Een ziek spel van absolute dominantie en onderwerping? Ieder zijn voorkeur, maar in die scene zit ik niet en wil ik me ook niet begeven.

Ik weet niet wat jullie doen, maar ik kap ermee. Heb meer dan genoeg nuances van grijs gezien, geef mij maar wat kleur!

* delete *

140329grijs

Geplaatst in Foto, Persoonlijk

Zomers

Helemaal niet gek, zo’n zomervakantie 😉

image

Na alle reisavonturen nu nog even relaxen met een boek. Maar het duurt niet meer zo lang voordat de doldrieste verhalen weer gaan losbarsten.

Tot dan!
x

Geplaatst in Columns, Persoonlijk

Visioen

Mensen, ik had een visioen vannacht. Ik sloeg mijn ogen op en de heilige geest was in mijn kamer! Alles was omfloerst in een wazig licht. Stomverbaasd knipperde ik een paar keer. Het leek wel of een dichte mist bezit had genomen van mijn slaapdomein. Uit alle macht probeerde ik me te focussen op dit merkwaardige fenomeen, maar het lukte niet. Flarden dromen maakten het er ook niet echt gemakkelijker op.

Een fikse kneep in mijn arm overtuigde me ervan dat ik toch echt wakker was. Ik vloog overeind, plotseling bang voor gezichtsverlies. Mijn ogen! Dit had ik nog nooit meegemaakt. Was mij ’s nachts zand in de ogen gestrooid? Het rechtop zitten had evenmin resultaat, ik zag nog steeds zo goed als niets, alleen vage, schimmige vormen. Langzaam gingen mijn vingertoppen naar mijn ogen en wreven voorzichtig. Wreven nog eens. Nog steeds bevond ik mij in een schimmenrijk. Toen drong de heilige geest eindelijk ook door tot mijn wazige brein. Ik had toch zeker niet…

En jawel, ik had wel! Ik kon me nog herinneren dat ik mijn oog make-up eraf had geschrobd, maar… Op de tast schuifelde ik naar de badkamer, waar ik aarzelend aan mijn oog voelde. Waar ik stuitte op een heel dun laagje. Een contactlens! Blijkbaar was ik vergeten mijn lenzen uit te doen, voor het eerst in drie jaren!

Meteen schoot me een verhaal te binnen over iemand die noodgedwongen heel lang zijn lenzen had gedragen. Zijn hoornvliezen waren zo beschadigd geraakt dat hij blind was geworden! Daar stond ik dan, midden in de nacht, wanhopig knipperend. Help? De fles Opti-free stond opzichtig naar me te seinen en met een baat-het-niet-dan-schaadt-het-niet gedachte spoot ik een flinke scheut in mijn ogen.

Er gebeurde een wonder. De half uitgedroogde traanbuisjes schoten vol en, terwijl de tranen over mijn wangen gleden, ging Operatie LensVerwijdering van start. Een gefriemel eerste klas kan ik je zeggen. Gelukkig hadden de super-zuurstof-doorlatende lenzen nog niet gepaard met het hoornvlies, al viel de scheiding hen zwaar. Wat een opluchting, ik kon weer zien!

Die arme bollen doen al heel wat jaren hun werk en worden natuurlijk iets minder scherp. Eerst ontsierde een bril mijn neus – iets waar ik altijd tegenop zag – maar de contactlenzen hebben me mijn vertrouwde gezicht weer terug gegeven. Over niet al te lange tijd zal ik echter ook nog moeten geloven aan een leesbril. Of lenzen met een leesgedeelte. Ongelofelijk hoe ze dat allemaal in zo’n dun rondje kunnen proppen. Maar voorlopig gaat het prima zo, gewoon groot licht erop en afstand nemen.

Mijn vader heeft vorig jaar operatief nieuwe lenzen gekregen wegens staar. Zijn wereld werd letterlijk vernieuwd, opnieuw geboren. Van half blind zijn naar haarscherp kunnen zien. Ik zal nooit het gesprek vergeten waarin hij me enthousiast en dolgelukkig over de telefoon vertelde over de vele verschillende kleuren groen die hij weer kon zien. Over de blaadjes op de grond.

Laatst had ik het nog met een collega over hoe je als kind wel eens nadacht over de ‘keuze’ tussen blind of doof zijn. Dan dacht ik ‘Oh gaaf, doe mij maar blind, dan krijg ik tenminste een hond!’ Maar nu, afgezien van het feit dat dit een zeer onzinnige vraag is, wil ik niet kiezen. Beide zintuigen houden je uit een isolement, brengen je in contact met mensen, de wereld om je heen, boeken, muziek! Al beweert men altijd dat de andere zintuigen zich dan beter gaan ontwikkelen. Mijn neus!

Voortaan zal ik er dubbel goed op letten dat ik mijn wonderlenzen ’s nachts in hun speciale badkuipjes laat slapen. Ook zij moeten zich kunnen herstellen van alle indrukken die ik hen laat opdoen. En als ik moeite krijg met dingen onthouden, kan ik altijd nog contactlens-sierraden kopen hè. Dan weet ik zeker of ik ze heb uitgedaan.

Geplaatst in Natuur, Persoonlijk

De Eerste Lentezon

De eerste zachte lentedag van het jaar. Hoe kun je hier beter van genieten, dan schommelend op een bankje in de achtertuin met een zeer spannend boek van Tess Gerritsen en een onderzoekende kat aan je voeten. O ja, en een bakje chips en een dubbele trappist.

~ veel liefs van een lentekind…