warme zomerbries
strijkt tegen de veren in
zwembad glinstert koel
Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee? Klik op de button voor meer informatie.
Tag: mus
Galerie Breda
Twee verjaardagen en de opening van een galerie. Het kon niet op gisteravond! We waren te gast bij Ton van der Bijl en Pien Heppener, beide beeldend kunstenaar. Een feest voor het oog, het hart en zelfs voor de maag, want Pien had zichzelf weer eens overtroffen en schotelde ons de ene na de andere lekkernij voor.
In hun gloednieuwe Galerie Breda waren vele werken uitgestald. Van der Bijl heeft zijn originele verftechnieken nog verder uitgewerkt tot fantastische abstracte en glanzende scheppingen. Een paar jaar geleden kocht ik een schilderij van Ton -toen nog onder het pseudoniem ‘Klodderaar’- maar nu werd ik aangetrokken door Pien’s schilderij van een stoere stier. De gedachte aan de rekening van de garage as. dinsdag deed me aarzelen.
Weer slenterde ik langs Heppener’s fascinerende, magische scheppingen. In een hoge vensterbank stond een klein werkje stil te dromen, geschilderd op een stuk steigerhout. En ik droomde mee. Hoe kon ik deze levensechte weergave van mijn favoriete vogeltjes negeren? Zie je de pootjes die op het takje zijn geschilderd? Ik was verkocht. En het schilderijtje ook!
Dit weekend wordt Galerie Breda officieel geopend. Ben je in de buurt van Effenseweg 100 in Breda, ga dan vooral kijken tussen 11 en 17 uur!
Blikvanger
De vogel is gevlogen
Halloooooooooooo? Mijn stem schalt door het huis als ik thuis kom van het werk, in de hoop op een echo in de verte. Twee bromstemmen geven antwoord. Yes! Mijn jongste zoon is ook thuis. In augustus is hij uitgevlogen naar een studentenhuis bij Maastricht. Samen met twee vrienden uit ons dorp en nog drie andere jongeren vindt hij inmiddels zijn weg in het studentenleven. Twee aan twee koken voor de zeskoppige huisploeg. Samen aan tafel in de grote keuken. Een beetje opruimen en poetsen. Met de trein of fiets naar de universiteit. En natuurlijk ook studeren. Het gaat goed met hem!
In Uitvlucht beschreef ik wat ik voelde bij de gedachte dat Sean het nest ging verlaten. Gelukkig blijkt het allemaal best mee te vallen. We houden contact via Skype, via WhatsApp en sms’jes. Bellen doen we niet vaak, dat vindt hij niet zo prettig. En gelukkig woont Nick nog thuis, al moesten we wel allebei wennen aan de andere positie aan de eettafel. En de gewijzigde hoeveelheid voedsel.
Maar nu is mijn jongste weer even thuis! Zijn lange lijf holt bij me weg als ik hem een knuffel wil geven. In de hoek van de keuken weet ik hem te pakken te krijgen, onder luid protest – maar dat klinkt niet echt heel serieus. ’s Avonds zitten we met zijn vieren – mijn partner is ook gearriveerd – rond tafel aan de Chinese maaltijdsoep. Met omeletreepjes, taugé, uitjes en ketjap als garnering. Het smaakt goed en de gesprekken zijn even dwaas als voorheen.
Het is wel een hele toer om alle agenda’s goed op elkaar af te stemmen. De jongens gaan regelmatig naar hun pa. En daar is ook nog V-man’s huis, dat bewoond wil worden. Ieder weekend is het afwachten hoe de afspraken lopen.
Niet alleen mijn oudste zoon en ik zijn blij als Sean thuis komt, maar ook zijn grote kleine behaarde vriend, Bandit. Al gedraagt die zich in het begin als de beledigde onschuld, verontwaardigd door zijn baasje’s afwezigheid. Al gauw echter spint katerkop als een razende: hij heeft zijn vertrouwde plekje weer kunnen innemen: op bed, warm en knus weer verenigd met zijn jonge meester. De vogel was gevlogen, maar deze kater heeft hem inmiddels weer weten te vangen. Al is dat maar van korte duur.
Allemaal een heel fijn weekend. Is jullie volière ook weer gevuld?
DOLDRIEST 