Met grote afschuw en absoluut ongeloof las ik net een bericht over de ontuchtzaak in Amsterdam. Een ontuchtzaak in een kinderdagverblijf. Een veilige haven voor je kinderen, tenminste, daar vertrouw je op als ouder.
Een mannelijke medewerker van het kinderdagverblijf heeft in de loop der jaren tientallen kinderen misbruikt. Kinderen van nul tot maximaal vier jaar! Echt, helaas schieten woorden te kort, anders zou hij nu vast dood neergevallen zijn door mijn woede.
Mijn kinderen zijn vroeger eerst naar een gastouder gegaan toen ik moest werken, en daarna ook naar een kinderdagverblijf. Een geweldig kinderdagverblijf met hartelijke meiden die niets liever doen dan je oogappels vertroetelen, spelletjes met hen spelen, dingen leren. Een geweldig beroep, door hen kunnen wij blijven werken omdat onze kinderen veilig zijn en het gezellig hebben.
En dan komt zo’n eikel die dit vertrouwen met voeten vertrapt, die kinderen in het ergste geval voor hun leven beschadigt. Die ouders in een hel op aarde doet belanden. Het Nederlandse rechtssysteem is hier niet op berekend. Hoe wil zo’n man berecht worden? Met gevangenisstraf? Met therapie? Ik heb een prima oplossing: castratie, met twee bakstenen desnoods. Daarna mogen de ouders van de kinderen hem van me hebben.
DOLDRIEST 