Met vertrouwen 😉 zie ik iedere woensdag de leuke schrijfuitdaging van Melody tegemoet. Bedenk een verhaal in zes woorden – aangevuld met een foto – met een kwinkslag of een serieuze boodschap. Melody koos deze week voor het laatste: 6 Woorden met 1 Beeld #6.5.
Hier is mijn verhaal over vertrouwen:
Doe je ook mee met de 6 Woorden met 1 Beeld uitdaging van Melodyk? Of wil je de andere verhalen lezen? Klik dan gauw op de button hieronder!
Het thema van de schrijfuitdaging 6 Woorden met 1 Beeld is Verloop.
Best moeilijk, dus ik ben er wat creatief mee omgegaan. En Spiderman helpt met de privacy. 😉
Hier is mijn verhaal:
Wat VER! LOOP, stap voor stap
Doe je ook mee met de 6 Woorden met 1 Beeld uitdaging van Melodyk? Of wil je de andere verhalen lezen? Klik dan gauw op de button hieronder!
Hoera, Melody heeft de toffe schrijfuitdaging 6 woorden met 1 Beeld weer opgepakt! Deze week is het thema Bingo.
GEUR VAN VERLEIDING IS ONWEERSTAANBAAR… BINGO!
Doe je ook mee met de 6 Woorden met 1 Beeld uitdaging van Melodyk? Of wil je de andere verhalen lezen? Klik dan gauw op de button hieronder!
Ga je in dit nieuwe jaar samen met mij op zoek naar MAGIE? Het is mijn woord voor 2023.
Magie, zul je denken? Dat bestaat toch helemaal niet? Maar ik heb het niet over hocus-pocus trucs, of het rondzwaaien met een toverstaf. Hoe gaaf ik J.K. Rowlings’ creatie ook vind, Harry Potter bestaat niet echt.
De magie die leeft in mens, dier en natuur. De vonk die ontstaat als twee mensen elkaar herkennen, niet van buiten, maar van binnen. De ogen van iemand anders zien oplichten als die iets moois ziet. Jou ziet!
Een hond die zich vol vertrouwen tegen je aandrukt, een kat die zich nestelt op je schoot. De stilte in een bos die geen stilte blijkt te zijn, maar vol leven is, gefluit, gezang, geritsel. Is het een muis of een konijn? Misschien wel een heel ander wezen! 😉
De magie die in jou leeft. Dingen die in en om jou heen gebeuren die je niet rationeel kunt verklaren. Toeval, intuïtie, gevoel. Je kunt het ook energie noemen als je dat fijner vindt.
Want er moet meer zijn dan oorlog, haat, woede, onverschilligheid en geweld. Laten we op zoek gaan naar fijne dingen, klein en groot. Laten we zelf een tegenhanger zijn van alle narigheid. Daarvoor hebben we alle kracht en hulp nodig die we kunnen krijgen, verklaarbaar en onverklaarbaar. Durf om hulp te vragen. Sta open voor verrassingen. Doe eens gek en volg die spontane inval. Wie weet waar het toe leidt.
Ik wens je een betoverend 2023, met iedere dag een beetje magie. Net genoeg om iedere dag te laten glanzen en speciaal te maken. Een gouden moment, een gebeurtenis om bij stil te staan, om stilletjes of uitbundig van te genieten.
WELK WOORD IS JOUW LEIDRAAD VOOR HET KOMENDE JAAR?
De afgelopen maanden, jaren inmiddels, heb ik voor en na mijn job keihard gewerkt aan mijn eerste boek: een feelgood roman die zich afspeelt in mijn geliefde Zuid-Limburg. Vroege uurtjes, te late avonden. Zondagmiddagen, mei- en herfstvakanties. Het was een intensief proces van dromen, plotten, plannen, research doen, schrijven, schrappen, nog meer schrijven en herschrijven. Iedere dag weer!
En het heeft gewerkt: gisteren, op tweede kerstdag, heb ik de eerste versie van ‘De Mergelier’ verstuurd naar mijn proeflezers! Wat ben ik trots. En wat ben ik gespannen om mijn geesteskind uit handen te geven. Niet meer schaven, geen scènes meer schuiven. Hoe valt het boek in de smaak? Leest het vlot, blijft de lezer geboeid, klopt de volgorde, zijn de personages interessant genoeg – personages en locaties die intussen echt voor mij bestaan. Ze maken deel uit van mijn dagelijkse leven, als een andere dimensie die over de werkelijkheid ligt.
Over een maand weet ik meer en kan ik waar nodig (weer) herschrijven. Daarna gaat ‘De Mergelier’ naar mijn schrijfcoach en pas ik het manuscript op haar aanwijzingen verder aan. Tegelijkertijd ga ik op zoek naar een uitgever. Het traject loopt dus een eindje door, maar voor nu heb ik een mijlpaal behaald. En kan ik starten met deel 2. Heb er nou al zin in!
Er liggen twee enveloppen op mijn bureau: een oproep van de huisarts voor een griepprik en eentje voor een corona vaccinatie. Ik besluit de eerste te negeren en maak een afspraak voor de tweede.
Rond het middaguur wandel ik op mijn gemak langs de Bredase wegen. Zon en schaduw overspoelen de bebladerde trottoirs en ik snuif de herfstlucht diep in mijn longen. Te snel naar mijn zin spot ik de gele hesjes. De verkeersregelaars hebben maar weinig te doen en behulpzaam wijzen ze me de ingang. Het mondkapjesgebod laat zich weer gelden. Hoe ging dat ook alweer? Touwtjes een halve slag draaien en om je oren haken.
Quasi-beschermd door deze papieren barrière loop ik door naar de balie, waar een jonge man het door mij ingevulde formulier bestudeert.
‘Heb je wel eens een anify… een anafa…’ Hij wendt zich hulpzoekend naar een collega, die ‘anafylactisch’ prevelt. Ik schud mijn hoofd. Gelukkig hebben mijn allergieën me nog nooit in een shock doen belanden.
De dranghekken laten een verlaten route zien, en via een gesprekje met een arts mag ik doorlopen naar de stoel bij de prikcabines. Nog voordat ik de lees-app kan starten wordt me gevraagd of ik mee wil komen. Maar natuurlijk! Spijkerjasje uit en linkermouw verder omhoog stropen. De verpleegkundige babbelt ontspannen en voor ik het besef trekt hij de naald alweer uit mijn arm. Op naar de volgende halte: de 15 minuten stoel. Ik cirkel wat met mijn arm en beantwoord Wordfeud-uitdagingen. Heerlijk, zo’n kwartiertje verplicht stilzitten!
De route terug loopt langs achteraf gangetjes en portalen naar een brede deur die zich magisch opent. Daar is de zon weer, de wind. Snel trek ik het masker van mijn gezicht en zwaai naar de vrouwelijke verkeersregelaar. Nog steeds is het rustig bij deze GGD-locatie. Haar collega spreekt me aan.
‘En, is het gelukt?’
De man wil zich alweer omdraaien als hij ziet hoe ik spijtig mijn hoofd schud.
’Nee? Wat is er gebeurd?’ Zijn stem klinkt gealarmeerd.
‘Tja, mijn spieren zijn te hard,’ flap ik eruit, ‘de naald wilde er niet in.’
Tot mijn verbazing spert de man zijn ogen wijd open.
‘Oh, en nu dan?’ vraagt hij ongerust.
Hij is bloedserieus! Hoe dan?
Ik lach en geef hem een naar ik hoop geruststellend schouderklopje. ‘Nee joh, het was maar een geintje!’
Met een brede grijns en actief zwaaiende armen loop ik terug naar Avans. Nodig of overbodig, vaccinatie 4 is een feit.
In het volle licht
staat de maan
aan de einder
en vangt mijn blik
ademloos
in vogelvlucht
Het lijkt wel alsof de boom door het hek heen is gesmolten. Wat is nu sterker: de boom of het hek? Een uitzonderlijk soort symbiose.
DOLDRIEST 