Geplaatst in Korte verhalen

Jeugdherinnering

In de verste hoek van de vensterbank ontdekte ze een potje voer. Ach, haar schildpadjes. Was het al een jaar geleden?

Gedachteloos schroefde ze het deksel eraf… en smeet de krioelende massa met een gil van zich af.

‘Rustig maar’, kalmeerde moeder.

Jaren later vertelde ma over haar eigen kippenvel.



Mijn bijdrage aan Melodyk’s schrijfuitdaging Tik je mee? Deze week de vraag om een kort verhaal van maximaal 50 woorden te schrijven over iets dat je je herinnert uit je jeugd.

Geplaatst in Korte verhalen

De Vloek van Schaduwland

 

Krakend kwam de oude zigeunerwagen tot stilstand. “Gaan we hier overnachten, grootvader?” De jonge stem schalde over de open plek, een waterval aan bonte klanken die vreemd aandeed in de stille namiddag. Ze waren die dag de grens overgestoken om te zien of de geruchten over het Schaduwland waar waren. En ze klopten. Niets dan grijze akkers, omringd door grauwe struiken en doodse bomen. Vele helden hadden geprobeerd de vloek op te heffen – tevergeefs.

“Opaaaaaa, blijven we hier?” Waarschuwend bracht hij zijn vinger naar zijn lippen. Praten was verboden, hier regeerde angst. Verhalen waren uitgestorven en alle kleur was uit het leven verdwenen. Zijn kleindochter liet zich echter niet tegenhouden. Ze klom naar beneden en cirkelde verrukt in het midden van de open plek, armen wijd gespreid als een zonnige bloem. En ze zong! Zelfs de lucht danste mee.

Fonteinen van kleur wervelden om haar heen. Een groen waas trok over het gras naar de bomen, kleurde de open plek en ver daarachter. Ademloos keek de oude man toe. Onstuitbaar veranderde Schaduwland terug in Kleurrijk.

 


 

MelodyLogoWoW

 

Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema ~ Kleurrijk ~ in maximaal 175 woorden.

Geplaatst in Korte verhalen

De perfecte match

Hij stond op zijn vaste plek in de winkel. Eigenlijk was hij niet echt geschikt voor het werk. Hij voelde zich zenuwachtig en alleen. Zijn tong leek wel een stuk leer.

De verkoopsters keken nauwelijks naar hem om, en ook klanten liepen hem vaak voorbij zonder hem een blik waardig te schenken. Ik ben hier hoor, dacht hij dan, ik wil helpen! Halloooo, mensen, geef me een kans? Denk eens out of the box? Met grote ogen keek hij rond om te zien of iemand hem nodig had, maar tevergeefs.

Iedere dag verloor hij een beetje van zijn glans. Tot ineens een vrouw voor hem bleef staan. Ze bekeek hem opmerkzaam en strekte haar hand naar hem uit. Vingers gleden liefkozend over zijn contouren en trokken hem dan snel naar zich toe, hielden hem verrukt tegen haar hart gedrukt.

Dan gleed hij aan haar ene voet. De perfecte match!

Schrijfuitdaging (maximaal 150 woorden) met als thema ‘schoenen‘, van Schaap Schrijft

Geplaatst in Korte verhalen

Zwamverhaal

Zacht roept de Herfst, pretentieloos, zonder snoeverij. Zijn stem ritselt onder bladeren, rimpelt het water. En de zwammen geven massaal gehoor; de een na de ander steekt zijn hoofd boven de grond, stuwt dan zijn lijf verder omhoog. Aardse geuren vermengen zich in kruidige geboorte. Dicht tegen elkaar aan gedrongen blijven ze staan, op een kluitje. Maar ze laten zich niet het riet in sturen, daar is het bos veel te mooi voor.

Zich lavend aan de vochtige ochtendlucht zijn zij in hun element. Er heerst verwondering. En herkenning. Al snel weerkaatsen hun stemmen tussen de bomen. Daar is opa. En oma! Het is een gemêleerde groep, daar in het bos. In stille uitbundigheid eren zij het najaar; de een gekleed in rood-met-witte polkadots, de ander in bescheiden witgedekte tinten. Onopvallend, weggekropen in de beschutting van een boom, genieten zij van hun korte leven. Maar onuitwisbaar laten allen hun sporen na…

 150929familie

klik voor details

Geplaatst in Korte verhalen

De Vergulde Kooi

Tot hier en niet verder. Ze keek naar buiten maar zag niet veel, haar blik was naar binnen gericht. Het was afgelopen met aanpassen, met rekening houden. Met het volgen van een levensstijl die niet de hare was. Een bijrol spelen in een slecht geschreven en oppervlakkig stuk. Al veel te lang had ze zichzelf verloochend. Ze moest haar eigen leven weer stevig in handen nemen. Niet door het bit tussen de tanden te klemmen, maar door zich te bevrijden van het hoofdstel en de vrijheid tegemoet te draven. En wel vandaag!

Dat klonk best goed – zelfs in haar eigen oren. Maar vrijheid, wat was dat ook alweer? Zelf keuzes kunnen maken, durven maken, dat is vrijheid. Maar waaruit kan ik dan kiezen? Hoe kom ik aan geld? En wie zorgt dan voor… Ze schudde haar hoofd. Ze moest stoppen met zo te denken. Voor mezelf zorgen, dat deed ik voorheen ook. Ik ben niet van hem afhankelijk. Ik hoef niet meer te wachten tot iemand iets doet, actie! De prins op het witte paard had haar meegenomen naar zijn kasteel, maar in plaats van in een sprookje, was ze in zijn harnas gestopt. Een comfortabel keurslijf weliswaar, maar ook dat begon te schuren.

Ze keek om zich heen, naar de muren die haar omsloten, de spullen die uitgestald stonden. Het was geen thuis, het was een museum. Ze kende iedere hoek, ieder voorwerp. ‘Accessoires’ moest ze zeggen, geen spullen. En het waren niet zomaar spullen, nee, het waren design meubels. Echt mooi vond ze het niet, maar dat zou wel aan haar slechte smaak liggen. Als iets zo duur was, dan moest het toch wel prachtig en bijzonder zijn? Ze keek naar het schilderij. Kunst met een grote K. De verf leek erop gegooid. Spetters waaierden uit over het linnen. Rode spetters, met een waas van zwart erover. Als bloeddoorlopen ogen die haar constant in de gaten hielden, haar begluurden.

Plotseling kreeg ze geen lucht meer. Ze rende naar de trap op haar hoog gehakte pumps. Ook al design. Met een woeste schop vloog eerst de ene, dan de andere schoen door de lucht om met een klap ergens achter de bank te belanden. De zijden blouse haalde de slaapkamer niet, de knopen waren te klein voor haar trillende handen en met een ruk scheurde ze de stof van haar lijf. Nog steeds konden haar longen niet voldoende zuurstof naar binnen zuigen en ze raakte in paniek. Met moeite stroopte ze het hemd omhoog dat strak rond haar lijf gespannen was, zodat ze een wespentaille leek te hebben. Een corrigerend hemd. Corrigerend? Martelend zul je bedoelen! Dat hij die dingen zelf ging dragen, hij had ze meer nodig dan zij! Het keurslijf werd als een cocon van zich af geworpen.

Hijgend stond ze voor de spiegel en keek naar haar reflectie. Holle ogen staarden terug, met een vlaag van wildheid. Haar lichaam gaf toe aan de zwaartekracht. Langzaam stapte ze uit de rok, die in een hoop op de grond bleef liggen. Waar was haar jeugd naar toe? Waar was zij zelf gebleven. Ergens moest zij verdwaald zijn, binnenin deze elegante magere vrouw, deze gemaakte verschijning die ze niet herkende. Een huls was ze geworden. Een mooie huls met een leeg innerlijk. Hol.

Haar gedachten echoden in de leegte. Ze kon niet goed nadenken door al die echo’s. Gewoontegetrouw reikte ze naar de pillen op haar toilettafel, draaide de dop van het busje af en schudde twee tabletten in haar hand. Met een geroutineerd gebaar gooide ze ze achter in haar keel en slikte ze door zonder water. Toen zakte ze langzaam langs de muur naar beneden en wachtte tot de vertrouwde afgestompte deken weer over haar heen zou glijden. Ze had geen buitenwereld nodig, haar wereld was groot genoeg. De energie glipte als zand door haar machteloze vingers.

Plots hief ze haar hoofd. De leegte in haar blik werd ineens gevuld met opstandigheid. Ze was er bijna weer in getrapt. Hoe vaak had ze hier al gezeten? Het was een gevangenis! Een luxe weliswaar, maar nog steeds een gevangenis. Ze wilde leven, niet vegeteren. Gulzig dronk ze een glas water in de badkamer en stak toen een vinger in haar keel. Ze vocht tegen de apathie die net nog zo aanlokkelijk had geleken en draaide haar maag om tot alleen wat gal overbleef. Trillend over haar hele lijf, maar vastberaden.

Via de slaapkamer liep ze naar haar kleedkamer, langs rekken vol met kleding, lingerie en rijen schoenen. Wie had zoveel schoenen nodig? Absurd gewoon. Achter in een verlaten kast zocht ze naar een sjofele tas. Een tas uit een vorig leven. Letterlijk. Hoe lang was het geleden dat ze haar intrek had genomen? Het leek een eeuwigheid. In werkelijkheid konden het niet meer dan vijf jaren zijn. Daar lag hij, achter een stapel badlakens. Een rits was al dat haar scheidde van de vrouw die destijds binnen wandelde, overweldigd door rijkdom en praal. Een spijkerbroek, zwart shirt en een grijze sweater. Afgetrapte gympen…

Een kwartier later kwam ze uit de douche, de zorgvuldig aangebrachte make-up eraf geboend, haar haren in een simpele paardenstaart. Het leek wel of haar lokken blij waren aan het strenge regime van haarlak ontsnapt te zijn. Ze deinden vrolijk op en neer, in pas met haar stappen. De broek zat wat los, maar een riem bracht uitkomst. In het wilde weg greep ze kleren van de hangers en propte ze in een koffer. Geen tijd, ze had geen tijd meer te verliezen.

Buiten stopte ze en keek over haar schouder. Het bloed joeg door haar aderen, tintelend, vaagde haar twijfels weg als een frisse lentewind. Dan liep ze verder, de weg af, waar de taxi zou staan. Eerst nog wat aarzelend, maar iedere meter verlichtte de last die op haar schouders drukte. Ze leek wel te zweven, ze was ontsnapt. In de over haar schouder geslingerde handtas rinkelden haar sieraden muzikaal met wat losse munten in een bed van papiergeld. Ze was natuurlijk niet gek: nog steeds verguld met zijn goud, maar nu eindelijk ook verguld met zichzelf.

Het huis wachtte geduldig, roerloos, met een verwaande blik op het gezicht. Ze zou toch wel terugkomen. Het was immers te aanlokkelijk… toch?

140312kooi

Geplaatst in Expressief, Foto, Korte verhalen

Het Weekend Ontluikt

Het was vrijdagavond. Na een drukke week was ze echt toe aan wat rust. De bank lonkte en het kussen in haar rug voegde zich geheel naar haar wensen. Hoewel haar grijze kijkers nog dapper in de rondte keken, zakten haar oogleden er steeds verder overheen – eerst nog wat aarzelend, maar al gauw was er geen houden meer aan. Met een onverbiddelijke klap sloegen de luiken dicht. Het was op. Ze sliep.

130405luiken

~ Fijn weekend allemaal! 🙂