Geplaatst in Japans gedicht

Haiku Zaterdag


 herinneringen

als zoete speldenprikken

in mijn zielenrust

150117haiku1

Een nieuwe uitdaging op Doldriest:

HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Schrijf een haiku op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.

Grijp de badge en doe mee! 

HaikuZaterdagBadge

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Woord voor 2015


– Dichtbij –

141231Dichtbij1klik voor details

Dicht bij anderen, dicht bij mezelf. Op zoek naar mooie dingen in de omgeving. Nabijheid van familie en vrienden. Niet te ver vooruit denken, niet gisteren of morgen, maar vandaag. De essentie raken, jezelf zijn. Er ligt zoveel opgesloten in dit kleine maar mooie woord: dichtbij.


SixWordStory
<<  Wil je ook de andere woorden en zes-woorden verhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast.

Geplaatst in Persoonlijk

Woelige Baren

De afgelopen drie weken zijn een vaart over een onstuimige zee geweest. Van onrustige golven (in mijn hoofd), schuimkoppen (onder de douche), stormen en windstiltes. Van schepen die nieuwe klotsende golven veroorzaken en gelukkig ook rustigere vaarwaters.

Zo goed en zo kwaad als het kon werkte ik vanuit thuis, mijn bed geruststellend dichtbij. En de afgelopen week, na weer een visueel verdraaide autorit maandag, werd ik door een taxi vervoerd naar en van het werk. Om half acht ’s ochtends gleed een grijze Mercedes voor, en om vier uur werd ik weer opgehaald. Wat een luxe, maar nog veel belangrijker: veilig. Gisteren, na een bezoek aan de opticien in de ochtend, toog ik weer naar Avans, maar na een uur werken kon alleen fysiek contact met een stabiel oppervlak me nog geaard houden. Een telefoontje later was ik weer op weg naar huis.

De schepen die aan mijn neus voorbij voeren waren een afgezegd Dungeons & Dragons rollenspel-weekend, een etentje, een feestavond (maar goed ook, van de groene lichtflitsen die ik op de foto’s zag, zou ik ter plekke gestrekt zijn gaan), een bezoek aan vrienden, en last but not least, mijn jaarlijkse Thanksgiving familiedag. Deze heb ik gisteren gecanceld: het water is te instabiel om op te kunnen bouwen. Intussen staar ik naar het schuim van het kielzog, dat langzaam verdwijnt.

Daar tegenover staan nieuwe en opwindende afspraken met de huisarts en hopelijk vervolgens de oogarts of neuroloog. Maar dat hoor ik vanmiddag. Intussen ziet mijn wereld er regelmatig zo uit:

141017Avans

Je wilt niet weten wat deze fotobewerking met mijn hoofd doet. Ik typ dit met mijn ogen dicht en druk nu gauw op ‘Publiceren’.

Allemaal een fijn weekend en (indien van toepassing) een geweldige herfstvakantie! Het weer belooft een behouden en aangename vaart.


Lees ook: Overgang? Dan wil ik een sticker. Een hele kast vol!

Geplaatst in Columns

Hey, ben je naar de kapper geweest?

Deze column is misschien wat aan de vrouwelijke kant. Maar mannen, bijt toch even door en doe er vooral je voordeel mee!

Mijn sprietjes zijn niet meer zo blij. Ze hangen troosteloos naar beneden, pluizen alle kanten op, zien wat bleekjes en maken een warrige indruk. Met een benauwde blik kijk ik van spiegel naar bankrekening. De blik in de spiegel wint en ik grijp de telefoon om een afspraak bij de kapper te maken. Dinsdagmiddag om twee uur, yes, genoteerd! Hiermee wordt de rest van de middag volledig geblokkeerd. Heerlijk, ik mag weer naar de kapper!

Even voor twee uur loop ik de zaak binnen en zwaai naar de meiden. ‘Hoi Marion,’ klinkt de stem van Sonja. Ik hang mijn jas op, tik op de vissenkom waar een paar goudvissen smeken om aandacht – of is het voedsel? Met een gelukkige zucht val ik in een stoel neer en pak een kapselboek. Er ligt een ruim aantal en van alle kanten word ik begroet door pagina’s vol mooie meiden met de meest fantastische kapsels. Schouderlange bruine lokken, weelderige krullen, extravagante en artistieke bouwsels. Zoals altijd dwing ik me door te bladeren naar de sectie kort. Ook hier gave mogelijkheden. Sonja komt bij me staan en kijkt mee. ‘Wat gaan we vandaag doen?’ En zoals altijd antwoord ik ‘Oh gewoon, lang, dik en krullend graag!’ Het is een vertrouwde grap die we al jaren uitwisselen.

Sonja is de enige die mijn sprietjes mag knippen. Zij heeft in de loop der jaren een uitstekende relatie met hen opgebouwd en kent mijn haar als de beste. Zij weet de mogelijkheden, en vooral de onmogelijkheden van mijn dunne (‘fijn van draad’ in chique kapperstermen) sluike zielige paar sprietjes. En dik en krullend is de meest tegenovergestelde beschrijving die je mijn haren kunt geven. Babyhaar heb ik.

Uit: BeautyJournaal.nl

Soms krijg ik goedbedoeld advies in de trant van ”Je zou eens wat producten voor je haar moeten gebruiken’.

Tegen de tijd dat ik weer adem krijg, barst ik los:

PRODUCTEN VOOR MIJN HAAR?! Weet je wel wat er allemaal in zit? Nee? Nou, luister: een shampoo van de kapper – stikduur maar ik zit met mijn allergieën – dan stay-in treatment, zelfde prijscategorie. Vervolgens spul dat moet voorkomen dat mijn haar spontaan in brand vliegt als ik het ga stijlen.

Nee niet stylen, stijlen, met een stijltang. Of is het steiltang. Oh nee, het is al steil genoeg.

Dacht je dat we er al waren? NEEN, er komt nog meer, namelijk haarschuim – jaja, zelfde kappersmerk. Oké, nu ben ik klaar om te gaan föhnen. Sprietjes min of meer in model. Dan die stijltang, sprietjes nog meer in het gareel. Huppetee, nog gauw wat Mellow Goo erin. En als laatste een hele waas betonlak. BETON-lak. En dan stel jij voor dat ik ‘iets in mijn haar zou moeten doen’? Argh!

De meesten zijn inmiddels al lachend gevlucht.

Terug naar de kappersstoel. Maar liefst DRIE uren breng ik daar door, één keer in de acht weken, volstrekt gelukkig met een boek. Highlights, lowlights – bruin, blond en goudblond – zorgvuldig omwikkeld met stapels aluminiumfolie om mijn huid te behoeden voor aanraking met de verf. Maar het resultaat mag er dan ook zijn. Vind ik zelf dan hè. Meestal ziet niemand dat ik naar de kapper ben geweest, zelfs mijn partner niet. Die heeft inmiddels geleerd om heel vlug te reageren als ik het woord ‘kapper’ ook maar laat vallen. Betaal ik over de € 100,- voor iets dat bijna niemand ziet. Lichtelijk frustrerend is het wel, maar ik ben er aan gewend.

Tot vorige week. Mijn pony hing constant in mijn ogen en dat ging mij zo irriteren dat ik een schaar pakte en met een ferme knip een deel van de voorste sprietjes verwijderde. Iets te kordaat misschien, het was nogal kort * slik *. Bijtend op mijn lippen heb ik toen de haartjes beetgepakt en heb plukje voor plukje schuin naar de rechterkant toegewerkt. Een asymmetrische pony was mijn doel en dat is het nog geworden ook.

Wat denk je als ik bij Avans naar binnen stap? De een na de ander kijkt op en zegt:

Hey, ben je naar de kapper geweest? Het zit echt leuk zeg, dat moet je altijd zo doen!!

Tja…