Geplaatst in Doldriest briest

Reclamemoe

In stilte stap ik in mijn auto en zet de radio aan. De eindakkoorden van een vrolijke deuntje vullen nog net het interieur, maar dan barst het los. Reclame.

Ziggo, Telfort en KPN slaan mij om de oren. Pearl en Specsavers. Keukenkampioen en Sanidirect. Tui wil mij meenemen, maar komt geen stap verder vanwege de vingers in mijn oren. En als je denkt dat je alles hebt gehad, komt dat mens van Trekpleister langs. Trrrekpleister, met haar overdreven R. Zum kotzen!

Ik trek de vingers uit mijn oren en sla blindelings op de knop om een einde aan het verbale geweld te maken. Mijn redding onderweg zijn Spotify en de Luisterbieb. Zij voeren mij naar prettige oorden, waar ik geboeid luister of luidkeels meezing.

Als ik veel geld had zou ik alle reclameblokken opkopen en vullen met zalige stilte, gewoon even niets op de radio. En dan een oneliner die je intrigeert en de hele dag blijft hangen als inspirerende leidraad. Een nieuwsblok en dan weer muziek.

Trrrekpleister… Ik weet een heel goede plek voor zo’n pleister! En die zou verrekte goed plakken.

Ik ben reclamemoe.

Geplaatst in Columns, Expressief

Radio Hollandio

Een dagje vrij. Het is een drukte van belang achter mijn tuin. Geklop, getimmer, het gezang van een boormachine. Een oer-Hollandse radiozender stuurt vrolijke deuntjes de omgeving in. Zware mannenstemmen roepen technische raadsels en banaliteiten en hebben de grootste lol. Of is het ruzie? Ruige klanken vermengen zich met het bouwlawaai, de een nog luider dan de ander.

Het feest begint al om zeven uur ’s ochtends en gaat iedere dag lekker lang door. Ongehinderd door CAO’s van buurtbewoners mogen zij doen wat ze willen vanuit het perspectief: wij doen ook maar ons werk.

Lieveling, heb jij me niet meer nodig?
Lieveling, ben ik nu overbodig?

Onuitstaanbaar opgewekte deuntjes breken door de geluidsbarrière, omlijst door accordeon muziek. Dan nog een topper. Iets over een woonboot?! Zinken die handel. Een paar minuten later is het tijd voor

Ik leef alleeeeeeen nog maar voor jou.

Nou, LAAT DAT ALSJEBLIEFT! Met moeite onderdruk ik mijn moordneigingen.

Jij en ik, wij samen in een booooootje.

Ja puik idee, en dan op volle zee overboord. Kielhalen!

Echt, ik trek dit niet meer, niet te harden. Nog één stompzinnig liedje en ik ga keihard staan krijsen in de deuropening. Dat ze hun koppen moeten houden. Dat ze een andere zender moeten opzetten. Ik gooi er wat Kamelot en Nightwish tegenaan. Zo, daar heeft die Hollandse muts niet van terug!

Niet alleen in auditieve zin wordt ons leven belegerd, ook in visuele zin zijn er indringers. Zat ik vroeger lekker buiten in de tuin, beschut door de muur in mijn rug en bomen van voren, kijk ik nu aan tegen een rij huizen die gezellig tegen mijn schuurtje aan schurken. Virtuele vervuiling van de bovenste plank. Rijen betonplaten worden aaneen geregen tot het geraamte van een huis. Spichtige ijzeren staven houden er de vorm in. Een torenhoge kraan dirigeert het bouwballet vanuit de lucht. Is it a bird? A plane? No, it’s Super Roof! Iedere dag staar ik met weemoed naar de daken en pas telekinese toe. Helaas verschuiven ze nog geen centimeter.

Naast deze statische vorm van uitzichtvervuiling heb je ook nog de actieve visuele indringer. Op een ochtend sta ik – zoals altijd – half te slapen onder de douche en peins over de dag die nog maagdelijk voor me ligt. Ik strijk de natte haren uit mijn ogen en kijk dromerig op… recht in het gezicht van een vreemde kerel! Een vent die op een steiger aan de achterkant van mijn huis op ooghoogte allerlei bouwkundige capriolen uithaalt. Van schrik verstijf ik ter plekke en staar gebiologeerd naar de man, als een hertje gevangen in het licht van de bouwlampen. Langzaam vult de badkamer zich met stoom en verhult mij in een genadige mist. Pas dan adem ik weer uit en reik als een haas naar mijn handdoek. Best gezellig zo met al die bosbewoners in mijn badkamer, maar dit was toch een eenmalige attractie. Het raam is inmiddels geblindeerd met kunstig plakplastic.

Helaas is geen enkel isolatiemateriaal bestand tegen de klanken van Radio Hollandio. Nog steeds sijpelen de schlagers door de kieren van het hout. Radio HELLandio zullen ze bedoelen! Ik ga maar weer werken. Daar kan ik tenminste zelf beslissen naar welke muziek ik luister.

Geplaatst in Gastblog

Hoensbroek

Gastblog door mijn oom, Albert Driessen

Wandelend door de Koumen – een prachtig aangelegd natuurgebied – in Hoensbroek, daar kom je tot rust en voel je de energie terugkeren die verloren was gegaan in de stress van het leven dat je leidt in de stad. Maar kijk je om je heen in de natuur, dan zie je dat alles weer op z’n pootjes terecht komt, ook na vele, vele vernielingen die er in natuurgebieden plaatsvinden.

Dus luister ik naar de stem van de natuur en geniet ik van de serene rust. Zo lopende slaan mijn gedachten op hol en om ze niet verloren te laten gaan zet ik ze even op papier, zodat mijn mijmeringen niet verloren gaan. Waar de bomen in de wind ruisen, de vissen door het water schieten en het riet bescherming biedt aan de broedende watervogels, een paar konijntjes al rollebollend in het gras spelen en een stel verliefde duiven zitten te koeren op een tak, dan waan ik mij in een klein paradijs en voel mij helemaal op mijn gemak.

Genietend van deze pracht wordt de serene rust wreed verstoord door het helse kabaal van een verliefd stel met een draagbare radio ter grootte van een handkoffer, met aan weerszijden een luidspreker waaruit muziek klinkt die voor normale mensen pijnlijk is om aan te horen, maar voor mafkezen als dit stel kennelijk het ultieme geluk oproept.

Konijnen, duiven, inclusief mijzelf slaan op de vlucht, al was het maar om de trommelvliezen te sparen. Gedachten komen boven, dat, als ze uit zouden komen, de serene rust zou wederkeren. Waarom kan de wind niet aanwakkeren tot een STORM die ze in het water blies zodat de vissen wat extra’s hebben en het paradijs weer in ere hersteld was.

Maar dat zijn dromen die alleen in sprookjes uitkomen, en niet in de realiteit.

Al / 10-01-2010