Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

Ik was in ieder geval nuchter

Vervolg op: En maar wachten

Je gelooft het vast niet. Ik geloof het zelf niet eens. Maar het gebeurt. Echt!

Nuchter, ik moest nuchter zijn. Vandaar dat ik gisteravond laat nog een glas rode Estola tot mij nam. Lekker hoor.

De wekker wekte mij braaf om 6.45 uur; tot zover ging alles prima. De douche in, ene kat kroelen, andere kat op zijn kop geven omdat hij weer zijn geur had uitgezet bij de voordeur, terwijl er toch vier kattenbakken in huis staan. En daar word ik niet zo blij van. Het gordijn bij de voordeur heeft het de afgelopen maanden ook te verduren gehad, dus dat heb ik in de kliko gemikt. Helaas weerhoudt een steriele omgeving Bandit er niet van om toch zijn instincten te volgen. Hopelijk heb ik niet de verkeerde kat op zijn donder gegeven trouwens.

Op de keukentafel lag een briefje met de tekst: ‘Niet eten!’. Geen haar op mijn hoofd dacht eraan om dat te doen. Ik pakte fruit, tomaatjes, melk en yoghurt (lactosevrij, jawel), knäckebrödjes en noten, greep mijn tas en ging op pad. Het was 7.50 uur.

Om 7.55 uur stond ik weer bij mijn voordeur, maar dan aan de buitenkant. IK HAD HET FORMULIER VERGETEN, dat nota bene pontificaal midden op de keukentafel lag! De namen die ik mezelf toewenste, zal ik je besparen. Nijdig reed ik weer naar de prikpost. Weer die paar fietsen. Grrrr, de rest was zeker te voet…

Maar nee, er zaten maar twee vrouwen, hoera! Dat ging beter dan gisteren. Binnen tien minuten was ik aan de beurt en – vechtend met mijn tas – gooide ik de deur naar de verpleegkundige open met de woorden ‘Test mij aub. ook even op domme blondheid?’. Toen ik mijn ogen opsloeg, zag ik een hoogblonde, mij onbekende vrouw, die mij verwonderd aanstaarde. Heb ik weer! Waar was mijn brunette van gisteren? Gelukkig had ze mijn opmerking niet helemaal verstaan en verliep de rest van de handelingen zeer voorspoedig.

Nu maar afwachten wat de uitslag is.

Corja, speciaal voor jou dit vervolg. 😉

Geplaatst in Doldriest briest, Persoonlijk

En maar wachten

Formulier? Check! ID? Check! Ik was er klaar voor.

Een uurtje eerder werd ik wakker, stomverbaasd, want het was al half acht! Weigerde de wekker? Met een zucht van verlichting ging ik weer liggen: het was immers donderdag. En op donderdag werkte ik de middag en avond. Lekker nog even in bed blijven. Tot ik weer overeind schoot, ik moest bloedprikken om de cholesterolwaarden opnieuw te laten meten. Ik woog de groene smoothies af tegen de pistachenootjes, de cherrytomaten tegen het bakje chips, de vette vis tegen de gehaktbal, en betwijfelde of de cholesterol nu lager zou zijn.

Na een snelle douche en een ontbijt van twee knäckebrod met rookvlees (afgewogen tegen een plak oude kaas) en een beker melk stapte ik op de fiets. De lucht was blauw. Niet het donkerblauw van dreigende regenwolken, maar het lichtblauw van een lentedag. De kille vochtige lucht bewees echter dat het al herfst was, en dit werd nog eens bevestigd door de gouden bladeren en kastanjes die de weg plaveiden. Er stond slechts één andere fiets bij de prikpost. Dat beloofde een korte wachttijd.

Het wachtlokaal zat uiteraard helemaal vol. Ik sloot aan in de gelederen en nam plaats. Ik was aan de beurt bij nummer 79, en de teller stond ergens in de zestig. Na iedere zoemer verdween een mede-wachtende met een gepreveld ‘goedemorgen’. Er waren veelal ouderen, en ik mijmerde over de leeftijd waarop anderen mij ook tot deze groep zouden rekenen.

De meesten zaten te lezen in bladen die van hand tot hand gingen, maar een man met een rond gezicht observeerde alleen maar. En ik hem. Hij las niet, liet zich niet afleiden. Al gauw was hij aan de beurt. In zijn plaats verscheen een dame, haar blije blik vertroebeld door de onafgebroken stilte in het lokaal. Naast mij een Indonesische man, verdiept in zijn krant. Aan de overkant een jonge vent die wanhopig probeerde zijn rochelende hoest in te houden. De zoemer telde de minuten af en ik was blij met de Kindle reader. Er kwam nieuw bloed binnen. Moeder en dochter, de haren net zo hemelsblauw als de lucht. Verfrissend! Een klein meisje klom verlegen op schoot bij haar vader. Wat zou haar mankeren, dat ze hier was? Toen denderde een horde schooljeugd door de gang: het gym-uur was begonnen.

140925

Eindelijk verscheen een rood ‘79’. Ik griste mijn jas van de stoel, stopte de gsm in mijn tas en met een ‘Fijne dag allemaal’ liep ik naar de prikruimte. Een struise vrouw liep bedrijvig rond, in de weer met buisjes, naalden, en andere medische benodigdheden.

Ga maar zitten hoor. Wat is uw geboortedatum?

Braaf prevelde ik die, het feit negerende dat de datum toch echt duidelijk op de sticker op het formulier stond.

Bent u een tweeling?

De vorige keer had ik het nog over mijn sterrenbeeld, maar dit keer besloot ik het achterwege te laten.

Nee.

Bent u nuchter?

Nuchter?! Het was nog geen tien uur! Oh, nuchter?? Shit, nee, moest dat dan? Ja dat moest. Ze kon mij niet prikken.

Morgen kunt u weer hier terecht.

Met een gelaten zucht stond ik op. Tot morgen dan maar. De fietstocht terug onder een blauwe hemel, donkerblauw dit keer. Maar dat zou morgen vast veel lichter zijn. Nuchter.

Vervolgd in: Ik was in ieder geval nuchter