Ruim twee weken verder zit ik hier achter mijn pc met de nieuwe computerbril op mijn neus, en ik moet zeggen: die bevalt uitstekend – ook met lezen – al is de reikwijdte slechts anderhalve meter. Als ik opkijk wordt alles wazig, nog versterkt door de blauwe waas op mijn brillenglazen: BlueControl.

BlueControl is een transparante coating voor brillenglazen die het blauwe licht dat door beeldschermen wordt uitgestraald neutraliseert, waardoor vermoeidheid en overbelasting van de ogen wordt voorkomen. Bijkomende voordelen zijn vermindering van de lichtschittering en een scherper contrast. Ogen blijven niet alleen in een betere conditie, maar kijken wordt comfortabeler en kleuren krijgen een natuurlijker karakter.

Ik durf nog niet te juichen, maar het beeldschermwerk ging vanmorgen beter dan voor de vakantie!

O ja, de vakantie. Na een kleine week carnavalshotel Doldriest beheerd te hebben voor mijn kroost en consorten, stonden afgelopen donderdag de laatste onderzoeken in de reeks op de rol. Op naar Breda voor een EEG en het hyperventilatie-onderzoek. Zonder gezichtscrème, met gewassen haren maar zonder oppeppend haarschuim- of lak. En met mijn sprietjes betekent dat sluik in het kwadraat.

De EEG’er schuurde op zes plekken mijn gezicht en hals en bevestigde de sensoren, terwijl ik languit op een ziekenhuisbed lag. Daarna nam hij mijn hoofdhuid onder handen met iets dat ik op gevoel het beste kan beschrijven als een botte schrapende drilboor die op circa tien plekjes kwakken zoutgel uitbraakte. En dat ging niet echt zachtzinnig. Daarna kroop hij achter een PC en bekeek het resultaat van zijn handwerk. Onder vaag gemompel van secties kwam hij terug en herhaalde de schuurprocedure. Weer terug achter het beeldscherm, maar nog was hij niet tevreden. Je hebt een dikke hoofdhuid, zei hij. Ik antwoordde dat ik liever dikke haren had. Na ronde drie maakte de gel blijkbaar eindelijk genoeg contact en kon het gazen mutsje strak getrokken worden.

Vervolgens met ogen dicht lekker ontspannen liggen, met ogen open, ogen dicht. En toen begon de lichtshow. Vijf ronde LED-lampen die zowel in wit als in kleur flitsten dat het een lieve lust was. Zelfs met mijn ogen dicht en het licht uit zag ik ze nog vrolijk door schijnen. Toen ik er ook nog bij moest gaan zuchten, was het feest compleet. Twintig minuten duurde het in totaal, waarna hij me weer kwam verlossen van de plakkers en het schattige mutsje. Hij maakte mijn gezicht schoon met papieren handdoekjes met ontsmettingsgel, en behandelde zo ook mijn haren. Sorry, maar ik ben niet verantwoordelijk voor je kapsel, grinnikte hij. Ik haalde er zo goed en kwaad als het ging maar een borstel doorheen en vluchtte de gang op.

Met de inmiddels opdrogende klodders in mijn haar en rood geschuurde plekken op mijn gezicht wandelde ik de gang weer door, op zoek naar wachtruimte 1, waarbij ik zorgvuldig alle spiegels vermeed. De hyperventilatie-test! Eerst moest ik een vragenlijst invullen, waarbij antwoorden op een vijfpuntsschaal mogelijk waren. Of ik wel eens gespannen was, koude voeten of handen had, tintelingen rond mijn mond, en nog veel meer. Bij sommige vragen kon ik nooit antwoorden, maar bij de andere werd het meestal soms. Natuurlijk ben ik wel eens gespannen, zeker als er vijf man rond mijn bureau staan. En ja, ik ben ook wel eens angstig, vooral als er een tandarts in de buurt is en een stoel in horizontale stand. De score viel blijkbaar mee.

Toen de behandelkamer binnen voor de blaastesten. Het was er 24°C en ik ging al kapot van de hitte na dat EEG. Naast rode schuurplekken en klodders nu ook nog een rood hoofd, het werd steeds fraaier. Vervolgens smeerde de testster Midalgan op mijn linkeroorlel. Eeeeeeh, waar is dat voor?! Dan krijg je een betere doorbloeding in je oor en kan ik gemakkelijker prikken, was het antwoord. Prikken in de vingertop is uit, prikken in je oorlel is in! Ik vertelde dat ik allergisch voor Midalgan ben en dat ik het al bloedheet had. De Midalgan vloog er weer af, en de naald vloog erin. Via staafjes bloed werd op verschillende tijdstippen het zuurstofgehalte bepaald. De test kon beginnen.

Met een knijper op de neus en mijn lippen rond een vies smakend mondstuk mocht ik me uitleven in allerlei oefeningen, met als toppunt het drie-minuten-als-een-gek-diep-hijgen-tot-je-licht-in-je-hoofd-wordt. Tegen die tijd was mijn keel uitgedroogd en moest ik me dwingen om door te gaan, anders mocht het nog een keer opnieuw. Dat mondstuk kun je mooi niet meer gebruiken, zei ik na afloop opgelucht, daar staan mijn tandafdrukken in. En misschien kun je ze voortaan ook in chocoladesmaak bestellen? Ze lachte maar wat en liet me ontsnappen. Thuis regelrecht de douche in.

Volgende week krijg ik de uitslagen van de neuroloog. Misschien krijg ik dan een rood waas voor ogen, maar tot dan toe houd ik het mooi bij blauw.