Zout water trekt sporen over mijn wangen
sijpelt tussen mijn vingers door
en erodeert de barsten in mijn hart
tot het cement is weggespoeld
en ik achterblijf met scherven
van een puzzel
die onvolledig is
nu de sluitsteen
is weggevallen
Ik schuif de stukjes heen en weer
rang- en herschik
op zoek naar een vertrouwd patroon
grijp stuurloos naar flarden van jouw bestaan
en creëer een fragiel houvast
bedrieglijk, wankel
en ik breek
steeds opnieuw
Ik zie je
in het licht
dat speelt tussen de bomen
en hoor je
in de stilte van de nacht
ik voel je, pap
op onbewaakte momenten
als de waan van de dag
er niet in slaagt
om me te laten vergeten
hoezeer ik je mis
Ter herinnering aan Wil Driessen
beste vader ooit ❤
13 juli 1932 – 2 december 2023
DOLDRIEST 