… is nieuwe schoenen dragen. Of nieuwe laarzen. In het begin denk je dat het wel zal meevallen. Even doorzetten, dan voel je het niet. Maar al gauw gaan je hielen schuren en verandert die vage pijn in een helse marteling. En je bent nog maar op de helft, je moet dat hele eind nog terug! Blaren vormen een wiebelige ondergrond, tot ze open gaan en je op je blote zolen loopt te soppen. Je kleine teen lijkt op te zwellen tot enorme proporties.
… behalve als je nieuwe Ecco laarzen hebt. Mooie lange zwarte gladde, sensueel zachte leren laarzen die lopen als een zonnetje, zelfs als het gaat schemeren. Ze lopen zo lekker dat ik het volgende naar de Eccoshop online heb gestuurd:
Graag wil ik een klacht indienen. De laarzen zijn zo mooi en zitten zo lekker dat ik ze niet meer wil uit doen. En dat is ’s nachts toch een probleem!
En ze waren nog zo sportief om te antwoorden ook:
Update for Case #395602
Beste Marion,
Bedankt voor uw e-mail. Fijn om te horen dat de schoenen zo goed zitten en dat u tevreden bent met de geleverde service.
Ik hoop dat ik u zo heb kunnen informeren en als u nog vragen of opmerkingen heeft hoor ik graag van u.
Met vriendelijke groeten,
Bobbie
Customer Service Team
Vanavond ben ik weer op pad geweest met mijn viervoetige vriendin Klaar. En wat was mijn uitlaathond mooi. Ze was net zo kort geplukt als het gras in ons dorp gemaaid was. Helaas kon ik geen foto’s maken, want op mijn maandagse wandelingen laat ik mijn gsm thuis. Ik ben overdag al constant bereikbaar, door schermen omringd. Het maandagse avon(d-t)uurtje draait om buiten zijn, om kroelen en lachen, om onzin uitkramen tegen een hond die alles stoïcijns aanhoort.
Natuurlijk kwamen we ook andere honden tegen. Normaal blaft ze daar tegen, op de achterpoten van opwinding. Tot ze dichterbij komen, dan is het staart tussen de poten. Maar op afstand is ze een heldin. Blijkbaar was het kleine witte hondje op ons pad niet de moeite waard. Oren gespitst voor zover dat mogelijk is met die hangers, maar voor de rest bleef Klaar rustig naast me lopen. Dat werd wel anders toen ze een kat zag. Een rode. In een flits dacht ik aan Boris, maar nee, deze had witte sokjes.
Nu – weer thuis – gaan de laarzen uit, zet ik een pot thee en kruip achter mijn laptop. Het is donker buiten. Tot volgende week, Klaar!
DOLDRIEST 