Geplaatst in Persoonlijk, schrijven

Houd het klein

De aarde is angstig. Zij wordt overstroomd, verbrand, verziekt en vergiftigd. Niet alleen door de vervuiling, maar ook door de haat. Oorlogen, aanslagen, virushaat, geweld op grote en kleine schaal. Ruzies en pesterijen, hebzucht. De wereld is niet gek; wij zijn het.

Ook mij beangstigt die situatie, aangevuld met stress van persoonlijke aard. Vooral ’s nacht slaat de onrust toe. Piekeren, terwijl je weet dat je er niets aan kunt veranderen. Wakker liggen om dingen die overdag slechts een moment van overweging waard zijn. Of slechts een moment krijgen. Zorgen over mijn ouders, mijn kinderen, mijn functie. Geconfronteerd met een leven dat niet stilstaat, met de tijd die je niet kunt tegenhouden. Verandering is echter natuurlijk, verandering is nodig. Maar de onzekerheid die het met zich meebrengt, kan me gestolen worden.

Vijf weken vakantie had ik, een zee van tijd. Oneindige uren waarin ik veel aan mijn boek zou werken. De werkelijkheid was dat ik zo onrustig en ongerust was, dat de weken voelden als een lang weekend. Ik verdeed mijn schrijftijd met staren naar een leeg scherm en greep dan naar een boek. En naar Netflix, waar de afleveringen van de series vanzelf verschenen. Niks mis mee, toch? Wel als je dat dag na dag doet. En daardoor was ik weer nijdig op mezelf. Slappe hen, zet door! Weer dat witte scherm. Dan maar weer dat andere bewegende scherm.

Gelukkig waren de laatste twee weken wel fantastisch. Victor en ik hadden een appartement gehuurd bij Maastricht, van waaruit we Zuid-Limburg in trokken. We bezochten mijn ouders een paar keer, gingen op bezoek bij mijn zus en zwager, en spraken af met een jeugdvriendin die ik al veertig jaar niet meer gezien had! Ook verkenden we de plekken die zorgvuldig door mij waren voorbereid. De research voor mijn boek ging perfect, mijn fantasieën en bedenksels kwamen tot leven. Hoe bijzonder om te lopen door een gebied dat ik alleen op Google Earth had gezien. Hoe tof om de omgeving van dichtbij te ervaren en vast te leggen op foto en film.

Weer terug lukt het maar moeilijk om in het werkritme te komen, de concentratie laat het afweten. Alles komt weer op me af; ineens kan ik in het donker beter zien dan in het licht. Wonderlijk hoe het brein werkt. Het is nog steeds veel. Bijna had ik mijn coach call erdoor afgezegd, maar gelukkig wees Giovanna me de weg terug. Een schrijfcoach die ook levenscoach blijkt te zijn. Soms heb je iemand nodig die heel duidelijk de zaken voor je op een rijtje zet. Die je vertelt over de broodnodige acceptatie van het feit dat alles altijd zal veranderen in het leven en dat sommige dingen eindig zijn, of in ieder geval anders voort zullen gaan dan nu. Dat negeren of ontkennen daarvan altijd drie keer zo hard terugkomt op stille momenten. Iemand die je laat weten dat je niet alles hoeft op te lossen, dat je anderen niet altijd hoeft te beschermen. Dat je alleen maar invloed hebt op de wijze waarop je zelf met die veranderingen omgaat. En dat je kleine successen mag vieren, met trots. Of ik dit zelf niet al lang wist? Ja natuurlijk wel! Alleen voelt het toch anders als het op jezelf betrekking heeft.

En dus zet ik kleine stappen vooruit, houd ik me vast aan kleine dingen, en gun mezelf de ruimte om daar ook van te genieten. Bramen uit eigen achtertuin als ontbijt. Klein van formaat, bomvol smaak en sap.

Ook keek ik gisteravond naar Winnetou op Netflix. Pierre Brice, een Franse acteur in een Duitse film over Native Americans. Een filmcrew die geen voet op Amerikaanse bodem heeft gezet. Het moet niet gekker worden. Vroeger was ik smoorverliefd op deze nobele indiaan, die ondanks de wreedheid van de indringers toch rechtvaardig en nobel bleef. Zijn maat Old Shatterhand is me vroeger nooit echt opgevallen, maar die mag er bij nader inzien ook wel zijn. En wat me vroeger ook nooit opviel, waren de hoefijzers van de Indiaanse paarden.

Na deze jeugdbelevenis keek ik niet naar deel 2, maar pakte mijn laptop en opende mijn schrijfprogramma. Met de timer op 20 minuten stortte ik me weer in een wereld waar zaken niet al te gecompliceerd zijn, spannend en romantisch. Waar ik de regie heb over hoe mensen zich ontwikkelen, wat ze beleven, voelen en doen. En dat alles losjes gebaseerd op het ‘echte’ leven. Kleine gebeurtenissen, aaneen geregen tot een feelgood verhaal.

En daar houd ik van. Geluk hoeft niet groot te zijn.

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Anti-stress kleding

Mijn verhaal over STRESS in zes woorden:


190320antistress

 


bloglogo6wmb

<< Wil je ook de andere zeswoordverhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast! En kijk hier voor het archief van de 6WMB schrijfuitdagingen. 😀

Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Zeswoordverhaal: Stress

Deze week is het thema van de schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal: STRESS.

Stress is een vorm van spanning die in het lichaam van mensen, dieren of planten optreedt als reactie op externe prikkels en die gevolgd wordt door een bepaald patroon van fysiologische reacties.

In de ruime omschrijving kan zelfs een plezierige situatie die spanning oproept, zoals de huwelijksdag of op vakantie gaan, als stress worden opgevat. Ook is er positieve stress als men zich geestelijk en lichamelijk voorbereidt op een wedstrijd, een bijzondere prestatie op het werk enzovoort. Na enige tijd verdwijnt deze spanning weer en keert het lichaam terug in een toestand van rust.

Als stress niet in het belang van een persoon is en als een nare gebeurtenis wordt ervaren, spreken we van negatieve stress. Vast staat dat vooral de negatieve spanningen een gevaar vormen voor de gezondheid, omdat zij de grootste en meer langdurige effecten hebben op het centrale en autonome zenuwstelsel.

Zo blijkt langdurige mentale inspanning en werkdruk op den duur tot stress te leiden. Enkele voorbeelden van beroepen met een hoge werkdruk zijn vrachtwagenchauffeurs, vliegverkeersleiders, verpleegkundigen en managers van grote bedrijven. Bij de selectie van personeel wordt vaak rekening gehouden met de mate waarin iemand bestand is tegen werkdruk.

190313stress

afbeelding: Pixabay

Hier een voorbeeld van een zeswoordverhaal, geschreven door Ernest Hemingway.

SixWordStory

Wat een impact hebben deze zes woorden.

Publiceer jouw zeswoordverhaal met bijpassende foto of afbeelding op je eigen website/blog en plaats de link naar jouw post in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.

Veel schrijfplezier!
Marion

vulpen

LEES DE VERHALEN OVER STRESS IN ZES WOORDEN VAN:

Wie volgt?

:)


De volgende zeswoordverhaal-met-beeld-schrijfuitdaging wordt gepubliceerd op woensdag 27 maart 2019. Als je een leuk idee voor een thema hebt, mag je me altijd mailen.

bloglogo6wmb

← klik voor het archief van de zeswoordverhaal-uitdagingen. Wellicht zit er iets van je gading bij? En hier vind je meer uitleg over het zeswoordverhaal met beeld.

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Oase van rust

Mijn verhaal over RUST in zes woorden met beeld:


 

180815Rust6WMB

klik!

ALLEEN ZIJN HARTSLAG

DIRIGEERDE HET TEMPO.

 


schrijfuitdaging

<< Wil je ook de andere zeswoordverhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast! 😀

 

Werkoverleg, in één woord

 

Over werken…

O, verwerken?

Overwerken.

 

Geplaatst in Filosofie

Tik Tak

De tijd gaat voorbij, de ene tik na de andere. Onheilspellend soms, oorverdovend in de stilte en altijd vol haast.

Hoe zou het zijn als we niet meer zouden meten in minuten, uren, dagen, maar in gevoel. De tijd als hink-stap-sprong naar mooie en intense momenten. Met streepjes bij omhelzingen en gedroogde tranen. Stilstaan bij schoonheid en verbondenheid, huppelen van lach naar kus. Met aandacht en oog voor elkaar, navigeren door zon, maan en sterren. Weg met die horloges, mobiele telefoons op stil.

En hoe ziet zo’n nieuwe klok er dan uit? Zijn batterijen en stroom overbodig, scheppen we energie door samen te zijn, door interactie? Door de hand van je geliefde vast te houden? Door samen te eten, te praten en te zwijgen? Springt de wijzer achteruit als je het even niet ziet zitten? Als iets onaangenaams gebeurt? Mogen we het dan over doen? Komen er foto’s bij, onuitwisbare beelden?

Een tijdpad van herinneringen als een geschakelde ketting tussen familie en vrienden. Toevallige ontmoetingen die zich als een netwerk uitspreiden, en nieuwe levenspaden scheppen. Nog onbetreden paden die vooruit grijpen in de toekomst, als half geschetste visioenen.

Is zo’n tijdmeting niet veel mooier dan een kil tikkende klok?

Wanneer zet jouw wijzer de volgende stap? Maak je leven mooi, het is het waard.

 

Achieving Happiness Concept

 

Geplaatst in Fotogedicht

Japans Gedicht: Groene Oase


met hak in het zand

hervinden zij in stilte

weg van beschaving

170422Japans

klik!
© doldriest.com
Lees verder “Japans Gedicht: Groene Oase”

Geplaatst in Dieren

Dieren zijn om op te vreten

Het was weer bal vandaag. Halsoverkop moest vervanging geregeld worden voor zieke collega’s en dat ging niet zonder reeds geroosterde lessen te verzetten. Dankzij de bereidwilligheid en flexibiliteit van andere docenten en de soepele samenwerking met mijn roostermaatje Patricia, hebben we het voor elkaar weten te krijgen. Om daarna weer opnieuw aan de slag te moeten toen bleek dat een groot gedeelte van de klas niet kon. En dat ging zowat de hele dag zo door.

Geluk is thuis met open pootjes verwelkomd worden na een stressvolle werkdag.

Enigszins gespannen kwam ik dan ook thuis na een terugreis over dichtbevolkte wegen. Ik wilde meteen doorgaan in die versnelling, maar mijn kater dacht daar anders over. Smokey kronkelde net zolang om mijn benen tot ik op de bank neerviel. En toen hij me daar klem gezet had, klauterde hij op mijn schoot en ging daar liggen spinnen alsof niet zijn maar mijn leven ervan afhing. Misschien is dat ook wel zo.

Want weet je dat katten goed voor je zijn – allergische reacties daargelaten? Het spinnen werkt ontspannend en door de zachte aanraking maakt je lijf hormonen aan die je bloeddruk en hartslag verlagen. Ditzelfde geldt voor het omgaan met honden, maar ik weet niet of je grommen kunt vergelijken met spinnen. En wat denk je? Het is maandag, dus ik mocht ook nog met Klaartje op stap. Dubbel geluk dus!

Gelukkig zijn is buiten wandelen onder een heldere sterrenhemel en kijken naar de verre lichtjes van hoog passerende vliegtuigen.

Omdat het erg koud zou zijn had ik behalve mijn warme winterjas ook nog handschoenen aan, een sjaal om en een muts op. Nou, die kou viel reuze mee. Klaar stapte met kwispelende staart vrolijk door, en al snel gingen de handschoenen uit. Ook de muts belandde ergens in mijn nek. Het was zalig weer. Dit keer geen andere honden op ons pad waarmee mijn hondenvriendin denkt te moeten concurreren. Geen regen die roet in het eten gooide. We genoten met volle teugen, geen wolkje aan de lucht.

Geluk hebben is zo lang omhoog kijken naar de sterren en de verre lichtjes van hoog passerende vliegtuigen, dat je tot twee maal toe over een opstaande steen struikelt en met maaiende armen net overeind weet te blijven.

“Nee, ik ben geen ezel,” zei ik tegen haar, “want ik stoot me wél twee keer aan een steen!” Klaartje draaide zich naar me om, één borstelige wenkbrauw omhoog. Ze schudde haar wijze hoofd en trippelde weer verder. En ik lachte, alle spanning inmiddels mijlenver van me afgegleden.

Huisdieren, ik zou ze wel kunnen opvreten. Gelukkig is dat verlangen niet wederzijds.

Geplaatst in Korte verhalen, Persoonlijk

Waar wacht je nou op?!

Leven in het hier en nu. Voeten in de klei. Hakken in het zand. Ook ik roep die (on)zinnen regelmatig. Maar pas ik ze ook echt toe? Als ik eerlijk ben is het antwoord nee.

160130Voeten

Op een werkdag verlang ik naar de avond.
Op een weekdag kijk ik vooruit naar het weekend.
In het weekend droom ik over de vakantie.
Als het regent wil ik zon.
Schijnt de zon, dan wil ik schaduw.

Uhu, ‘tuurlijk joh, ik leef echt wel in het hier en nu… Zorgen maken over ‘wat als’. ’s Nachts wakker liggen over dingen waar je op dat moment toch niets aan kunt veranderen. Onrust in je lijf om iets dat niet eens echt gebeurd is en waarschijnlijk ook nooit realiteit zal worden. Alsof ik wacht tot ik echt leef, alsof ik pas echt mijn doel zal bereiken in de toekomst. Om gek van te worden. Ik heb die hakken in het zand nodig om mijn gedachten te stoppen. Hmm misschien moet ik hogere hakken dragen, die bieden meer weerstand.

Het zal niet als een verrassing komen dat ik, in navolging van de workshop Rustmanagement, binnenkort start met de broodnodige vervolgtraining. Maar tot dan denk ik na over het leven en leef het. Vandaag.

Want er is nog geen morgen en er is geen gisteren meer.

Laat los. Grijp vast, pak het leven bij de kladden. Maak het beste van de mogelijkheden die je hebt. En heb je die niet, creëer dan nieuwe, begin in het klein. Heb je een rotdag, besef dan dat je mag balen. Gil, scheld het van je af. Begin de dag opnieuw door It’s A Beautiful Day van Michael Bublé op te zetten, en zing keihard mee. Vals. Het mag!

Klinkt allemaal prachtig hè? Ik heb er ook regelmatig moeite mee hoor, maar ik zie wel de weg die ik wil bewandelen en worstel me door de (on)kruiden heen. Wandel je met me mee? 

160130Wachten

Fijn weekend!

Geplaatst in Fotogedicht

Haiku Zaterdag

~

langzaam sijpelt rust

als verzachtende balsem

langs zenuwbanen 

~

150718Haiku

Allemaal een geweldige vakantie!  \o/ 🙂



HAIKU ZATERDAG

Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels, waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.
De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblik-ervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen. De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen.

Schrijf een haiku op je blog/website over wat jou vandaag bezighoudt en geef het de titel Haiku zaterdag. Zet je bijdrage met een link naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest. Je mag een foto of een tekening gebruiken, maar dat hoeft helemaal niet.

Grijp de badge en doe mee! 

HaikuZaterdagBadge