Geplaatst in Doldriest briest

Roomboter

Roomboter, ze proefde het meteen! Die volle zoete smaak, de romige nasmaak. Hoewel het jaren geleden was dat ze het voor de laatste keer gegeten had, herkende ze het nog steeds. Genietend sloot ze haar ogen. Haar paranoïde smaakpapillen hielden haar vast voor de gek. Toen ze haar blik weer op sloeg, keken twee ogen haar vragend aan.

“Hoe is het?”

“Het lijkt wel of de champignons in roomboter gebakken zijn. En het brood is knapperig, heerlijk vers.”

Ze keek naar het bord van haar man, waarop een tosti blauwkaas lag.

“Hoe is jouw eten?”

“Ook lekker.”

Zwijgend concentreerden zij zich op het voedsel, ze hadden er lang op moeten wachten na haar speciale verzoek. Na een paar happen keek ze om zich heen. De terrassen op de markt waren afgeladen vol, en overal liepen mensen met boeken te sjouwen. Met een glimlach keek ze naar haar eigen tas. Een Engelstalige fantasy trilogie -hoewel haar boekenkast nu al uitpuilde- en een dun boekje over Audrey Hepburn. Het zou goed passen bij het grote schilderij.

Even keek ze aandachtig naar haar spiegeleieren, schudde haar hoofd en plukte toen de takjes munt uit het theeglas.

“Die bijen hier zijn niet echt slim,” merkte ze op, terwijl ze nog een hap nam, “die zoemen rond de nepbloemen hier op tafel.” Haar man glimlachte en nam een slok van zijn biertje.

Hoewel de bank er uitnodigend uit zag, was de rugleuning zeer oncomfortabel. En ze was al gebroken door het slenteren over de jaarlijkse boekenmarkt.

“Zullen we afrekenen en dan nog wat door Dordrecht lopen?”

“Is goed,” zei zij, “even wachten, ik ben zo terug.”

Hand in hand liepen ze door de stad. Er kwam maar geen eind aan de boekenkramen die het centrum deze dag hadden overgenomen, maar ze had er geen oog meer voor. Haar kleingeld was zo goed als op, dus ze was veilig. Of beter gezegd, haar huis was veilig. Als ze haar gang ging, dan stonden de boeken zelfs in de vensterbank. Ze lachte in zichzelf. Daar hadden ze immers al gestaan, maar dat ging zelfs haar geduldige partner te ver.

De eerste tekenen kondigden zich al vaag aan. Ze deed ze af als inbeelding, als paranoia, maar tien minuten later parelden zweetdruppels op haar voorhoofd. Ze voelde zich misselijk, en naast haar rug deed nu ook haar buik zeer.

“Als we snel zijn, halen we de trein van vijf voor vier nog.”

Toen ze niet antwoordde, keek haar man even opzij. Hij zag haar bleke gezicht, voelde haar vingers om zijn hand knellen. Alle gedachten aan treinen en vertrektijden verdwenen naar de achtergrond.

“Gaat het nog?” vroeg hij bezorgd?

Ze schudde haar hoofd en liep door, steeds sneller.

“Het kost 50 cent”, zei hij, “en ik heb geen muntgeld.”

Al lopende viste ze haar portemonnee uit haar handtas. Op het station liepen ze meteen door naar het perron, waar de deur gehoorzaam openging na het offer van haar laatste muntstuk. Met een grimas ging ze het toilet binnen. Net op tijd.

Roomboter…

170707roomboter.jpg

foto: Pixabay


Lieve mensen van restaurants, lieve obers en koks. Willen jullie alsjeblieft goed luisteren naar mensen met een voedselallergie? Ze moeten erop kunnen vertrouwen dat wat ze eten, ook echt veilig is.

 

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Snap-er-niet-veel-van-maar-goed-nieuws!

Goed nieuws: mijn dieet is weer uitgebreid, hoera! Zaterdag met een gerust hart uit eten, in de wetenschap op meer te mogen kauwen dan alleen een rauwe wortel. Ik heb net het tweede bezoek aan mijn bioresonantie therapeut achter de rug. Hierbij heeft zij mij weer doorgemeten en de wichelroede bleef wonderwel stabiel, op een paar uitzonderingen na. Blijkbaar heeft mijn strenge dieet van de afgelopen weken het een en ander teweeg gebracht.

De virussen tieren nog welig, maar die resoneert ze op termijn terug naar een onbewoond stukje Siberië.

131107Rusland

Er zit een nieuwe chip op mijn borst geplakt, zolang mijn huid het uithoudt. Op de vorige (onder mijn navel) reageerde ik natuurlijk allergisch, die moest er na een week af. Miranda heeft vanmorgen mijn luchtwegen weer aangepakt: bij de ene behandeling bleef ik regelmatig hoesten, bij de andere volstrekt niet. Echt een heel vreemde ervaring! Nu, met deze nieuwe chip op de zwakke plek, voel ik me weer licht benauwd en kuch, maar net als spierpijn neemt dit zeker af na de tweede dag, vertelde Miranda.

Heel langzaam mag ik weer bepaalde dingen gaan eten – al moet ik bekennen dat mijn buik nog nooit zo rustig is geweest als de afgelopen twee weken. Ik zou gluten haast vrijwillig gaan vermijden. Nog steeds is lactose verboden en moet ik maïs even laten staan. Voorlopig geen zoute popcorn.

Ach, ik heb de uitgebakken spekjes weer terug! 😉

131107spek

Lees ook: Bioresonantie p(e)ri(k)kel(ing)en