Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Aan een zijden draadje

Afgelopen juni kreeg mijn vader een pacemaker wegens een torenhoge bloeddruk en een zeer trage hartslag. Van enig herstel was echter geen sprake. Hij bleef duizelig, voelde zich akelig en kon geen mensen om zich heen verdragen. Herhaaldelijke bezoeken aan huisarts, ziekenhuis, meerdere malen een 24-uurs monitoring brachten geen uitkomst: de klachten bleven en van een verklaring of oplossing was geen sprake. Pap beet op zijn tanden en probeerde ermee om te gaan.

Na een wachttijd van vier weken mocht hij vorige week dan eindelijk op controle bij de cardioloog… waar hij acuut opgenomen werd met een hartslag van slechts 26 slagen per minuut – normaal gesproken moet dat 80 zijn. De ene specialist na de andere verscheen aan pap’s bed. ’s Avonds de mededeling dat de familie moest worden ingelicht; het ging helemaal de verkeerde kant op. “Geen sprake van,” zei mijn vader.

Later die avond ging ineens een lampje branden bij de heren doktoren en werd het euvel ontdekt: een van de draden die verbinding moest leggen tussen de pacemaker en het hart bleek te kort te zijn en verbrak het contact. Een spoedoperatie van twee uren volgde; een operatie met een positief resultaat: hij voelt zich eindelijk beter!

Ruim vier maanden heeft pap het volgehouden zonder werkende pacemaker. Wat een bikkel. Zijn leven hing letterlijk aan een (zijden) draadje. En nu kan ik het denkbeeld niet loslaten van een beschermengel die met een zijden draad verbonden is aan zijn hart, een beschermengel die de maat aangaf toen de techniek faalde. Dank je ❤

151102ZijdenDraadje

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

18 gedachten over “Aan een zijden draadje

  1. Kijk ik ook weer eens een keer langs je blogjes, zeg….. meid, wat een indrukwekkend verhaal.
    Alweer blijkt Hightech onlosmakelijk verbonden met gezond verstand, en geen substituut… nog steeds niet.
    En wat uiteindelijk telt: je paps kan straks weer lekker op de sax…
    Goed herstel, voor jullie allemaal !

    Liked by 1 persoon

    1. Het lijkt wel auto-onderhoud, of ‘zit de stekker er wel in?’. Dat het dan vier maanden moet duren voordat ze erachter komen is zuur, maar gelukkig is het allemaal goed gekomen. We gaan er vrijdag heen, Peter. 🙂

      Like

    1. De goede conditie (voor zover die nog aanwezig was) heeft ook geholpen, Myriam. Pap is 83 jaar, maar hij speelt nog saxofoon en zit op de hometrainer. Juist die activiteiten zorgden ervoor dat hij zich het afgelopen jaar iets helderder voelde – achteraf verklaarbaar, want daarmee kreeg hij zijn hart in een hogere versnelling en ging er weer genoeg zuurstof door zijn lijf.

      En die beschermengel? Die zijn we eeuwig dankbaar.

      Liked by 1 persoon

      1. Ja, ze zijn er nog wel, mensen met gezond verstand. Goed dat je moeder een bloemetje bracht; dergelijke mensen moeten ook weten dat hun inspanning gewaardeerd wordt. En engelen…. die willen geen beloning, die zijn voor het werk geschapen en bewaken en beschermen de kwetsbare mens met liefde!

        Liked by 1 persoon

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s