Geplaatst in Expressief, Poëzie

Hunting club

Twee reebruine kijkers
Kleine oren van opzij
En aan de bovenkant
Een prachtige gewei

Geschutkleurd diertje
Doelloos dolend in het bos
Luisterde ineens aandachtig
De honden waren los!

In vol alarm stoof hij weg
Door struikgewas en sloot
Maar niets mocht baten
Jagers schoten hem dood

Daar lag dan ons bokje
Heel stil met ogen dicht
Op handen gedragen
Werd hij naar fel licht

Bang voor blikken auto
Weg was mos en boom
Zijn hele leven leek ineens
Een vage verre droom

Dan knipperend met beide ogen
Monterde hij helemaal op
Eindelijk weer in een warm thuis
Al was het alleen zijn kop… 😉

Dit schatje hangt bij mij aan de muur.

Geplaatst in Expressief, Poëzie

912 dagen

Negenhonderdtwaalf dagen
Zijn omgevlogen, stonden stil
Twee jaar plus zes maanden
Gevuld met warmte, nooit kil

Elke dag een zilver randje
Omringd door zachte schijn
Het is echt zo bijzonder
gewoon eens gelukkig te zijn

Alleen of verstikkend
Waarom zwart-wit, nooit grijs
Onbereikbaar het vertrouwen
Op een harten paradijs

Maar toen kwam jij, je bleef
Niet beklemmend maar in LAT
En gaf me zonder vragen
De vrijheid die ik nodig had

De intensiteit van delen
Gevangen in wit goud
‘With heart and soul’
Omdat ik zo van je houd

~ voor Vman

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Sisters

Sweet sisters mine – one light, one dark
Though very different, both share that spark
Gaze into their eyes and mirth bubbles up
So full of energy and life, like foam in a tub

Sister by birth and sister by heart
Each recognized right from the start
A bond connects us by feelings and blood
Sweet and intelligent, ‘though crazy as a nut

Nature, singing, contemplative, party beast
Your combination turns all into a feast
Yet countering with dedication and toil
Find your balance, no stress as spoil

Stay who you are, don’t change a thing
Because you girls are truly amazing
You can count on me through thick and thin
I love you both from deep within

~ For Monique & Nancy

Geplaatst in Algemeen, Expressief

Rimpels, sieraad of vloek?

Pas geboren, gezicht verwrongen
Maar al gauw kom je tot rust
De bolle wangen van een peuter
Die door iedereen worden gekust

Besmeurd met zand, weg is de tand
Vanuit kind-zijn treedt een nieuwe fase in
Het puberschap wint de strijd al snel
Met ontsierende acné op haar kin

Dan ineens een baard, de stem daalt
Lijf ontwikkelt zich tot man, tot vrouw
Dag kinderlijke onschuld, dag spel
intrigerend karakter in opbouw

Volwassenheid nadert en blijft
Fijne lijntjes tekenen het gelaat
Lachrimpels, zorgrimpels,
Pret, liefde, verdriet, soms zelfs haat

Rimpels, stille getuigen van emoties
Door de jaren verzameld als buit
Je kunt ze wegpoetsen
Maar nooit onder de huid…

Wat is dit een mooie vrouw, van binnen en van buiten. Het is een foto van Jane Goodall, die 50 jaar geleden op 14 juli 1960 met haar baanbrekende onderzoek naar het gedrag van chimpansees in Gombe, Tanzania, begon. Een vol en interessant leven, een vrouw die koos en vocht voor haar overtuiging.

Vind je haar rimpels storend? Ik vind ze echt prachtig!

Ieder lijntje vertelt een ander verhaal, van blijdschap, van zelfopoffering en overwinning, van diep verdriet tot uitzinnige vreugde. Van dagelijkse zorgen en een stil genieten. Van wanhoop, eenzaamheid, verveling en passie. Rimpels van expressiviteit, een gezicht dat nooit stil staat.

Rimpels ontstaan door de uitdrukkingen die we dag in dag uit van jongs af aan herhalen. Voor het maken van deze gezichtsuitdrukkingen hebben we spieren nodig die als elastiekjes werken. Als we ouder worden, neemt de elasticiteit van de huid af en trekt het gezicht zich niet meer glad. Zo veroorzaakt lachen bijvoorbeeld vooral rimpels rond de ogen en de mond.

Het beeld van de moderne mens in de 21e eeuw is een beeld van snelheid, mensen die zich haasten om op tijd te komen, om zoveel mogelijk te doen in zo weinig mogelijk tijd met zoveel mogelijk middelen om alle informatie binnen te kunnen halen. En we moeten ook nog goed, jong en fris uitzien. Geen probleem hoor: rimpels kunnen behandeld worden met botox en fillers zoals hyaluronzuur en collageen-injecties. Lijnen worden tijdelijk opgevuld, lastige spiertjes worden tijdelijk stilgelegd. Ook is plastische chirurgie mogelijk.

In mijn jeugd waren mensen van 50 oud. Ze zagen er niet alleen zo uit, ze gedroegen zich ook zo. Tuttige kleding, een bedaard leven, geen uitspattingen of rare streken meer. Als tante Sarah en oom Abraham op bezoek waren geweest, dan was het avontuur ver over. Gelukkig is dat tegenwoordig anders: mannen en vrouwen staan midden in het leven, maken bewuste keuzes in werk, in reizen, sporten. Hippe oma’s die genieten van hun kleinkinderen, maar zeker ook van hun eigen volle leven, smaakvol gekleed en goed verzorgd. Als ik zo’n enthousiaste bruisende vrouw zie, dan denk ik “Zo wil ik later ook zijn!”.

Moet zo’n beeld dan ook nog kunstmatig jong gehouden worden? Is er iets mis met een gezicht dat niet meer glad is, er niet meer uit ziet als een tienerhuid? Moeten we rimpels en lijnen wel zien als een vloek? Door botox en andere ‘magische’ middelen verandert de gelaatsuitdrukking. De huid kan dan wel strakker zijn, maar het sprankelende, het expressieve en karakteristieke is weg. Vaak is een gezicht niet meer in balans en komt van het een het ander. Waar ligt de grens, wanneer is het goed genoeg?

Natuurlijk kunnen er ook medische redenen zijn voor plastische chirurgie, zoals een verminderd gezichtsvermogen door overhangende oogleden. Niets is erop tegen om de natuur dan een handje te helpen. Maar zuur en injecties? Spieren stilleggen? Keep the hell away from me!

Rimpels, stille getuigen van emoties
Door de jaren verzameld als buit
Je kunt ze wegpoetsen
Maar nooit onder de huid…

Ik vind dat we er veel trotser op mogen zijn!

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Ode aan de pluizenbol

O geliefde pluizenbol
wat zit mijn hart toch vol
van jou
(mijn kleren trouwens ook!)

Mijn viervoetige vriend
gevoelig en alziend
zo trouw
(mag ook wel na al dat voer!)

Grappige speelkameraad
zet liefde om in daad
kom gauw
(luister nou een keer!)

Huisdier, thuisdier
blijf voor altijd hier
ik houd van jou
(onvoorwaardelijk!)


~ voor Rebecca

Geplaatst in Algemeen, Columns, Expressief

Herfstvlagen

En dan is het ineens herfst!

Bomen, belaagd door een wind-tondeuse, moeten hun groene vacht prijsgeven. Dwarrelend zeilen de vermoeide blaadjes naar beneden en tooien de grond met een kleurig tapijt. Eekhoorntjes – druk bezig met gewaarmerkte scharreleikels – peinzen af en toe met hun donkere kraaloogjes in de verte, alsof ze de grootte en locaties van de wintervoorraad in hun roodbruine koppies proberen te prenten. Paddenstoelen in allerlei maten en soorten zijn in de aanbieding bij Intratuin en vinden gretig aftrek bij de boskabouters.

Weldra jaagt de wind rond op zoek naar kieren en gaten, botsend tegen verwarmde huizen. Regen versiert met glinsterende druppels de ramen die een blik gunnen op een warm familieleven. Jurkjes en korte rokken krijgen het aan de stok met winterjassen en wollige sjaals, en moeten uiteindelijk het slagveld ruimen voor dikke leggings en met bont afgezette laarzen. O wat ‘vreselijk’: overwinteren in een droge behaaglijke kast terwijl de overwinnaars windvlagen trotseren en te maken krijgen met binnensijpelend regenwater.

Toch ontkiemt in de droge CV binnenlucht het verlangen naar het ruige buitenleven: liever de rode blos van een ijsvogel, dan de witte wang van een huismus.

Tijdens een boswandeling fluistert de herfstmuze zachtjes

Tere draden
iel maar vasthoudend
geweven tot een patroon
van ingewikkelde symmetrie

– de ingewikkelde prooi is minder lyrisch, maar dit terzijde –

Ragfijn kant
vangt druppels van dauw
en weerkaatst de zon
tot diep in je hart

en verwarmt met haar gezang dit gure jaargetijde.

Een vette kruisspin zit met getuite lippen klaar in het midden van haar ijle bouwwerk om argeloze voorbijgangers van zeer nabij in de ogen te kijken. Bij haar uitverkorenen plant zij een kus op de lippen. Doorgaans resulteert deze liefkozing in een bloedstollende gil van de wandelpartij en volgt soms het uitspugen van webrestanten. Verontwaardigd draait de achtpotige madame zich om en haalt haar kluskoffer tevoorschijn. Altijd hetzelfde met die tweepoters!

Lichtelijk ontdaan van deze intieme ontmoeting met de kroost van Moeder Natuur, spoeden diezelfde met bont omhulde benen zich weer huiswaarts, de lokroep volgend van een kop dampende chocomel, een glas kruidige thee (de koffiepot speelt hier in huis maar een bijrol), stevige erwtensoep. Glüh- of rode wijn, een bodem whisky. Of een stomend bad.

Dan volgt een nieuwe dag. Menig bioritme heeft moeite met de donkere koude groet die door het open raam naar binnen waait. De nachtvorst zwaait zijn kille scepter en bedekt de auto’s met een laagje rijp. Toch tof van die ijskoning: hij zorgt voor gratis ochtendgymnastiek. De slagboom van het parkeerterrein krijgt RSI maar zwoegt dapper door: Avans gooit haar armen en deuren wijd open in een warme begroeting, ook in de herfst…

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Escher schilderij

zou niet iedere dag moederdag moeten zijn
een hommage aan de jonge moeder
die mij negen maanden droeg
zelfs bij een zacht geluidje aan mijn bed stond
nachtenlang waakte als ik koorts had
onvermoeibaar lekkere hapjes voerde
aan een peuter die ’s ochtends nog bezig was
met het eten van de dag ervoor
haar man steunde in lief en leed, al die jaren
sterk is in haar zachtheid
en strikt in haar rechtvaardigheid
de zorgzame moeder
die nog steeds iets lekkers meegeeft
kleine eetverrassingen in petto heeft
vrolijkheid en humor
als gereedschap voor compassie en gevoel
en bovenal een bron van liefde en warmte
deze geweldige vrouw is mijn moeder
die ik op handen draag
terwijl zij mij op handen draagt
een Escher schilderij van moeder en kind

~Marion

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Spelen met woorden

“Broodkapje, Broodkapje, waar ga je heen?”
“Nou, niet naar Oma, want die kan niet meer in mij bijten. Ik denk dat ik maar naar de wolf ga…”

“Bij vrienden van ons in Alaska lopen veel moose in de tuin.”
“Ah, ze hebben een moestuin?”

“Mijn bed kraakt. Ben ik nu in overtreding?”

Geplaatst in Expressief, Poëzie

Bergmeer

Flarden zonlicht
Spelen met een deken van kobalt
Kil water verweven met goud
Verandert in jade
Wordt warm, nodigt uit
Onaantastbaar maar dichtbij

Geplaatst in Expressief, Persoonlijk, Poëzie

Vaderdag

Zou je willen
dat je je altijd veilig voelt?
Geliefd en beschermd voelt,
wat er ook gebeurt?
Dat een tedere glimlach
om je lippen verschijnt
zodra je aan je jeugd denkt?
Je met vreugde terug ziet
op een rijk verleden.
Uitgelaten ritjes met de Diane
waar wel 12 man in pasten
open dak, schuin door de bochten,
gillend van het lachen?
Ritjes naar de schaatsbaan
dubbel liggend om Candlelight?
Vakanties, hangend aan tentstokken
om het hele geval op de grond te houden?
Samen met het gezin een maaltijd delen,
terwijl tranen van het lachen
over je wangen rollen?
Je altijd een Willie Wortel
bij de hand hebt
die de gekste dingen bedenkt?
En dat het nog werkt ook?
Een vakman,
zorgvuldig en inventief?

Dan moet je, net als ik,
een kanjer van een vader hebben.

Maar de allerbeste kun je niet hebben,
want die heb ik…
ik houd van je Pap!

~Marion