Flarden van tijd
verstrikt in het doolhof
van menselijke perceptie
***
Men grijpt ernaar
in een wanhopige wedloop
naar meer
***
Tijd wordt schaars
vastgehouden door degenen
die het niet hebben
***
Laat ze vrij
laat los
leef nu
in dit moment
***
En plotseling
is ieder fragment oneindig
een zee van tijd
strekt zich voor je uit
***
Tsunami, tornado’s,
de dood van Bin Laden
een zondovervloed
aan geweld’ige daden
Het schrille contrast
tussen buigen en winnen
verhindert altijd
een balansvol beminnen
Mijn blik door het raam
valt zwaar op een mus
zij voelt echter niets
geeft geen blijk van onrust
Sereen is de zon
schijnt in leegte zo blauw
onwetend van rampen
houdt zij ook van jou
Van jou hier en hen daar
kent geen enkel verschil
maar de mens wikt en weegt
raakt het leven, maakt kil
Een façade van rust
wreed versplinterd door haat
waar de lont wordt ontstoken
is het straks veel te laat
Hartslag van de aarde
weerkaats in iedereen
met een klein beetje liefde
voelt geen mens zich alleen
Wat is nu een huis
anders dan wat stenen
een gestapeld geraamte
muur, woonlaag en dak
Een huis
blokkendoos
gevuld met snuisterijen
gebloemde tuin en ruim terras
Wat is nu een persoon
anders dan een vleesmachine
aangedreven door een pomp
onvermoeibaar kloppend
Een persoon
tweebenig dier
geconditioneerd
gedreven door instinct
Wat is nu een ziel
anders dan…
Anders!
Ineens is alles anders
een huis wordt een THUIS
een persoon wordt een MENS
gevoel komt tot leven
Dat is onze ziel
onzichtbaar, ongrijpbaar
maar essentieel
voor wat ons bindt
DOLDRIEST 