Geplaatst in Korte verhalen

Verder

De zon gloeit. Haar stralen priemen als dolken. Ze likt aan hun huid tot die rood verbrand is. Rood, met een laagje zout. De lucht rimpelt vloeibaar in een trillende fata morgana.

“We moeten verder.” Zijn stem klinkt schor, stembanden rauw geschuurd door het stof. De vrouw opent moeizaam haar ogen en kijkt vanuit de barmhartige schaduw van de cactus naar zijn uitgestoken hand. Zij schudt slechts haar hoofd, haar gebarsten lippen zwijgende getuigen van haar immense dorst. Het is te laat, te heet voor tranen.

“Kom, lief, we kunnen hier niet blijven, we moeten hulp zoeken. Hier, neem jij het laatste slokje.” Het lauwe vocht geeft haar net genoeg energie om zich overeind te laten hijsen. Het lijkt lang geleden dat ze hun kapotte auto achterlieten. Ze lopen verder, de fata morgana tegemoet. Hun wankele voetafdrukken vullen zich met zand.

Een dag later houdt een politiewagen halt bij de verlaten Dodge. De agent schermt zijn ogen af en tuurt de lege woestijn in. Een eind verder cirkelen zwarte stippen in het verzengende blauw.

 

190225verder

 

Mijn verhaal is helaas gebaseerd op een waargebeurde tragedie die plaatsvond in het Joshua Tree National Park, waar V-man en ik in 2013 waren en ik deze foto nam. De directeur van 013 Poppodium Tilburg en zijn vriendin kwamen in 2011 om in dit National Park. Verlaten, verzengend heet, meedogenloos. Het heeft veel indruk op me gemaakt.

 


MelodyLogoWoW
Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Verder (max 175 woorden)

Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Verhaal in zes woorden met beeld: Waaghals

Zes Woorden Verhaal-uitdaging van deze week is WAAGHALS.

Synoniemen voor een waaghals zijn:

  • Branie
  • Durfal
  • Desperado
  • Hachje
  • Iemand die iets gevaarlijks onderneemt
  • Persoonsbenaming
  • Roekeloos iemand
  • Roekeloos persoon
  • Roekeloze
  • Stuntman

Daar zit vast een spannend verhaal in verscholen.

140312waaghals

Schrijf een verhaal over een WAAGHALS in slechts zes woorden. Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.

Hier een voorbeeld van een Zes Woorden verhaal, geschreven door Ernest Hemingway.

SixWordStory

Wat een impact hebben deze luttele zes woorden.

Publiceer jouw Zes woorden-verhaal met bijpassende foto of afbeelding op je eigen website/blog en plaats de link naar jouw post in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.

Veel plezier bij het schrijven, ik zie uit naar je verhaal.
Marion

vulpen

LEES DE VERHALEN OVER EEN WAAGHALS VAN:

Wie volgt? :)

De volgende schrijfuitdaging wordt op 26 maart gepubliceerd. Klik hier voor meer uitleg over Zes woorden met beeld. Would you rather participate in English, please go to Six Word Story Challenge: Daredevil.

Eerdere thema’s: 
130216 – Armoede 
130227 – Onderwijs
130313 –  Lente
130327 – Schrijven
130410 – Licht
130424 – Muziek
130515 – Vervoer
130529 – Huisdieren
130612 – Spijt
130626 – Inspiratie
130703 – Reclame
130814 – Vakantie
130829 – Geheugen
130911 – Terrorisme
130925 – Jeugd
131011 – Dialect
131030 – Het Weer
131113 – Film
131127 – Kunst
131211 – Eten
131229 – Terugblik
140122 – Puzzel
140205 – Winkelen
140219 – Dilemma

zes-woorden

Geplaatst in Columns, Compassie, Expressief, Foto

Vertrouwen

 Het is druk in de kroeg. Met ervaren hand zet de ober een bord, gevuld met een dikke dampende stew, voor de man neer. Een mandje met brood en boter staat ernaast. Zijn vrouw kijkt naar haar dubbele hamburger en dikke frieten. ‘Chips’ worden die hier genoemd. De Guinness verdwijnt als sneeuw voor de zon, cheers! Het is lunchtijd in Dublin.

Aan de andere kant van het café zitten vier jonge mannen aan een tafel en bestuderen het menu. Wat de soep is, vraagt een van hen. Bouillon, antwoordt de gevatte ober, meestal gemaakt van vlees en groenten. De anderen lachen. Just kidding! De soep van de dag blijkt groentesoep te zijn.

Naast mij ligt een baby van een half jaar te slapen op de bank, als een roos, uitgeteld na de vermoeienissen van de ochtend. Hij is pas zes maanden, vertelt de trotse moeder, en mijn oudste is drie jaar. Het jongetje zit in de leren fauteuil tegenover ons en neemt kleine hapjes van zijn hamburger. Niet het broodje of de sla, alleen het vlees. Ik laat hem maar, zegt ze, hij is ook moe en dan eet hij in ieder geval iets. Ik knik begrijpend en lach naar het kind. Verlegen draait hij zijn hoofd om. Ze zijn net aangekomen vanuit Belfast, na drie uren reizen. De vrouw komt oorspronkelijk uit Londen en is voor haar werk naar Ierland verhuisd. Dublin is haar favoriete stad – na Belfast dan – en ze is hier al vaker geweest. Bij de buren worden de glazen nog eens bijgevuld. Ook wij laten het ons goed smaken.

De vrouw begint haar spullen bij elkaar te zoeken. Ze gaat weer verder, zegt ze, naar het hotel. De baby is inmiddels wakker en observeert met grote ogen de bedrijvigheid. Natuurlijk kan ik het niet laten om even gek te doen. Hij lacht zoals alleen baby’s kunnen lachen, uitbundig en helemaal blij. Vakkundig wordt hij door zijn moeder in een soort skipak gepropt, de armpjes onwillig, maar het lukt haar toch. Compleet dicht geritst wordt de kleine in de wandelwagen gezet. Die zal het straks niet koud hebben!

Wil jij even op hem passen, vraagt ze me, dan kan ik met de oudste even naar het toilet? Automatisch knik ik en zeg dat niemand bij haar kindje zal komen. Ze draait zich om en loopt weg, de trap af naar de damestoiletten, mij enigszins verwilderd achterlatend. Daar zit ik dan, met een baby. Zelfs haar tas hangt nog aan de buggy.

Tegenstrijdige gedachten flitsen door mijn hoofd. Het is een eer om even op dat kleintje te mogen passen. Maar ik ben ook perplex en verontwaardigd. Dat doe je toch niet, je kind alleen laten in een café? Wat is dat voor een onverantwoordelijke moeder? Stel je voor dat ik kwaad in de zin had. Ik zou mijn spullen kunnen pakken, de wandelwagen naar buiten rijden en weglopen met de baby. Wie laat nou toch zijn kind achter bij een wildvreemde?

DSC_3444

Dan ineens verandert de verontwaardiging over haar gedrag in beschaming over mijn eigen gedachten. Ben ik echt al zo gewend aan misdrijven uit het nieuws, dat kidnapping mogelijk lijkt, hier, in deze gezellige pub? En ik lach, verwonderd en trots op het vertrouwen dat deze vrouw mij schenkt. Haar verzoek was intuïtief en natuurlijk, moeders onder elkaar. Vijf minuten later komt ze terug en nemen we afscheid. Een vluchtige ontmoeting, die een diepe indruk op me achterlaat

Vertrouwen. Wat een mooie gedachte om het nieuwe jaar mee in te gaan.