Verhaal in zes woorden met beeld: schrijf een compleet verhaal in precies zes woorden en voeg daar een afbeelding bij die past bij het verhaal. Dit keer als thema Carnaval.
Meer verhalen over dit thema vind je bij Jokezelf.
Mijn oom Albert Driessen, gepensioneerd en gepassioneerd loodgieter, vertelt:
Het was op een mooie voorjaarsdag in april 2006 – als ik het mij goed herinner – dat een bevriende dakdekker kwam vragen of ik genegen was om mee te helpen bij het maken van griffioenen voor een restauratieproject waar hij een beetje mee in zijn maag zat. Daar hij wist van mijn passie om iets te creëren, zat hij goed met zijn vraag!
Na mij verdiept te hebben in de materie en nadat mijn vraag om de laatst overgebleven griffioen uit elkaar te mogen halen positief beantwoord was, ben ik aan de slag gegaan.
Met een bevriend kunstenaar zijn wij afdrukken gaan maken van de vijf losgemaakte onderdelen waaruit deze griffioen bestond. Nadat wij de mallen in brons gegoten hadden, kon ik gaan beginnen met het drijven van het lood in de mallen om ze samen te voegen, zodat er een griffioen als eindproduct ontstaat.
Marion, ik heb je hierboven een indruk willen geven van wat er zoal bij komt kijken als je een beeld wilt maken. De griffioenen, dat was een uitdaging! De kapel ligt op de begraafplaats onder aan de voet van de Cauberg te Valkenburg.
Verder zie je een draak die ontstaan is van wat afvalmaterialen, een regenton die ik wat kaal vond uitzien, een trechter gemaakt om wat bloemen in te zetten, een klok met een paar ogen erboven die waken over de juiste tijd, enkele bronzen beelden die ik gemaakt heb, en op de laatste foto zie je de wasmodellen klaarstaan om na enige verdere bewerkingen af te gieten in brons.
Zoals je ziet is tijdinvulling geen probleem.
Veel liefs en groetjes,
Oom Al
Wat ben ik trots op mijn kunstzinnige en getalenteerde oom!
________________________________________________________________
De getalenteerde DagEnDauw deed een oproep aan alle taaltovenaars, om op Valentijnsdag een gedicht of versje te bedenken met de oplossing (citaat van P. Tonsig) van haar prachtige Valentijn Rebus
Inspiratie in overvloed! Hier is mijn haiku:
Mijn vader is een vakman. Een uitvinder. We noemen hem ook wel Willy Wortel. Hij vindt van alles uit, maakt de mooiste dingen en rust niet voordat een idee ook uitgevoerd is.
Nu heb ik hem vorige week een foto gestuurd van de Peanut Bar, die vernuftige pindakaasvoederaar voor onze gevleugelde vrienden. Mijn vader werd gegrepen door deze foto en toog geïnspireerd aan het werk.
Nog geen dag later belde hij op dat hij zelf een Peanut Bar had gemaakt. Nog geen drie dagen later hadden Mam en hij de lege pindakaaspot al moeten vervangen door een nieuwe! Ongelofelijk. Terwijl bij mij slechts een paar hapjes waren genomen. En mensen, jullie mogen gerust weten dat ik toch wat jaloers was. Zijn Limburgse mezen anders dan Brabantse? Ik wilde bewijs zien!
Vandaag mailde Pap het volgende:
Ik heb urenlang zitten wachten om enkele foto’s te kunnen maken om het ultieme bewijs te leveren waar je om gevraagd hebt. Et voilà, hier het resultaat!!
Direct op de bijlagen geklikt natuurlijk.
Je mag wel stellen dat ik stomverbaasd was. Niet alleen zat een vogel lekker te smikkelen, het was ook nog eens een tot nu toe onbekende mezensoort! We hebben hem de Pimpelmezus Pindakazus gedoopt.
Raadsel: wat hebben Weblog, Bling-bling, Speeddaten en Googelen met elkaar te maken? Nu zou het zo kunnen zijn dat je bij het zoeken naar iets bling-blingerigs via Google ineens een date te pakken hebt en daarover een geweldig verhaal schrijft op je blog. Maar daar doel ik niet op. De overeenkomst is dat deze woorden in de afgelopen jaren vernederlandst zijn. Als je iemand vorige eeuw zou hebben geadviseerd om te Googelen naar de meest zuinige koelkast, had die jou waarschijnlijk verbluft aangekeken en je het nummer van zijn logopedist gegeven. Of psycholoog.
De Nederlandse taal breidt zich dagelijks uit. Woorden die je tien jaar geleden nog nooit gehoord had, zijn ineens ingeburgerd. Apps zijn aan de orde van de dag. WhatsAppjes vliegen je rond de oren. En sinds kort is weer een nieuw woord in opmars: Wordfeud. Wordfeud is een spelapplicatie die je gratis kunt downloaden. Het betekent woordvete. Vecht een vete uit met woorden. Altijd beter dan met wapens.
Onlangs vraagt een vriendin mij, half stuiterend van opwinding, om een woord te maken van een aantal letters. Zij kijkt daarbij constant op haar gsm. Eh, node? Doen? En? Do? Doe? Deze opties zijn echter niet goed genoeg. Hmmm, interessant, wat voor spel zou het zijn… maar al snel leidt een ander (rollen)spel mijn aandacht af en ik vergeet het hele gebeuren.
Tot het Wordfeud virus ook op het werk toeslaat. Een collega roept dat zij een Tablet besteld heeft. Bij het Kruidvat. Voor € 90,-. Om te Wordfeuden. Nu raken mijn oren gespitst natuurlijk. Vierhonderd harde euro’s vind ik veel te veel voor zo’n hebbeding, maar negentig… vakantie, WiFi, foto’s, mailen, YouTube, handig!
En voor Wordfeud, dat is écht iets voor jou, Mar, dat weten we zeker!
Een woordvete? Het blijkt gewoon Scrabble te zijn. En dat vind ik leuk! Tien minuten later plaats ik de bestelling online, in dat soort dingen ben ik nogal spontaan. Actie. Kom maar op, Kruidvat. Kom maar op, Wordfeud! O, vier weken levertijd. Maar wacht eens, dat spel kan natuurlijk ook op mijn telefoon, hoera! Even zoeken naar de app en daar gaan we.
Eerst een account aanmaken. Mailadres intypen en… reeds in gebruik? Nu doe ik veel online en speel ik ook games, maar ik kan me niet herinneren dat Wordfeud daar een van is. Tot mijn verbazing blijkbaar wel, al herken ik mijn eigen username niet. En pakt het ding ook mijn wachtwoorden niet. Plus kan ik me niet herinneren dat ik gisteravond een spel plus chats ben gestart met mensen die ik niet ken. Ik weet niet eens hoe het werkt. Wie haalt het in haar bolle hersenen om mijn e-mailadres te misbruiken?!
Een wachtwoord reset lijkt me raadzaam. Gelukt, bevestiging via MIJN mail. Ook het Wordfeud alias gewijzigd en de voltooide spellen eruit gejopt. Done. Goh, kijk aan, ik heb zelfs al een kant-en-klare vriendenlijst, wat attent van Wordfeud. Weg ermee! Even in de chats kijken naar iemand die de Marion Driessen-imitator persoonlijk kent. Ah, ze is online. En ze gaat verder met chatten:
Hey wat leuk, een nieuw plaatje en naam?
Inderdaad. Een nieuw plaatje. Een nieuw alias. Zelfs een heel ander persoon, wat denk je daar van? Wil je alsjeblieft degene die mijn mailadres heeft gebruikt laten weten dat ik daar vrij pissig van word? En dat ze daar onmiddellijk mee moet ophouden? Hartelijk dank!
Het blijft een half uur stil. In gedachten zie ik haar bellen naar haar vriendin. Daar is ze weer:
Maar hoe kan dat dan?
Nou heel makkelijk, Wordfeud vraagt geen e-mailbevestiging om te spelen, zo kan dat dus.
Het blijft weer vijf minuten stil. Er wordt blijkbaar druk telefonisch overlegd over de volgende vraag. Dan:
Maar wie ben jij dan?
Inmiddels ben ik het spuugbeu.
Simpel, ik ben de Marion Driessen die er niet van gediend is dat haar gegevens misbruikt worden. Geef aan je vriendin door dat ze met haar eigen e-mailadres Wordfeudt, niet met dat van een ander. Goedenavond.
Waarop ik ook die sessie verwijder, chat en al. Eindelijk een geheel schoon account.
‘s Avonds krijg ik een mail. Vanuit een Wordfeud-app. Of ik even wil bevestigen dat ik het wachtwoord voor de tweede keer wil veranderen? Ik ontplof bijna, is mijn naamgenote nu weer bezig?! Natuurlijk verwijder ik deze mail, zodat zij niet kan inloggen en dus ook niet kan spelen. Misschien dat de boodschap nu wel overkomt.
Wordfeud. Het zou haast nog een echte vete ontketenen. Inmiddels heb ik vaste maatjes waarmee ik strijd voer in Nederlands en Engels. Met wisselend succes, maar wel altijd met plezier. Spelen met woorden, leuk!
Een bonus bijdrage voor Verhaal in zes woorden met beeld, thema Winterverhaal, omdat ik helemaal weg ben van deze foto van Jim, zoon van trotse moeder en fotografe Annemiek Prins.
Foto © Annemiek Prins
Meer verhalen over dit thema vind je bij Jokezelf.
Verhaal in zes woorden met beeld: schrijf een compleet verhaal in precies zes woorden en voeg daar een afbeelding bij die past bij het verhaal. Dit keer als thema ‘Winterverhaal’.
Het is 18 januari 1963. Reinier Paping wint de twaalfde Elfstedentocht. Slechts 1% van de deelnemers finishte in deze Hel van ’63.
Meer verhalen over dit thema vind je bij Jokezelf.
De in de afgelopen herfst geplante bamboe – tegenoffensief tegen de stenen bouwsels die afgelopen jaar achter mijn huis zijn verschenen – tiert welig. De sneeuw speelt met het blad en laat de bamboe zachtjes heen en weer wiegen. Het wordt een prachtige grashaag.
Mijn nieuwste aanwinst: een Peanut Bar. Gloednieuw, net uit de verpakking. Aad Verbaast plaatste een foto van zijn prachtige pindakaasvogelvoederapparaat op Facebook en ik was direct verkocht. En de Peanut Bar ook! Nu maar wachten op de Columbus der Tuinvogels…
In de zomer is de struik bedekt met vlinders, maar nu ligt er een witte deken over de pluimen. Deze foto heb ik ook geplaatst op mijn Engelse site Figments of a Dutchess in Dutch Fever.
De lach is de zon die de winter van het gezicht verdrijft.
~ Victor Hugo
Fijn weekend allemaal.
________________________________________________________________
Bewaakt en geliefd,
natuur in haar element
van zilver maanlicht.
________________________________________________________________
Mensen, ik had een visioen vannacht. Ik sloeg mijn ogen op en de heilige geest was in mijn kamer! Alles was omfloerst in een wazig licht. Stomverbaasd knipperde ik een paar keer. Het leek wel of een dichte mist bezit had genomen van mijn slaapdomein. Uit alle macht probeerde ik me te focussen op dit merkwaardige fenomeen, maar het lukte niet. Flarden dromen maakten het er ook niet echt gemakkelijker op.
Een fikse kneep in mijn arm overtuigde me ervan dat ik toch echt wakker was. Ik vloog overeind, plotseling bang voor gezichtsverlies. Mijn ogen! Dit had ik nog nooit meegemaakt. Was mij ’s nachts zand in de ogen gestrooid? Het rechtop zitten had evenmin resultaat, ik zag nog steeds zo goed als niets, alleen vage, schimmige vormen. Langzaam gingen mijn vingertoppen naar mijn ogen en wreven voorzichtig. Wreven nog eens. Nog steeds bevond ik mij in een schimmenrijk. Toen drong de heilige geest eindelijk ook door tot mijn wazige brein. Ik had toch zeker niet…
En jawel, ik had wel! Ik kon me nog herinneren dat ik mijn oog make-up eraf had geschrobd, maar… Op de tast schuifelde ik naar de badkamer, waar ik aarzelend aan mijn oog voelde. Waar ik stuitte op een heel dun laagje. Een contactlens! Blijkbaar was ik vergeten mijn lenzen uit te doen, voor het eerst in drie jaren!
Meteen schoot me een verhaal te binnen over iemand die noodgedwongen heel lang zijn lenzen had gedragen. Zijn hoornvliezen waren zo beschadigd geraakt dat hij blind was geworden! Daar stond ik dan, midden in de nacht, wanhopig knipperend. Help? De fles Opti-free stond opzichtig naar me te seinen en met een baat-het-niet-dan-schaadt-het-niet gedachte spoot ik een flinke scheut in mijn ogen.
Er gebeurde een wonder. De half uitgedroogde traanbuisjes schoten vol en, terwijl de tranen over mijn wangen gleden, ging Operatie LensVerwijdering van start. Een gefriemel eerste klas kan ik je zeggen. Gelukkig hadden de super-zuurstof-doorlatende lenzen nog niet gepaard met het hoornvlies, al viel de scheiding hen zwaar. Wat een opluchting, ik kon weer zien!
Die arme bollen doen al heel wat jaren hun werk en worden natuurlijk iets minder scherp. Eerst ontsierde een bril mijn neus – iets waar ik altijd tegenop zag – maar de contactlenzen hebben me mijn vertrouwde gezicht weer terug gegeven. Over niet al te lange tijd zal ik echter ook nog moeten geloven aan een leesbril. Of lenzen met een leesgedeelte. Ongelofelijk hoe ze dat allemaal in zo’n dun rondje kunnen proppen. Maar voorlopig gaat het prima zo, gewoon groot licht erop en afstand nemen.
Mijn vader heeft vorig jaar operatief nieuwe lenzen gekregen wegens staar. Zijn wereld werd letterlijk vernieuwd, opnieuw geboren. Van half blind zijn naar haarscherp kunnen zien. Ik zal nooit het gesprek vergeten waarin hij me enthousiast en dolgelukkig over de telefoon vertelde over de vele verschillende kleuren groen die hij weer kon zien. Over de blaadjes op de grond.
Laatst had ik het nog met een collega over hoe je als kind wel eens nadacht over de ‘keuze’ tussen blind of doof zijn. Dan dacht ik ‘Oh gaaf, doe mij maar blind, dan krijg ik tenminste een hond!’ Maar nu, afgezien van het feit dat dit een zeer onzinnige vraag is, wil ik niet kiezen. Beide zintuigen houden je uit een isolement, brengen je in contact met mensen, de wereld om je heen, boeken, muziek! Al beweert men altijd dat de andere zintuigen zich dan beter gaan ontwikkelen. Mijn neus!
Voortaan zal ik er dubbel goed op letten dat ik mijn wonderlenzen ’s nachts in hun speciale badkuipjes laat slapen. Ook zij moeten zich kunnen herstellen van alle indrukken die ik hen laat opdoen. En als ik moeite krijg met dingen onthouden, kan ik altijd nog contactlens-sierraden kopen hè. Dan weet ik zeker of ik ze heb uitgedaan.
DOLDRIEST 