Geplaatst in Columns

Tijd voor Vakantie

Fris en fruitig arriveer ik op het werk en wil mijn lunch in de afdelingskoelkast in de pantry leggen. Het past echter niet. Als ik wat items verzet, grijp ik in een open roze-yoghurtverpakking. Een met geweld erin gepropte colafles had er het deksel afgewipt. Oké. Maar eens zien wat nog meer gebeurt daarbinnen, zeker gezien het feit dat haast niemand meer aanwezig is of zal zijn de komende weken.

Lees verder “Tijd voor Vakantie”

Geplaatst in Algemeen, Columns, Gezin, Persoonlijk

Ik zoek een schoonmaakster

Als je Zoektocht naar schoonheid hebt gelezen, weet je dat ik naarstig op zoek ben naar een schoonmaakster. En dat drie keer scheepsrecht is!

De nieuwe –en derde– kandidaat liet even op zich wachten, maar na een paar dagen kreeg ik toch de gegevens van een nieuwe schoonmaakster. Ik greep mijn gsm en belde. Aan de andere kant een vrolijke, enthousiaste stem. Wat leuk dat ik belde! Een jonge studente die precies wilde wat ik zocht: eens per week twee uren poetsen. Van beide kanten prima! Het kon zelfs in de ochtend en de avond. Na een fijn gesprek deelde ik mijn blijdschap met mijn collega’s. A match made in heaven. Lees verder “Ik zoek een schoonmaakster”

Geplaatst in Avans, Columns

Peukenzuiger

Hoe hard hij ook zuigt, de vonk slaat niet over. Eenzaam doet hij zijn werk. Peuk na peuk – te vies om aan te pakken – wordt grondig door hem verwijderd. De eindjes zijn vergeeld, afgelebberd, de nicotine eruit getrokken door gretige longen. Hij houdt zijn blik op de grond gericht, zijn aandacht volledig bij de her en der liggende sigarettenlijken. Een grote koptelefoon beschermt zijn oren tegen de dreunende stofzuiger.  Een jonge man beschermt ons tegen een onverzorgde entree van Avans. Hulde voor deze man.

Allemaal aan de e-sigaret. Met of zonder nicotine, met peren, mint of appelsmaak. Niemand heeft er last van, behalve je portemonnee. Je kunt het zelfs midden in een restaurant roken, je ruikt niets. Zou roken dan toch weer binnen kunnen? De strijd in de cafes voor niets gevoerd? Is dat de oplossing van de verslaving? Of blijft het sjekkie rollen populair en is dit weer een hype?

140924peuken

Afbeelding: GTM Nieuws

Binnen zet het tafereel zich voort. Schoonmakers in de hal, op de trap, in het atrium. Ze vegen van alles bij elkaar: blikjes, stof, haren, boterhamzakjes. Steken platgetrapte kauwgom van de trap. Gieten halfvolle koffiebekers leeg. Zetten stoelen en tafels goed. Als beloning nemen ze pauze. Buiten. Bij de entree. Waar ze samen met de anderen hun peuken roken. De vonk slaat gretig over, maar al gauw dooft het vuur.

Geplaatst in Columns, Cultuur

Het is toch ONZE school?

Het is nog geen acht uur als ik de hogeschool binnen loop. Tafels, stoelen en banken staan nog uit te puffen van de vermoeienissen van gisteren. Een team van schoonmakers is druk bezig om het gebouw klaar te maken voor een nieuwe dag. Het ziet er dan ook netjes uit, op een Twix wikkel na – helaas zonder inhoud. Iemands zoet ontbijt.

Een paar uur later kom ik weer beneden en blijf stil in de deuropening staan. Het is een drukte van belang. Grote en kleine groepen studenten zitten geanimeerd met elkaar te praten, lachen, of turen op hun smartphone. Of doen alle drie tegelijk. Het stemgeluid weerkaatst veelvuldig tegen de gekartelde overkapping. Een enkeling zit in een hoekje en concentreert zich op het scherm van zijn laptop. Broodjes van de catering liggen gebroederlijk naast van thuis meegebrachte boterhammen. Terwijl de een komkommer eet, hapt de ander in een kroket, weggespoeld met koffie en energiedrank. Populaire pepmiddelen om de middag te doorstaan.

Als het einde van de pauze nadert, staan de studenten op en gaan gehaast op weg naar hun les. Wat achterblijft is een puinhoop. Wat net nog een knapperig broodje, belegd met kaas, sla en tomaten was, is nu een afgeknaagd en afgedankt overblijfsel. Ernaast ligt een lege PET fles. Vegen mayonaise en een waas van kruimels maken de tafel voor anderen onbruikbaar. Op de buurtafel ligt een vettig kartonnen bordje, een blikje Red Bull en natte servetten. Het is een grote bende.

Welkom in het na-de-lunch-atrium van Avans.

Op weg naar boven struikel ik bijna over een papieren beker waar nog koffie in zit. Zomaar op de trap achtergelaten. Zomaar neergezet. Ik hoef niet meer, weg ermee, ben ik er mooi van af. De anderen zoeken het maar lekker uit! Dat is toch niet normaal?! Ik buk me op de beker op te pakken. Oh maar dat hoef je niet te doen hoor, dat doen de schoonmakers wel… Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik de spreker aan en grijp het bekertje in het nekvel.

En dan kom je bij je eigen academie, waar een vrolijke sfeer hangt: er zijn jarigen. Vlaaien, slagroomsoesjes, het is feest. Geweest. Wat rest is een aanrecht met stapels bordjes, vorken en bekers. En een verdwaalde soepresten-kom van de vorige dag. Ik probeer het te negeren, echt waar. Negeren die hap. Je wast toch altijd netjes je eigen dingen en nog veel meer af? Nou, nu is het tijd voor iemand anders.

Maar als de troep er de volgende dag nog staat houd ik het niet meer uit en begin driftig vaatwerk in heet sop te gooien. Troep nodigt immers uit om er nog meer troep bij te zetten. Ik ga niet echt zachtjes te werk, ze mogen horen dat ik het er niet mee eens ben. En nee, dit is geen werkje voor de dames van de catering, die hebben genoeg aan hun eigen werk. Ook via de directie heb ik al vaker aandacht gevraagd voor het opruimen van de pantry. Het helpt even, maar dan sluipt het nalatige gedrag er weer in. ‘Opruimen doet een ander wel.’

Ditzelfde geldt trouwens ook voor de klaslokalen. En dan heb ik het niet alleen over afval, maar ook over de populaire lokalen make-overs. Regelmatig wordt het meubilair op een creatieve wijze herschikt, zodat degenen die erna les hebben, eerst vijf minuten bezig zijn met de verbouwing weer terug te draaien.

Is dit het gedrag dat we willen zien in Nederland? Moeten we deze gewoonten tolereren? Moeten andere mensen ONZE troep achter onze eigen kont opruimen? Is dat de maatschappij waarin wij willen leven? Nou, ik niet! Dit moet toch anders kunnen. Laten we er nou gewoon met zijn allen op letten. Als we gegeten hebben, kunnen we best ons eigen afval even opruimen – of je nou student, docent of decaan bent. Afvalbakken zijn er genoeg. En onze vaat afwassen of op de juiste plek deponeren. Spreek elkaar aan op vervuilend gedrag en geef het goede voorbeeld.

Het is toch ONZE hogeschool?!

~ klik op het plaatje voor het Amstel reclamefilmpje ~

________________________________________________________________

Wat kunnen wij er aan doen om dit te verbeteren? Als groep, als individu? Het lijkt me erg interessant om jouw mening, ideeën en eventuele suggesties en opmerkingen te horen!

Geplaatst in Algemeen

Najaarsschoonmaak

Uitpuilende plastic zakken met kleren in de gang, een half uit elkaar vallende kartonnen doos waaruit de meest vreemde dingen naar boven steken. Een trap waar je alleen met ware doodsverachting langs naar boven durft te klauteren. Een overloop bezaaid met hoopjes spullen, schijnbaar lukraak neergegooid. Overal stof en boeken. Herken je dit?

Of ik ga verhuizen? Nee hoor, ik peins er niet over. Leuk huis, niet te groot, genoeg slaap- en andere kamers, een lekkere tuin, schuur voor – al dan niet lekke – fietsen.

Een voorjaarsschoonmaak in het najaar dan? Bijna goed mensen! Ware het niet dat ik niet zo schoonmakerig ben. Heerlijk om tevreden op de bank te kijken naar de smetteloze witte vloertegels, blinkende ramen en stofloze meubels. Maar dit genieten duurt maximaal een dag, of een halve dag als je kinderen hebt. Voeg daarbij nog een halfgare kat en het eind is zoek. Niet echt een hobby dus.

Terug naar de rommelige voorwerpen die het huis bezet houden. Ze zijn allemaal ontsnapt uit een heel klein kamertje boven. Het oude ‘babykamertje’ dat gesierd wordt door heuse draken en vrolijke kleurtjes. Geen roze of blauwe tinten, nee, mijn kinderen werden vanaf dag 1 ondergedompeld in een fantasy thema. Met  het oog op mijn toenemende schrijfactiviteiten ga ik Drieske’s Place nu echt inrichten. De secretaire verhuist naar boven en neemt mijn desktop mee, games, notitieboekjes. Daarboven ontstaat een waar schrijversparadijs.

Als je voorheen de deur opende, trof je links een indrukwekkende stapel met kleding aan. Twee slaapzakken. Een buikspiertrainapparaat. Bureautje met inhoud. Meters boeken. Een open kast met twee meter LP’s, een pick-up, fotoboeken, ‘belangrijke’ papieren – 10 jaar geleden waren ze dat in ieder geval wel. Verder nog zo’n handige hoge  kast waar je alles in kwijt kunt. En dat klopt, je bent inderdaad altijd alles kwijt als je iets eruit moet halen. Je komt de vreemdste dingen tegen die je nooit eerder kon weggooien: ‘Komt vast nog wel een keer van pas!’. Not today ladies and gents, vandaag gaat alles weg!

Een koffiezetapparaat. Geen Senseo, geen Nespresso-machine, gewoon een koffiezetter met een filter en gemalen losse koffie. Wat MOET ik er in vredesnaam nog mee? Die ene keer dat iemand hier koffie drinkt, kan het Senseo apparaat het met gemak aan. Weg met dat koffiezetapparaat! In de kartonnen doos dus. De dag erna vis ik ‘m er weer uit. Dat ding is nog helemaal in orde, niet kapot. Toch maar bewaren dan? Heb ik nog ergens anders een plek om het te bewaren? Nee Mar, doe nou maar gewoon weg, naar het Milieudepot waar je andere mensen er nog blij mee maakt! Boeken, met bloedend hart doe ik een aantal uit elkaar vallende boeken weg, die gelukkig nog hergebruikt worden in een carnavalswagen van de buren.

Dan kom ik drie plastic zakken met foto’s tegen, negatieven, stapels vol kleuren. Kinderfoto’s, mijn kattenmaatje Spike, vertederende Lotus, vakanties. Mijmerend verlies ik alle oog voor noodzakelijke ruimingsactiviteiten en stort me vol overgave op de dierbare en minder dierbare herinneringen…

~ zes dagen van hard werken en vooral ruimen verder ~

In de loop van de week wordt het kamertje steeds leger en kan geschoven worden. Bureau met PC naar boven, rest naar beneden. Mijn schrijfhol is bijna klaar. En ik ben er helemaal klaar voor. Zie hier Drieske’s Place: