Geplaatst in Dieren, Persoonlijk

Daar zat ik dan, pratend tegen een schutting

Vijf weken. Rode Boris is al vijf weken spoorloos. Bijna net zo lang als hij bij mij was. De hoop om hem weer te vinden was inmiddels gedoofd tot een minuscuul sprankje. Op weg naar zijn oude huis. Ergens opgesloten. Een ander thuis gevonden. Of dolende door de dierenhemel. Alleen het startscherm van mijn gsm hield de hoop levend – daar prijkt een foto van hem.

Eerder deze week ineens een nieuwe impuls door een artikel bij het plaatselijke nieuws over een reddingsactie door de brandweer. Een rode kat had dagen in een boom gezeten en omwonenden hadden de vuurbestrijders gebeld. En ze kwamen, met een brandweerauto. Net toen man-in-bak hoog in de lucht dicht bij de kat was gekomen, had de viervoeter de benen genomen en was naar beneden gesprongen. Zou het waar kunnen zijn? Zo dol als een tol – ik werk al de hele week vanuit thuis – ben ik naar de betreffende boom in de wijk gelopen, roepend, fluitend en rammelend met een blikje kattensnoepjes. Zelfs geen rood haar te bekennen.

Dan gisteravond ineens een telefoontje van mijn buurvrouw: er liep een rode kat door hun tuin. Of ik wilde komen kijken. Gehuld in thuiswerkkleren (joggingbroek, te grote trui en sokken), moest ik eerst nog ergens schoenen vandaan toveren. Naar beneden. Toen weer naar de zolder om de kattenkooi te pakken. In een recordtijd stond ik bij hun deur, die uitnodigend op een kier stond. Ik moest me even vastklampen om niet om te kieperen, maar bleef overeind. De woonkamer door, de tuin in. Het hele gezin leefde mee!

En ja hoor, in de hoek van de schuur en onze gezamenlijke schutting zat een kat. Ik kroop tussen struiken door – inmiddels was ik bezaaid met stervormige zaadjes, takken en twijgjes – boog in ‘tig bochten onder en tussen takken door en zag daar ineens het kopje van Boris, die doodsbang naar me opkeek. Hij leefde nog!!!!! Zachtjes praten, snoepjes gooien, het hielp allemaal niks. In paniek vloog hij tegen de schutting omhoog, mijn tuin in! Althans, dat dacht ik, want toen ik terug was gerend, was hij onvindbaar. Mijn twee andere katten zochten naarstig mee, maar ook zij konden hem niet ontdekken. Misschien was hij doorgeschoten naar de andere buren? Daar alles afgezocht. Toen de brandgang, de wijk aan de voorkant, de nieuwe huizen aan de achterkant. Boris was weer verdwenen.

In de achtertuin zette ik een kartonnen doos op zijn kant, met daarin een bakje met kattenbrokjes. Smokey vond het allemaal reuze-interessant en dook meteen op het voer af. Nee, malloot, dat is voor je vriendje. Vort, ga zoeken! Het was inmiddels donker en koelde flink af. Halverwege de avond toch maar eens buiten kijken, en toen zag ik Boris als een schim wegsluipen. Hij had dus blijkbaar net iets gegeten! In het holst van de nacht weer naar beneden om te checken. Het was doodstil, zwart en geheimzinnig, met een bijna volle maan. Helaas was mijn wens niet sterker dan de werkelijkheid: Boris kwam niet terug.

Ook vandaag ging voorbij zonder de rode rakker. Ik zat boven in mijn werkkamer en dacht aan mijn dolende kater. Dan rinkelde ineens weer de vaste telefoon. De tol in mijn hoofd was gelukkig inmiddels aardig tot bedaren gekomen, dus in een redelijk rap tempo naar beneden. Weer de buurvrouw! Boris lag te zonnen in hun tuin. Dit keer was ik voorbereid: ik had schoenen aan. Voetje voor voetje liep ik naar hem toe, pauzes op de hurken inlassend. Wat was hij mager geworden. Mijn dikke stoere kater was een kleine bange kat geworden. Op twee meter afstand vond hij het wel welletjes en dook weer de struiken in. Om hem niet weer te laten vluchten, zette ik de kooi op de plek waar hij gezonnebaad had en strooide er kattensnoepjes in. Weer thuis ging ik buiten op mijn schommelbank zitten en heb verteld, gezongen, gesust en aangemoedigd, zodat hij weer kon wennen aan mijn stem. Kom maar Boris, kom maar lieverd. Hier is eten. Smokey hielp mee en snuffelde dat het een lieve lust was. Ook at hij wat brokjes op, als voorbeeld. Daar zat ik dan, pratend tegen een schutting. In gedachten klauwde ik mij een weg door de houten barrière zodat ik hem kon redden, maar de planken waren weerbarstig.

Later op de middag ben ik weer teruggegaan. Op advies van de dierenarts stond mijn zoon aan onze kant van de schutting klaar om Boris op te vangen, mocht hij er weer vandoor gaan. De struiken wreven zich al vergenoegd in de takken. Yes, weer een nieuwe lading zaadjes verspreiden via die boomknuffelaar. Ik dook er weer in, voorzichtig maar vastberaden. Boris liet me dichter bij hem komen dan ooit tevoren, en met mijn arm geweven tussen de boomtakken, mocht ik hem zelfs met een vinger over zijn kopje aaien. Zijn pupillen waren enorm groot en eindeloos zwart. Als er geen boom tussen mij en Boris had gestaan, dan had ik me op hem geworpen. Helaas was de stam net iets te dik. Machteloos moest ik toezien hoe hij zich weer terugtrok. Buurvrouw, kun jij hem tegenhouden met een bezem? Deze tactiek leek heel even te lukken en hij kwam weer mijn kant op gekropen… nam een sprong… klom tegen de schutting omhoog (die verdomde boom ook!)… Nick stond klaar… en Boris sprong op het dak van de schuur en verdween uit het zicht.

Verslagen zijn de kooi en ik weer terug naar huis gegaan. Inmiddels ligt er een door mij gebruikte handdoek in de kartonnen doos buiten, met het eten ernaast. De deur staat op een kier en mijn hart gilt het uit. Kom toch naar huis, Boris. We missen je al zo lang! 

140814Boris

141010BanditSmokey

Bandit en Smokey, moe van het zoeken, houden toch een half oog op de tuin. 


Lees ook: Vermist: Boris

Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Verhaal in zes woorden met beeld: Hemellichaam

Vandaag zoeken we het eens hogerop. Het schrijfthema van deze week is HEMELLICHAAM.

Een hemellichaam is een (natuurlijk) object dat zich in het heelal bevindt en zichtbaar is aan de hemel. Een hemellichaam of hemelobject behoort dus niet tot de aarde of de aardatmosfeer.

Hemellichamen kregen en krijgen namen van godheden (zoals de planeet Jupiter, naar de Romeinse god Jupiter), astrologische concepten als sterrenbeelden (zoals 61 Cygni, naar het sterrenbeeld Zwaan), beroemde mensen (zoals de Magelhaense wolken, naar ontdekkingsreiziger Ferdinand Magellaan) of van degene die ze ontdekt of intensief bestudeerd heeft (zoals de Ster van Barnard, naar sterrenkundige Edward Emerson Barnard).

Tegenwoordig dragen de meeste hemellichamen echter namen bestaande uit een catalogus nummer (bijvoorbeeld NGC 7000 of 3C 273), een code die de auteur(s)/ontdekker(s) aangeeft met een volgnummer (bijvoorbeeld Shapley 1 of SS 433), of een catalogusaanduiding met daarin de hemelcoördinaten van het object (bijvoorbeeld IRAS 17163-3907 of 2MASS J04414489+2301513).

Hemellichamen zijn onder andere sterren (waaronder de zon), planeten (waaronder de aarde), dwergplaneten, planetoïden (ook bekend als asteroïden), manen (waaronder de maan van de aarde), planetaire ringen, kometen, meteoroïden (zichtbaar als Meteoren of vallende sterren), zwarte gaten, kosmisch stof, nevels, supernovaresten, sterrenstelsels (zoals onze eigen Melkweg en Andromedanevel), halo’s, superholtes, en nog veel meer.

Kiek omhoog en schrijf mee!

141008hemellichaam

Schrijf een verhaal over een HEMELLICHAAM in slechts zes woorden. Laat je inspireren door een foto of afbeelding en schrijf daar je verhaal bij. Of bedenk eerst zes woorden en maak/zoek dan een foto.

Hier een voorbeeld van een Zes Woorden verhaal, geschreven door Ernest Hemingway.

SixWordStory

Wat een impact hebben deze luttele zes woorden.

Publiceer jouw Zes woorden-verhaal met bijpassende foto of afbeelding op je eigen website/blog en plaats de link naar jouw post in een reactie hieronder. Ik vermeld je vervolgens in dit bericht.

Veel plezier bij het schrijven, ik zie uit naar je verhaal.
Marion

vulpen

LEES DE VERHALEN OVER EEN HEMELLICHAAM VAN:

Wie volgt? :)

De volgende schrijfuitdaging wordt op woensdag 22 oktober gepubliceerd. Klik hier voor meer uitleg over Zes woorden met beeld. Doe je liever mee in het Engels, ga dan naar Figments of a DuTchess.

Eerdere thema’s: 
130216 – Armoede 
130227 – Onderwijs
130313 –  Lente
130327 – Schrijven
130410 – Licht
130424 – Muziek
130515 – Vervoer
130529 – Huisdieren
130612 – Spijt
130626 – Inspiratie
130703 – Reclame
130814 – Vakantie
130829 – Geheugen
130911 – Terrorisme
130925 – Jeugd
131011 – Dialect
131030 – Het Weer
131113 – Film
131127 – Kunst
131211 – Eten
131229 – Terugblik
140122 – Puzzel
140205 – Winkelen
140219 – Dilemma
140312 – Waaghals
140326 – Vrienden
140513 – Tuin
140527 – Verkiezing
140829 – Herfst
140910 – Doe-Het-Zelf
140924 – Nieuws

zes-woorden

Geplaatst in Dieren, Foto

Ren Dier, Ren

Ik heb iets met rendieren, je loopt ze in mijn huis regelmatig tegen het lijf. Vooral met kerstmis, maar ook gewoon zo, door-de-weeks.

Blijkbaar heeft Smokey ook iets met ze. Het dier rent regelmatig als een gek door huis en tuin, alleen het gewei ontbreekt. En na alle actie is het dan tijd voor een zalig niets doen. Uitrusten in de armen poten van zijn knuffel.

Mijn knuffel met zijn knuffel. Lief hè?

141005Smokeyklik voor details

Geplaatst in Gezondheid, Persoonlijk

Overgang? Dan wil ik een sticker. Een hele kast vol!

Als er een hemel is, dan wil ik daar best naar toe, maar nu nog even niet. Eerder deze week dacht ik dat een van mijn laatste uren, zo niet het laatste, had geslagen. En daar word je best even stil van.

Sinds maandag maken mijn hersenen op een vreemde manier verbinding met de buitenwereld. Het draait, het duizelt, het helt naar links. En ik zwaai mee, me vastgrijpend aan bureaus, muren en stoelen. Vooral beeldschermen slagen erin mijn brein te foppen. Regelmatig moet ik de andere kant op kijken om te voorkomen dat ik met mijn hoofd misselijk tegen het bureau smak. De onzekerheid knaagt en vreet, wat is er aan de hand? Echt prettig is het niet.

Maar dit alles valt nog mee in vergelijking met de helse rit van het werk naar huis afgelopen woensdag. Onderweg heb ik mezelf zitten knijpen om alert te blijven. Ik had het gevoel dat ik er helemaal niet bij was, dat ik wegdroomde. En halverwege de rit kreeg ik minder kracht in mijn linkerarm en rechterbeen. Doodeng! Wat was ik opgelucht toen ik bij mijn afslag kwam, om vervolgens in paniek te raken toen daar een file ontstond. Ik voelde me inmiddels zo raar, dat ik bang was ter plekke een attack te krijgen.

Thuis heb ik mijn zoon Nick ingelicht en hem op het hart gedrukt mij regelmatig te controleren, om vervolgens in bed te kruipen met bonkend hart. Het gedeelte van mijn hersenen dat nog enigszins werkte (de rechterkant) haalde inmiddels ieder doemscenario naar boven dat bestond. Na een uurtje bedrust en onrustige dromen strompelde ik weer naar beneden om wat te eten; daar had Nick voor gezorgd. De TV zond signalen uit die ik niet kon verwerken. Het zicht op de achtertuin was veel mooier. En gaf wat rust.

Donderdagochtend naar de huisarts; daar had ik al een afspraak mee om mijn cholesterol te bespreken. De wachtkamer zat vol en zwierde vrolijk mee. Naast mij een man in gesprek met een andere man. Zijn opmerking over Vluchtelingen, die kunnen we in ons dorp niet gebruiken, wekte me enigszins tot leven, maar ik was te beroerd om er tegenin te gaan. De zoemer riep mij de gang in.

Een jonge, mij onbekende arts hoorde mijn geratel aan en greep de bloeddrukmeter. De bovendruk was aardig hoog, maar de onderdruk was goed. De eerste opluchting. Daarna beluisterde hij het kloppen van mijn hart. Zeer regelmatig. Ook de kleppen bleken goed te werken. Tweede opluchting. Bij het verminderen van kracht in mijn arm dacht hij toch aan hyperventilatie. Of een verkeerde houding. Ik vind dat een prima idee. Alles beter dan een potentiële hartaanval! Derde geruststelling.

Hij hield een stemvork tegen mijn hoofd: voor, links en rechts. Of ik een toon hoorde. Gelukkig wel ja, al was het in de verte. Oren gecheckt, ook goed. Toen moest ik zijn vinger volgen, op tien centimeter van mijn ogen. Of ik dubbel zag? Ja natuurlijk, gek! Ik week een stuk achteruit en volgde zijn vinger. Lukte ook al. Toen versnelde hij het tempo, en een vlaag van misselijkheid golfde onmiddellijk door mijn hoofd. Met mijn ogen dicht zei ik dat dat overduidelijk niet lukte.

Na het bedaren van de draaierigheid, vertelde hij me dat ik waarschijnlijk tijdelijk overgevoelig ben voor visuele prikkelingen. Overgevoelig, the story of my life. Het gaat waarschijnlijk vanzelf weg maar kan wel eens een maand duren. Als ik dubbel ga zien of het verschil in kracht tussen mijn linker- en rechterarm groter wordt, moet ik meteen terug. En voor nu rustig aan doen en prikkels vermijden. Welke, dat zou mijn hoofd mij direct melden. En hij heeft gelijk. Gisteren kon ik met moeite op mijn gsm kijken om te reageren op de vele WhatsApp’jes. Mijn baas had me inmiddels verboden om de PC aan te zetten. Bossy hoor, die boss van mij! Vandaag gaat het gelukkig iets beter, en ik heb wat thuis gewerkt.

Een andere verklaring kan de overgang zijn. Op diverse sites herken ik wel het een en ander, en als dat allemaal waar is, staat me nog heel wat te wachten. Wat een onbestemd woord trouwens, overgang. Overgang naar wat? Als je vroeger overging, kreeg je als beloning een sticker. En wat is onze beloning dan? Als jij iets positiefs kunt bedenken, hoor ik het graag. In de tussentijd wil ik een sticker. Een kist vol. Nee, een hele kast vol! Ter compensatie van de ellende. Van mij mag die overgang overgaan.

O ja, vergeet ik bijna het goede nieuws: mijn cholesterol is weer goed! De HDL (goede cholesterol) is gestegen van 1.2 naar 1.6, en de slechte (LDL) met 0.1 punt gezakt. In totaal voldoende om de pillen van mijn lijf te houden. Leve de smoothies!

En willen jullie mij nu excuseren? Ik ga naar het dierenasiel om een hond te halen. En die noem ik Fikkie. Kan ik tenminste mijn portie aan hem geven.

141003overgang