klik!
Iedere vrijdag plaats ik een zwart-wit foto met kleuraccent op Doldriest. Doe je mee? Het mag ook een gewone zwart-wit foto zijn.
klik!
Zzzzzzz…
Wat? Hé, hallo!
Bezoek? Oh nee, ik heb helemaal geen fut meer.
Gisteren bracht ik een fantastische dag met Melody door in Wildlands, Emmen. Na een lange treinreis was het heerlijk vertoeven in het park, waar zon en wolken elkaar afwisselden. Melody liet me haar favoriete dieren en plekjes zien, en toonde zich een vaardige en gezellige gids.
We stapten samen in een trein die ons door Afrika voerde, langs neushoorns en springbokken. We maakten een boottocht door de jungle, wandelden door een vlinderparadijs en zochten samen naar de meest exotische vogels. Leeuwen, pinguins, olifanten, apen en schildpadden, zoveel moois te ontdekken.
Wordt zeker vervolgd!
Dank, meis. Je humor, kennis en gastvrijheid waren geweldig. ❤
Een van de vreemdste, meest bizarre plaatsen waar ik ooit ben geweest, is Kryžių kalnas, een bedevaartsoord dat ongeveer 12 km ten noorden van Šiauliai in Litouwen ligt. Ik was sprakeloos, heen en weer geslingerd tussen verwondering en ongeloof, ontzag en onbehagen.
Ontstaan
Het begint allemaal in de 14e eeuw, wanneer de lokale bevolking kruisen achterlaat bij het voormalige Domantai-heuvelfort als herinnering aan de succesvolle strijd tegen de Duitse ridders. In de eeuwen erna wordt de heuvel een heiligdom voor vreedzame Litouwse katholieken.
Symbool van verzet
In de 19e eeuw, na de twee opstanden van 1831 en 1863, groeit de plaats uit tot een nationaal symbool van verzet. Families beginnen symbolische kruisen te plaatsen als herinnering aan de omgekomen rebellen. Het aantal kruisbeelden en andere religieuze iconen neemt snel toe, zelfs tijdens de jaren van de Sovjetoverheersing.
Bulldozers
Drie keer besluiten de Sovjets Kryžių kalnas met de grond gelijk te maken. En iedere keer heeft de plaatselijke bevolking lak aan het strikte verbod op religie. In het holst van de nacht laten zij opnieuw hun religieuze iconen achter. Ze richten niet alleen nieuwe kruisen op, maar ook kruisbeelden, gravures van de Maagd Maria en van Litouwse patriotten. Het maken van kruisen is inmiddels onderdeel geworden van het culturele erfgoed van Litouwen, een ‘symbool van nationale en religieuze identiteit, waarmee de gemeenschap in tegenspoed wordt verenigd’.
Paus
In 1993 bezoekt paus Johannes Paulus II de kruisenheuvel en noemt het een plaats voor hoop, vrede, liefde en opoffering. In 2000 wordt in de buurt een Franciscaanse hermitage geopend.
Aantal kruisen
1800 – meer dan 9.000
1900 – 130
1902 – 155
1922 – 50
1938 – meer dan 400
1961 – 5.000 vernietigd
1975 – 1.200 vernietigd
1990 – ongeveer 55.000
2006 – meer dan 100.000
En het plaatsen van de kruisen is nu niet meer te stoppen, hun aantal is overweldigend. Langzaamaan worden zelfs de omringende weilanden benut. Tourbussen lossen hun lading op de parkeerplaats, waar diverse kraampjes kruisen in alle soorten en maten verkopen aan de moderne pelgrims. Kant-en-klare symbolen van aanbidding wedijveren met enorme handgehouwen sculpturen.
Filmpje
Ik liep weg van de stroom toeristen naar de buitenste rand van de heuvel. Weg van de massa. Weg van de overweldigende indrukken. En vooral weg van de geesten.
Kijk, luister, voel…
Wikipedia: Heuvel der Kruisen
Prachtig hè! In de Baltische staten kunnen ze toveren met wol! Als ik meer ruimte in mijn bagage had gehad, had ik zeker zo’n geinige hoed meegenomen. Het kindje is ook gecharmeerd van de vilten sloffen. 😀
Het vilten van wol is een eeuwenoud ambacht. De techniek is vrij makkelijk: het enige dat je nodig hebt is wol, warm water en zeep. Of een naald.
Nat vilten
Vilt ontstaat door middel van het krimpen en samenpersen van wol met warm water, zeep en beweging. Bekijk je wol onder een microscoop, dan je zie allemaal kleine weerhaakjes. Deze gaan openstaan door warmte. Door wrijving met water en olijfzeep haakt de wol in elkaar en ontstaat er een vilten doek.
Droog vilten
Een andere manier om vilt te maken is door middel van de naaldvilt-techniek. Bij deze techniek wordt een droog stukje wol doorprikt met een naald met weerhaakjes. De weerhaken van de naald duwen de schubben van de wol in elkaar en trekt ze niet weer los bij het uittrekken van de naald. Zo wordt het vilt steeds dichter en kunnen vormen gemaakt worden.
Ook ik heb al eens een vilten trui gemaakt. Spontaan. In de wasmachine… 😮
Edith, wat inspiratie voor je verjaardag. x