Geplaatst in Weekjournaal

#2 – Gevallen

Alweer een week van 2021 voorbij! Het jaar raast net zo hard door de bochten als zijn voorganger. Trump gevallen. Het kabinet gevallen. De sneeuw gevallen. Steeds meer corona-gevallen. We zijn met z’n allen op weg, maar niemand weet waarheen.

Afgezien van afgelopen zondag, toen wist ik namelijk precies waar we naar toe gingen: naar de bossen van Ulvenhout.

Zonlicht doorsneed nevelige flarden. Het was feeëriek, een sprookje in groene en bruine tinten. Ik zal nu even mijn mond houden, dan kunnen jullie rondkijken.

Mooi hè? Zonder de rust, de stilte, het buiten zijn, zou ik gillend gek worden. Dagen vol Teams meetings, sollicitatiegesprekken (waarbij ik aan de andere kant van de tafel het scherm zat), een landelijke toets die in het honderd liep, dus in de avond nog surveilleren, bakken vol met nooit aflatende mails.

Stilte versus turbulentie. Rust versus stress. Deze buurtvrienden begroeten me iedere dag, de een wat op afstand…

de ander van ‘iets’ dichterbij. 😉

Verder heb ik me aangesloten bij het WeightWatchers leger. De rantsoenen vallen reuze mee. Eigenlijk komt het neer op gezond, bewust en lekker eten, met ruimte voor weekend-uitspattingen. Hieronder als lunch verse makreel, paprika, komkommer, tomaten, bieslook, peper en wat zout. Om te smullen. En ben al wat afgevallen. Ik ben om!

Toen V-man mij afgelopen zondag een zak Japanse mix (mwah) en zoute chips (kwijl) voorhield, kon ik alleen maar denken: chips 11 punten, Japanse mix 4 punten. De keuze was ineens heel gemakkelijk. Nou ja, meer omdat ik door die verstandige keuze ook nog een glaasje port mocht.

Geweldig om zelfs in COVID-tijden nieuwe initiatieven te zien. Deze Vintage Garage spotte ik vrijdag in mijn dorp. Ik werd onweerstaanbaar naar de etalage getrokken en stond met mijn neus tegen het raam. Ooooh, om daar ongestoord te mogen rondstruinen!

Diezelfde dag op bezoek geweest bij de optometrist. Al maanden word ik geplaagd door hoofdpijn, lichte misselijkheid en vermoeide ogen. En mijn brillen zijn bijna zes jaar oud. Na een onderzoek van een uur bevestigde de man wat ik zelf ook al vermoedde: mijn ogen waren achteruit gegaan. Of zoals de optometrist zei: de bril blijft dezelfde, de mens verandert.
En nu gaan we een experiment aan: ik ga weer lenzen proberen. Tien jaar geleden heb ik ze voor het laatst uitgedroogd van mijn oogballen gepeld. Deze heer is ervan overtuigd dat perfect passende lenzen geen problemen mogen geven. Multifocale lenzen met een cilindrische correctie. Niet meer wisselen van bril. Geen mistig beslagen glazen. Niet meer knijpen met mijn ogen. Personeel van de supermarkt vragen om de kleine lettertjes te lezen. Het wordt een traject van uitproberen, aanpassen en volhouden. De komende week kan ik de eerste set al in mijn ogen proppen. Zou ik nog weten hoe het moet? Komen jullie helpen? Anders laat ik ze nog vallen.

De eerste sneeuw van het jaar is een feit.

Allemaal een fijn weekend. x