Geplaatst in Fotogedicht

Betoverd

 

compleet betoverd
kom ik langzaam dichterbij
strek mijn hand, klop aan

 

190608_haiku_tekst

klik!

De betoverende elfenhuisjes in de Irish National Stud & Gardens, Kildare, Ierland.


bloglogojg

 

Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee?

← klik op de button voor meer informatie.

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Ongelooflijke Aanbieding

Mijn eerste verhaal over EEN BANKJE in zes woorden met beeld:

180313Elfenbankje6WMB.jpg

klik!
foto: M©Driessen
afbeelding elfje: Pixabay

GRATIS AFHALEN: ELFENBANKJE.

WEGENS ONGELOOF OVERBODIG.


schrijfuitdaging

<<  Wil je ook de andere zeswoordverhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast! 😀

 

Geplaatst in Zeswoordverhalen

6WMB: Film

Mijn eigen bijdrage in Verhaal in zes woorden met beeld: Film

DRUK OP KNOP. ANDERE WERELD. ONTSPANNEN.

131119dvd

SixWordStory
<<  Wil je ook de andere zes-woorden verhalen over Film lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast. :)

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Fantasy Verhalen

Verhaal in zes woorden met beeld: schrijf een compleet verhaal in precies zes woorden en voeg daar een afbeelding bij die past bij het verhaal.

Dit keer heeft Joke het volgende bedacht: voor de komende twee weken is het thema FANTASY en daarmee bedoel ik een verhaal dat zich afspeelt in een eigen, middeleeuws aandoende, wereld met – naast mensen – eventueel elfen en dwergen en/of magie, met machtige tovenaars, ridders en helden, barbaarse rijken, draken en andere fabelwezens en veel zwaardgevechten en dergelijke. 


 

Gebroken zwaard gesmeed.
Zwarte Magiër overwonnen.


 

Kloppend mensenhart. Eeuwen verstreken. Herinnering blijft.


 

Meer verhalen over dit thema vind je bij Jokezelf.

Geplaatst in Expressief

Droomwerelden

De weg was donker, nauwelijks verlicht door de her en der geplante lantaarnpalen. Het was geen romantisch duister, integendeel. De lampen van het tegemoetkomende verkeer op de A16 boorden zich als schijnwerpers in mijn brein, terwijl ik op de ventweg in een sukkeldrafje verder reed. Waarom, WAAROM zetten ze geen witte strepen aan de kant van die weg? Overal staan strepen waar je niet overheen mag rijden, en als je ze nodig hebt, zijn ze er niet. Behoedzaam activeerde ik Kaatje’s groot licht waar het maar kon.

Gelukkig arriveerde ik heelhuids in Terheijden, waar mijn vrienden al op me wachtten. De uitbundige begroeting bestond uit knuffels, kussen, pootjes en zelfs wat gelik. Recht op mijn neus. Nou is die ook niet heel erg makkelijk te missen 😉 Wij – de drie Mar’s – werden uitgezwaaid door nog een Mar (maar dan de mannelijke versie) en Reina, die ons beteuterd nakeek. Gingen we dan niet wandelen?

Nee lieverd, wij gingen naar een andere wereld. Wij gingen, na anderhalf jaar mislukte afspraakpogingen, eindelijk mijn verjaardagscadeau van vorig jaar mei verzilveren. Ik had namelijk een tegoedbon voor een workshop bij Droomwerelden gekregen.

Droomwerelden is een fantastisch initiatief van Marij van Ham (jawel, weer een Mar!), die creatieve cursussen met zelfdrogende klei verzorgt voor jong en oud, kinderfeesten, voor rustige kinderen en voor kids met een uitdaging, voor mannen en vrouwen. Iedereen kan bij haar terecht in de smaakvol en professioneel ingerichte ruimte. En wij dus ook!

Eerst uitgebreid rondsnuffelen natuurlijk. Er stonden heel veel prachtige dingen, van Marij van Ham zelf, maar ook van haar cursisten. Ik kon mijn geluk niet op: ik was omringd door elfen, kobolds, fantasy wezens, feeërieke lampen en draken! DRAKEN! Ze bestaan echt 😉 Ik stond natuurlijk te kwijlen bij de grote draak in de slideshow, die door Marij gemaakt is.

De sfeer was heel relaxed en we kregen koffie en thee, banketstaaf en chocolade pepernoten. Op dat moment kon de avond al niet meer stuk. We bladerden de voorbeeldboeken door en keken elkaar aan… dat konden wij nooit! En zeker niet binnen twee-en-een-half uur. We were wrong.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Kijk maar eens naar de foto’s. Zie je dat witte ei? En die witte lap? Die vormden de basis voor de drakenkop die ik wilde maken. Marij deed alles even voor om vervolgens de uitvoering aan onze onwennige vingers over te laten. ‘Wat zijn jullie stil’, zei ze halverwege. We hadden echter alle aandacht nodig bij hetgeen in onze gedachten al klaar was, maar in onze vingers heel andere dingen deed. Zoals wegglijden. Omvallen. In elkaar zakken. En het leek zo makkelijk in haar vaardige handen.

De klok snelde vooruit, maar Marij bleef onverstoorbaar. Niets afraffelen, maar rustig verder gaan tot we klaar waren met onze kunsten. De grote tafel was bezaaid met klei, nep-tanden, verf in bierdopjes, stenen, penselen, kwasten, krabbertjes en ander gereedschap, kerstballen, piepschuim in alle maten en vormen. Zelfs een kanten blouse werd gebruikt om een reliëf in de klei aan te brengen. Pas tegen half elf was de laatste penseelstreek gezet en werden onze fantasierijke creaties zorgvuldig en feestelijk in cellofaan ingepakt. Zo trots als een aap waren wij. En de resultaten mogen er zijn, toch? Wat een aandoenlijke kus-vis van Mar. En een sierlijke droomwereld van de andere Mar! 😀

Dankjewel, lieve vriendinnen, dankjewel Marcel, voor deze bijzondere avond. Bedankt Marij, voor je kundige en bezielde begeleiding. Ik heb 200% genoten. En mijn bloeddorstige hagedis heeft inmiddels een ereplaats in mijn woonkamer gekregen:

Meer informatie over Droomwerelden vind je op www.droomwerelden.nl

Geplaatst in Karate, Persoonlijk

Hernia? Herni-nee!

Najaar 2000, nu ruim tien jaar geleden, gebeurde er iets dat mijn wereld op zijn kop zou zetten. Op dat moment had ik teveel pijn om me dat te realiseren, maar daarna verliep alles in sneltreinvaart. En nog steeds zit ik op die TGV.

Karate clubkampioenschappen, ik sta tegenover mijn vriendin en evenbeeld: ook Marion, ook Zuid-Limburgse, even groot – maar blijkbaar met een betere rug. Midden in een aanval voel ik een bliksemschicht door mijn lijf schieten, regelrecht mijn linkerbeen in en door naar mijn voet. ‘Ow,’ dacht ik, en vocht door. Een karateka geeft niet zomaar op namelijk. Afgroeten ging nog net, en ik strompelde terug naar de kant. Even zitten maar. In de loop van de avond werd het steeds erger, en ’s nachts kronkelde ik over, door en van pijn haast onder het bed. Een alles verzengende pijn die alle gedachten aan andere dingen aan de kant schoof. Mijn lichaam gaf een overduidelijk signaal dat iets goed mis was.

’s Ochtends direct naar de huisarts gegaan, die vervaarlijk met zijn hoofd schudde. Eerst moest de zwelling weg zijn voordat een diagnose gesteld kon worden. De pijn hield aan, inmiddels had zich een complete messenset in mijn rug genesteld en had ik nauwelijks gevoel in mijn linkerbeen en -voet. In het ziekenhuis kreeg ik een MRI scan, en die was haast nog vreselijker dan de hernia. Een nauwe tunnel waar je in geschoven wordt met je hoofd eerst. Waarom kan dat niet ANDERSOM, zodat je nog een beetje contact met de buitenwereld hebt? Gedachten aan een aardbeving en levend begraven worden flitsten non-stop door mijn hoofd. Vooral niet je ogen open doen Mar! Natuurlijk toch even kijken en meteen sloeg de claustrofobie genadeloos toe. Hoe vaak mijn vingers nog nét niet de paniekknop indrukten weet ik niet. Uiteindelijke diagnose: zware hernia tussen de vierde en vijfde wervel.

Mijn door het vele sporten getrainde lichaam herstelde zich wonderwel volgens de medici – echter tot op zekere hoogte << slaat zowel op het ‘getrainde lichaam’ als op het ‘herstel’. Bij de controle zei de chirurg dan ook dat ik te goed vooruit ging om te opereren. Nou, dan had hij zeker niet goed genoeg gekeken HOE ik vooruit ging. Stapje – tien tellen stilstaan om bliksem te ontladen – stapje – idem. Het duurde vijf minuten voor ik bij de WC was, dus mijn waterhuishouding moest  goed gepland worden. Drie maanden heb ik gezeten op de bank. Drie maanden heb ik met mijn rug op de grond gelegen en met mijn benen op de bank. Drie maanden van massages en fysiotherapie. Drie maanden waarin ik thuis achter de PC zat. Toen krabbelde ik op – iedere dag ging het beter – en ging weer aan de slag.

Het ergste van de hernia vond en vind ik dat ik moest stoppen met sporten. Karate mag absoluut nooit meer, de heupbeweging is te heftig voor mijn tere werveltjes. Tennis mocht rustig aan, hetgeen een terminus in contradictio is. Je tennist of je tennist niet! Paardrijden mocht voorzichtig. Idem, één dartele bok en ik lag weer in puin. Dat durfde ik niet meer. Ik heb nog een blauwe maandag aan fitness gedaan. Wat een genot, met een houten sandaal aan mijn linkervoet 100x de voet naar boven bewegen. ‘Het zit niet in mijn voet, het zit in mijn rug!’, sputterde ik tegen maar nee hoor, doorgaan. Dus niet, ik stopte met die onzin.

Tafeltennis was de volgende keuze. Redelijk stilstaan, niet al te gekke bewegingen en toch in teamverband. Plus ik was de enige vrouw tussen de mannen. Wat een zaligheid! Al gauw was de stilte voorbij en kreeg ik ze aan de praat. Vooral André was mijn maatje daar. We lagen regelmatig gierend en snikkend van het lachen over de tennistafel heen, wild naar balletjes maaiend. Ik heb er veel geleerd, maar het was toch niet goed voor die rug van mij. Na een half uur kon je een speld in mijn linkervoet prikken en ik zou het niet gevoeld hebben.

Er zaten ook zeer positieve kanten aan de hernia. Zo hoefde ik niet meer in de kou te staan om de ellenlange (maar erg mooie!) carnavalsoptocht te zien in ons dorp. Enne… meer positiefs kan ik zo snel niet bedenken helaas. Behalve natuurlijk mijn schrijven. Mijn geliefde uitlaatklep voor emoties en fantasie. Tijdens de maanden dat ik gekluisterd was aan de bank, vond ik het Tolkien Forum The One Ring. Ik nam actief deel aan een fantasy rollenspel, helemaal door ons zelf geschreven – allemaal in het Engels. Door de hernia vond ik nieuwe geweldige fantastische (online) vrienden en werd ik gesteund door mijn lieve face-to-face vrienden. Ik ontdekte Dungeons & Dragons, wat ik tot op de dag van vandaag speel.

Ik kan niet meer sporten, of langer dan een paar minuten zonder pijn staan. Slenterend winkelen is een HEL – maar daar houd ik sowieso niet van. Vakanties vergen enige aanpassing: zo zijn citytrips haast niet te doen: in Londen wilde ik gaan liggen in Harrods, in Barcelona zat ik bijna te huilen van de pijn in een museum en in New York zakte ik bijna ineen op de stoeprand. Ik HAAT het dat ik niet meer gewoon alles kan doen wat ik wil, maar kan niet anders dan het accepteren; twee pijnbestrijdingsoperaties vorig jaar hebben ook geen effect gehad.

Maar mijn leven is zoveel rijker geworden. Ik ben me meer bewust geworden van hetgeen ik wil doen met en in mijn leven, welke kant ik op wil gaan. Ik doe dingen omdat ik ze wil doen, niet omdat ik ze moet doen. Twee geweldige kinderen, een lieve partner, kanjers van vrienden, een uitdagende baan en mijn schrijven maken dat ik echt geniet, iedere dag weer. Ik kan zelfs met Vman op de Harley op vakantie, da’s namelijk zittend!

Heb ik een hernia? Ja, en nog een flinke ook – inmiddels zijn drie tussenwervelschijven versleten. Maar laat ik die hernia mijn leven bepalen? Herni-NEE!