Geplaatst in Expressief, Foto, Humor, Persoonlijk

Dag lief Kaatje

Toch een beetje trieste dag vandaag. Niet alleen door het grauwe weer, maar ook omdat ik vandaag voor het laatst innig contact heb gehad met een goede vriendin. Ik zag haar dagelijks. We hadden een zeer nauwe band en ze vergezelde me overal; samen trotseerden we weer en wind. Af en toe mopperde ze wat, stotterde en bromde ze, maar over het algemeen was ze aangenaam gezelschap.

Ik herinner me de dag dat ze voor me zong. Ze heeft niet echt een mooie stem, maar dit gezang was heel bijzonder. De dokter dacht er anders over en gaf haar een zware kuur om haar op de juiste weg te houden. Stuurloos, noemde hij haar.

Soms was Kaat niet te houden, dan gingen alle remmen los. Helemaal hyper snelde ze vooruit, en wat ik ook zei of deed, ze luisterde niet naar me. Op medisch advies kreeg ze toen een nieuw klepje en dit hielp: Kaatje was weer opgelapt.

Door de jaren heen hebben we lief en leed gedeeld. Bij haar kon ik lachen, ik kon luidkeels zingen – vals of niet vals, het maakt haar niets uit. Integendeel, ze ging dan altijd meedoen. Met de ramen wijd open. En ook mijn tranen heeft ze opgevangen, terwijl ze stil verder ging. Luisterend, troostend, een warme omhelzing.

De laatste tijd ging het niet meer zo goed met Kaatje. Ze werd wat gebrekkig maar ploegde dapper door. En als ze stil viel, dan zorgde ik ervoor dat ik haar weer aan de praat kreeg, want opkroppen is niet gezond. De dokter ging op zoek naar de beste remedie. Hij schreef lapmiddelen voor en probeerde haar te helpen, maar toch takelde ze steeds een beetje verder af. Ze kon mijn tempo niet meer bijhouden.

Vandaag heb ik dan ook afscheid van haar genomen, met pijn in mijn hart. Een waas van herinneringen vertroebelt mijn blik, terwijl ik enigszins triest naar buiten kijk. Naar haar vervangster. Een kittig, prachtig ding is mijn nieuwe vriendin. Niet groen zoals Kaat, maar helder wit. En in mijn gedachten vermengt het wit zich met een groene tint. Nog één keer smelten ze samen en dan ga ik verder.

Maar Kaat, lief Kaatje, ik zal je nooit vergeten. Ik wens je veel geluk met het vinden van een nieuw maatje. Doe je best, zoals je dat ook altijd voor mij hebt gedaan.

Dag meid, ik ben trots op je! 🙂

Geplaatst in Expressief, Poëzie

De wijde wereld

~

Hé, kleine man

onbeweeglijk sta je

op een drempel die niemand ziet

behalve jij.

~

Blijf je daar

of zet je die stap voorwaarts

de wijde wereld in

al is die maar een paar grassprietjes verder.

~

Durf je alleen

de heuvel op

om te zien

wat daar achter leeft?

~

Ga maar kijken

toe maar

ik ben altijd in de buurt

met mijn armen wijd open.

~

Geplaatst in Foto, Koken, Natuur, Persoonlijk

Thanksgiving

En dan is de herfstvakantie alweer bijna voorbij. Een ontspannen Indian Summer week, met gisteren een heerlijke familiebijeenkomst in het teken van Thanksgiving. Dit is het tweede jaar dat ik Dutchess Thanksgiving vier.

Op het menu stond:

  • Limburgse vlaai
  • een boswandeling
  • borrelen
  • champignonsoep
  • zuurkoolschotel
  • pittige gehaktballen
  • satésaus
  • toemis boontjes
  • komkommerschijfjes
  • witte rijst
  • kroepoek
  • vruchtenyoghurt
  • kletsen en lachen

De smaak van deze gerechten was gelukkig veel beter dan de kwaliteit van deze foto’s 😉

Ter compensatie hier mooiere plaatjes van de boswandeling:

~ klik op de foto’s voor een groter formaat ~

Bedankt, lieve familie, you’re the best!

Geplaatst in Foto, Fotogedicht, Natuur, Poëzie

Stekelmans

~

nietige distel

je bent adembenemend  

prachtig van nabij

~

– klik op de foto voor de volledige grootte –

________________________________________________________________

Een haiku is een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.

Geplaatst in Dieren, Foto, Korte verhalen, Persoonlijk

De vogel is gevlogen

Halloooooooooooo? Mijn stem schalt door het huis als ik thuis kom van het werk, in de hoop op een echo in de verte. Twee bromstemmen geven antwoord. Yes! Mijn jongste zoon is ook thuis. In augustus is hij uitgevlogen naar een studentenhuis bij Maastricht. Samen met twee vrienden uit ons dorp en nog drie andere jongeren vindt hij inmiddels zijn weg in het studentenleven. Twee aan twee koken voor de zeskoppige huisploeg. Samen aan tafel in de grote keuken. Een beetje opruimen en poetsen. Met de trein of fiets naar de universiteit. En natuurlijk ook studeren. Het gaat goed met hem!

In Uitvlucht beschreef ik wat ik voelde bij de gedachte dat Sean het nest ging verlaten. Gelukkig blijkt het allemaal best mee te vallen. We houden contact via Skype, via WhatsApp en sms’jes. Bellen doen we niet vaak, dat vindt hij niet zo prettig. En gelukkig woont Nick nog thuis, al moesten we wel allebei wennen aan de andere positie aan de eettafel. En de gewijzigde hoeveelheid voedsel.

Maar nu is mijn jongste weer even thuis! Zijn lange lijf holt bij me weg als ik hem een knuffel wil geven. In de hoek van de keuken weet ik hem te pakken te krijgen, onder luid protest – maar dat klinkt niet echt heel serieus. ’s Avonds zitten we met zijn vieren – mijn partner is ook gearriveerd – rond tafel aan de Chinese maaltijdsoep. Met omeletreepjes, taugé, uitjes en ketjap als garnering. Het smaakt goed en de gesprekken zijn even dwaas als voorheen.

Het is wel een hele toer om alle agenda’s goed op elkaar af te stemmen. De jongens gaan regelmatig naar hun pa. En daar is ook nog V-man’s huis, dat bewoond wil worden. Ieder weekend is het afwachten hoe de afspraken lopen.

Niet alleen mijn oudste zoon en ik zijn blij als Sean thuis komt, maar ook zijn grote kleine behaarde vriend, Bandit. Al gedraagt die zich in het begin als de beledigde onschuld, verontwaardigd door zijn baasje’s afwezigheid. Al gauw echter spint katerkop als een razende: hij heeft zijn vertrouwde plekje weer kunnen innemen: op bed, warm en knus weer verenigd met zijn jonge meester. De vogel was gevlogen, maar deze kater heeft hem inmiddels weer weten te vangen. Al is dat maar van korte duur.

Allemaal een heel fijn weekend. Is jullie volière ook weer gevuld? 

Geplaatst in Dieren, Expressief, Foto, Humor, Poëzie

Beste Vriend

~

Hoi hond, wat doe jij hier

volgens mij heb je veel plezier

zo in je eentje, vrij en los

~

Ik wou dat je van mij was

renden we samen door het gras

en gingen we altijd naar het bos

~

Zeg schavuit,

je steekt je tong naar mij uit

volgens mij lach je van binnen

~

Spring maar, sluip en speel

kom dan hier voor een knuffel en streel

want mijn hart hoef je niet meer te winnen

~

~ Klik op de foto voor een groter formaat ~
Geplaatst in Foto, Natuur

Herfstkleuren

Geplaatst in Columns, Expressief, Foto, Persoonlijk

Dag lieverd

Deze week geen Avans column. Ik heb mijn gedicht Afscheid, geschreven voor Lia Daenen toen ze erg ziek werd (eerder op Doldriest gepubliceerd), naar de redactie gestuurd, aangezien Lia deze week haar ongelooflijk dappere strijd heeft moeten opgeven.

Layers of Life – op mijn Engelse site – is opgedragen aan deze lieve, sterke en zorgzame collega, onze vriendin.

Dag lieve Lia, rust nu maar uit, meis.

Geplaatst in Foto

Oldtimers

En dan zie je ineens deze twee oldtimers staan. Ik ben terug gerend om wat foto’s te maken. Prachtig!

Weet iemand wat voor auto’s dit zijn?

Deze slideshow vereist JavaScript.

Geplaatst in Foto, Kunst

Kunst & Golf

Golf. Visioenen van mensen in geruite broeken die een grote tas vol clubs achter zich aan slepen over een gladde grasmat. Mensen die regelmatig stoppen om met een soepele zwaai een kleine witte bal een hengst te geven, die vervolgens met een sierlijke boog in de verte verdwijnt. Zon, rust en beheersing. Swings, putten, greens.

Wat ik daar tussen doe? 😉

Slechts twee maal heb ik de edele golfkunst mogen beoefenen. Vooral oefenen. Een clinic binnen en een clinic buiten, op de driving range. En dat was best grappig, vooral als je eindelijk de bal een keertje flink raakt. Ik heb echter begrepen dat je niet in de lucht mag springen als iets goed gaat. Dat het niet de bedoeling is dat je het uitgilt van pret als je een onmogelijke uitdaging hebt overwonnen. En dat ingetogen karakter trekt mij niet zo aan.

Op deze bewolkte dag was ik echter niet op Golfbaan de Haenen in Teteringen om te golfen. Nee, er was een kunstexpositie. Een route van twee kilometer voerde me langs werken van de Brabantse kunstenaars Theo Keurentjens en Juul Baltussen, die in steen en staal werken. Met een prachtig uitzicht op de golfbaan en omgeving. En de sporters waren allemaal zeer vriendelijk!

Natuurlijk had ik mijn camera bij me. Proef de sfeer van kunst en golf:

De Kunstexpositie is nog tot en met 30 september 2012 te bezichtigen, entree is gratis.  In het clubhuis is een gids verkrijgbaar met een beschrijving van de kunstenaars en de foto’s van de werken. De wandelroute van ca. 2 km start ook bij het clubhuis. De Haenen wil hiervan een jaarlijkse afwisselende kunstevenement van maken

Golfpark De Haenen
Laan der Continenten 70
4847 DG Teteringen
076- 5783950
info@dehaenen.nl
www.dehaenen.nl
Contactpersoon:
Hans de Wilde 06-53149989