Wat is de natuur toch ingenieus.
Ik zit net met verwondering te kijken naar een jonge beuk, waarvan de blaadjes van vorig jaar zich nog steeds vastklampen aan de takken, terwijl het frisse nieuwe groen boven hun kopjes groeit. Nog niet eerder opgemerkt.
Een beuk met verlatingsangst?
Zijn er nog andere bomen met deze groeiwijze?
De zon stuurt haar warme stralen naar de aarde, waar de mens de gouden lansen verkleumd omarmt in een poging de zomer vast te houden…
Plagend dartelt een lichte bries rond, op zoek naar wat uitdaging. Al snel is het windkind verwikkeld in een schommelspel met blonde lokken. De vrouw lacht, schudt haar haren los en leunt dan met een haast onhoorbare zucht achterover in de tuinstoel. Een klein geluidje waaruit voldoening spreekt. Het gouden licht liefkoost haar huid en tovert vlammen van oranje en rood op haar oogleden. Een diep verlangen om altijd zo te kunnen blijven zitten golft door haar heen.
Op de achtergrond geluiden van een ander leven, een jachtig leven. Auto’s trekken op, een motor knettert in de verte. De sirene van een ambulance ploegt een pad van wanhoop door de omgeving. Wat zou gebeurd zijn? Dan leidt de stem van de buurvrouw haar weg van deze neerslachtige gedachte. Of ze nog koffie wil. Maar nee, deze vraag met ingesloten aanbod is niet voor haar bestemd. Getik van hakken kondigt een nieuwe indringer in haar stilte aan, maar de dreiging gaat voorbij zonder hoorbare gevolgen. Rust daalt neer als een sluier van welbehagen.
Wat lijkt de herfst nog ver weg op deze beschutte plek. Ze huivert even bij de gedachte aan striemende regen die een spoor van kilte achterlaat. Aan de wind, nu nog teder, maar later koud, krachtig, doordringend tot merg en been. Wanneer de zon verborgen wordt achter een deken van wolken. Een deken die geen warmte biedt. Aan bladeren die zich wanhopig met vingertoppen aan hun tak vastklemmen maar altijd de strijd verliezen, om doornat en vertrapt op de grond te belanden.
De ogen van de vrouw vliegen open en schitteren in een lichte paniek. Nee! Hoog boven haar strekt een hemelsblauw gewelf zich uit tot aan de horizon. De zomer is nog niet weg. Gerustgesteld strijkt ze met haar vingertoppen over de grond en verzamelt langzaam de flarden van haar gemoedsrust weer bijeen. Ontspant.
Dan verandert een terloopse blik opzij in een geconcentreerd turen. Ziet ze het nou goed? Op de plek waar een Indiase schone een rode stip schildert, zit een stippelbeestje als een bindi op het tuinbeeld. Een kevertje, gezonden door een lieve heer. De felle kleur contrasteert sterk met het zwart en de blik van de vrouw wordt onweerstaanbaar naar dit derde oog getrokken. Ademloos blijft ze kijken en ziet hoe het beeld tot leven komt, zich met haar koesterend in het nazomerlicht. Tengere hals kwetsbaar en daardoor sterk. Een glimlach verbindt de twee vrouwen – de een van steen, de ander van vlees en bloed – en samen heffen zij het gelaat naar de zon.
Het gaat gebeuren. Het gaat echt gebeuren! Mijn wens om Thanksgiving te mogen vieren in ons koude kikkerlandje komt uit. Vorig jaar schreef ik er al over in Vasteloaves & Thanksgiving.
In onze familie kennen we tradities. Zo gaan we met Pasen naar mijn zusje om het plat dak onveilig te maken. Wordt in de nazomer de barbecue opgestookt bij mijn broer in het wonderschone België om de nakomelingen van Antje en Willy Wortel een uitlaatklep te bieden. En trekken we aan het einde van het jaar massaal naar het zuiden om kerst te vieren bij Opa en Oma. Prachtig.
Ik wilde dolgraag ook een vast punt in het jaar hebben om onze familie bij elkaar te krijgen in plaats van losse feestjes en zo. En geloof me, zo’n dwaas gek gezellig familiefeest kan nooit te vaak plaatsvinden. Het was tijd voor een nieuwe traditie, en deze vond ik in Amerika en Canada: Thanksgiving. Een oogstfeest. Een feest van familie, van samen lachen, samen eten. Een dag om dank te zeggen aan de natuur en aan de goden & godinnen voor de oogst, voor al het goede. Een wonderschoon gebruik.
Bij het polsen van de Driessens kreeg ik alleen maar enthousiaste reacties, zodat het polsen als snel evolueerde in het versturen van een uitnodiging. Helaas kan mijn jongste zoon er niet bij zijn. Maar dat is niet heel erg zielig: die gaat een week naar Rome met school! Best aangenaam 😉
Het was een natte zomer. Een korte zomer. Maar met een mooie maand september. En als we mogen vertrouwen op de weersvoorspellingen, wordt het een prachtige zonnige frisse herfstachtige zaterdag 15 oktober! Ideaal om de bossen in te trekken, de herfstkleuren te bewonderen, op zoek te gaan naar paddenstoelen (om ze vervolgens te laten staan) en bladeren en wat modder onder onze voeten te voelen. Om later een borrel te drinken en samen te eten.
Dutchess Thanksgiving. Ik heb er zin in! 😀
Eind vorig jaar las ik tot mijn schrik onderstaand bericht:
Brand in trappistenabdij Rochefort
In de abdij van Saint-Remy in het Belgische Rochefort heeft een grote brand gewoed. Een deel van het complex uit de dertiende eeuw is verwoest.De abdij is beroemd vanwege zijn bier. Een grote voorraad trappistenbier is verloren gegaan, maar de brouwerij zelf is niet beschadigd. Ook de kapel en de bibliotheek van de abdij bleven gespaard.
De brand brak uit toen de monniken aan het avondeten zaten. De brandweer vermoedt dat een oververhitte generator de oorzaak was. Die werd gebruikt omdat door het strenge winterweer de stroom enkele keren was uitgevallen.
Productie stil
In de abdij wordt sinds de late 19de eeuw bier geproduceerd. Per jaar brouwen de monniken van Rochefort ongeveer anderhalf miljoen liter bier.
De productie ligt nu stil, maar zal over enkele dagen worden hervat. Bij de brand in het klooster zijn geen gewonden gevallen.
Het toeval wil dat Vman en ik in oktober 2009 een heerlijke namiddag hebben vertoefd in het uitmuntende gezelschap van een stevige Rochefort trappist!
De zon scheen, we hadden een flink stuk gewandeld in de omgeving van Baarle-Nassau en verlangden naar een dorstlessend biertje. Op de hoek van een achteraf straatje vonden we een door bomen overdekte terrastuin. We streken er neer en vroegen om de lekkerste trappist die ze hadden. ‘Rochefort!’, was het stellige antwoord. We lieten ons verrassen en kozen voor de meest zware uitvoering: de 11.3%. Nou, dat heb ik geweten!
De trappist was heerlijk met een volle kruidige smaak, zalig… en toen mijn glas half leeg was, was mijn brein idem dito. Pfew, dat hakte erin zeg. Een mandje met brood hielp de klap wat te verzachten. We hebben daar nog uren gezeten, genietend van de zon, van het bier en van elkaar.
Afgelopen herfst wilden we dit onverwacht speciale uitje nog een keer herhalen, maar tot ons verdriet was het café dicht: het stond te koop. We eindigden in een pannenkoeken-restaurant met een Grimbergen van de tap. Ook lekker, maar niet zo magisch als de Rochefort.
En dan is het ineens herfst!
Bomen, belaagd door een wind-tondeuse, moeten hun groene vacht prijsgeven. Dwarrelend zeilen de vermoeide blaadjes naar beneden en tooien de grond met een kleurig tapijt. Eekhoorntjes – druk bezig met gewaarmerkte scharreleikels – peinzen af en toe met hun donkere kraaloogjes in de verte, alsof ze de grootte en locaties van de wintervoorraad in hun roodbruine koppies proberen te prenten. Paddenstoelen in allerlei maten en soorten zijn in de aanbieding bij Intratuin en vinden gretig aftrek bij de boskabouters.
Weldra jaagt de wind rond op zoek naar kieren en gaten, botsend tegen verwarmde huizen. Regen versiert met glinsterende druppels de ramen die een blik gunnen op een warm familieleven. Jurkjes en korte rokken krijgen het aan de stok met winterjassen en wollige sjaals, en moeten uiteindelijk het slagveld ruimen voor dikke leggings en met bont afgezette laarzen. O wat ‘vreselijk’: overwinteren in een droge behaaglijke kast terwijl de overwinnaars windvlagen trotseren en te maken krijgen met binnensijpelend regenwater.
Toch ontkiemt in de droge CV binnenlucht het verlangen naar het ruige buitenleven: liever de rode blos van een ijsvogel, dan de witte wang van een huismus.
Tijdens een boswandeling fluistert de herfstmuze zachtjes
Tere draden
iel maar vasthoudend
geweven tot een patroon
van ingewikkelde symmetrie
– de ingewikkelde prooi is minder lyrisch, maar dit terzijde –
Ragfijn kant
vangt druppels van dauw
en weerkaatst de zon
tot diep in je hart
en verwarmt met haar gezang dit gure jaargetijde.
Een vette kruisspin zit met getuite lippen klaar in het midden van haar ijle bouwwerk om argeloze voorbijgangers van zeer nabij in de ogen te kijken. Bij haar uitverkorenen plant zij een kus op de lippen. Doorgaans resulteert deze liefkozing in een bloedstollende gil van de wandelpartij en volgt soms het uitspugen van webrestanten. Verontwaardigd draait de achtpotige madame zich om en haalt haar kluskoffer tevoorschijn. Altijd hetzelfde met die tweepoters!
Lichtelijk ontdaan van deze intieme ontmoeting met de kroost van Moeder Natuur, spoeden diezelfde met bont omhulde benen zich weer huiswaarts, de lokroep volgend van een kop dampende chocomel, een glas kruidige thee (de koffiepot speelt hier in huis maar een bijrol), stevige erwtensoep. Glüh- of rode wijn, een bodem whisky. Of een stomend bad.
Dan volgt een nieuwe dag. Menig bioritme heeft moeite met de donkere koude groet die door het open raam naar binnen waait. De nachtvorst zwaait zijn kille scepter en bedekt de auto’s met een laagje rijp. Toch tof van die ijskoning: hij zorgt voor gratis ochtendgymnastiek. De slagboom van het parkeerterrein krijgt RSI maar zwoegt dapper door: Avans gooit haar armen en deuren wijd open in een warme begroeting, ook in de herfst…
Uitpuilende plastic zakken met kleren in de gang, een half uit elkaar vallende kartonnen doos waaruit de meest vreemde dingen naar boven steken. Een trap waar je alleen met ware doodsverachting langs naar boven durft te klauteren. Een overloop bezaaid met hoopjes spullen, schijnbaar lukraak neergegooid. Overal stof en boeken. Herken je dit?
Of ik ga verhuizen? Nee hoor, ik peins er niet over. Leuk huis, niet te groot, genoeg slaap- en andere kamers, een lekkere tuin, schuur voor – al dan niet lekke – fietsen.
Een voorjaarsschoonmaak in het najaar dan? Bijna goed mensen! Ware het niet dat ik niet zo schoonmakerig ben. Heerlijk om tevreden op de bank te kijken naar de smetteloze witte vloertegels, blinkende ramen en stofloze meubels. Maar dit genieten duurt maximaal een dag, of een halve dag als je kinderen hebt. Voeg daarbij nog een halfgare kat en het eind is zoek. Niet echt een hobby dus.
Terug naar de rommelige voorwerpen die het huis bezet houden. Ze zijn allemaal ontsnapt uit een heel klein kamertje boven. Het oude ‘babykamertje’ dat gesierd wordt door heuse draken en vrolijke kleurtjes. Geen roze of blauwe tinten, nee, mijn kinderen werden vanaf dag 1 ondergedompeld in een fantasy thema. Met het oog op mijn toenemende schrijfactiviteiten ga ik Drieske’s Place nu echt inrichten. De secretaire verhuist naar boven en neemt mijn desktop mee, games, notitieboekjes. Daarboven ontstaat een waar schrijversparadijs.
Als je voorheen de deur opende, trof je links een indrukwekkende stapel met kleding aan. Twee slaapzakken. Een buikspiertrainapparaat. Bureautje met inhoud. Meters boeken. Een open kast met twee meter LP’s, een pick-up, fotoboeken, ‘belangrijke’ papieren – 10 jaar geleden waren ze dat in ieder geval wel. Verder nog zo’n handige hoge kast waar je alles in kwijt kunt. En dat klopt, je bent inderdaad altijd alles kwijt als je iets eruit moet halen. Je komt de vreemdste dingen tegen die je nooit eerder kon weggooien: ‘Komt vast nog wel een keer van pas!’. Not today ladies and gents, vandaag gaat alles weg!
Een koffiezetapparaat. Geen Senseo, geen Nespresso-machine, gewoon een koffiezetter met een filter en gemalen losse koffie. Wat MOET ik er in vredesnaam nog mee? Die ene keer dat iemand hier koffie drinkt, kan het Senseo apparaat het met gemak aan. Weg met dat koffiezetapparaat! In de kartonnen doos dus. De dag erna vis ik ‘m er weer uit. Dat ding is nog helemaal in orde, niet kapot. Toch maar bewaren dan? Heb ik nog ergens anders een plek om het te bewaren? Nee Mar, doe nou maar gewoon weg, naar het Milieudepot waar je andere mensen er nog blij mee maakt! Boeken, met bloedend hart doe ik een aantal uit elkaar vallende boeken weg, die gelukkig nog hergebruikt worden in een carnavalswagen van de buren.
Dan kom ik drie plastic zakken met foto’s tegen, negatieven, stapels vol kleuren. Kinderfoto’s, mijn kattenmaatje Spike, vertederende Lotus, vakanties. Mijmerend verlies ik alle oog voor noodzakelijke ruimingsactiviteiten en stort me vol overgave op de dierbare en minder dierbare herinneringen…
~ zes dagen van hard werken en vooral ruimen verder ~
In de loop van de week wordt het kamertje steeds leger en kan geschoven worden. Bureau met PC naar boven, rest naar beneden. Mijn schrijfhol is bijna klaar. En ik ben er helemaal klaar voor. Zie hier Drieske’s Place:
DOLDRIEST 