Midden in de nacht
lijkt alles groter, grauwer
klauwt onzekerheid
diep onderhuids
tot de roze dageraad
het spook verjaagt
terug de schaduw in
zich samenballend
tot een stip op de muur
broedend
geduldig wachtend
op het duister dat gaat vallen
hoe vaak je er ook overheen verft
hij laat zich niet wegpoetsen
maar haakt zich vast
in je onderbewustzijn
Tot je beseft dat wat je maakt
je ook weer kunt lossen
laten wegzweven
het zijn slechts jouw gedachten
ze zijn niet echt
echt niet
soms is het donker
gewoon de plek
waar de zon slaapt
DOLDRIEST 