Geplaatst in Afrika, Japans gedicht

Japans Gedicht: Kinderspel


geef alle kind’ren

de vrijheid om te spelen

waar ook ter wereld

170826Japanstekst

klik!
© doldriest.com


Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee? Klik op de button voor meer informatie.

schrijfuitdaging

Geplaatst in Gastblog, Nieuws

Gastblog: Vijf jaar is hij, mijn kleine rooie

Gastblog door Leonie van den Berg:

170505Leonie


Vijf jaar is hij, mijn kleine rooie. En vanavond om 8 uur staat hij naast me. Zijn kleine, warme handje in de mijne. Hij ziet een veteraan op tv, die salueert… en hij doet het na. Twee minuten is hij stil en staat met zijn ene handje naast zijn kleine hoofdje en zijn andere handje veilig in mama haar hand.

Ik kijk naar hem en het pijnlijke besef dat hij zoveel jaar geleden zomaar uit mijn veilig hand getrokken had kunnen worden, komt omhoog. Omdat een ander hem niet zou zien zoals ik hem zie. Om zijn haarkleur, zijn ogen, zijn zijn. Ik voel mijn maag samentrekken en een traan glijdt over mijn wang.

Hij wilde het zelf, want hij weet waar dodenherdenking voor staat. Waardoor hij hier kan staan, bij mama. Met zijn haarkleur, zijn ogen, zijn zijn. Snappen doet hij het niet, want waarom hadden de Duitsers een hekel aan die mensen dan? En ik snap het net zo min als hij.

Twee minuten is hij stil en het Wilhelmus zwelt aan. “Dankjewel”, hoor ik naast me. Vijf jaar en zijn kleine handje in de mijne. Ik snap het net zo min als jij, mijn lief. Maar ik sluit me aan bij je vijfjarige, wijze en pure antwoord.

Dankjewel… we will never forget.

Leonie


170505vergeetmijnietje

Op 4 mei stilstaan

in sprakeloze woorden

herinneren wij

Ik denk aan de Tweede Wereldoorlog. Aan de slachtoffers en aan overlevenden, gehavend in lijf en geest. Aan hen die voor ons vochten en stierven. Maar ook de oorlogen die nu woeden, de mensen die op de vlucht zijn voor mateloos en wreed geweld, zijn heel dichtbij. Dankbaar voor vrede en vrijheid in Nederland, en tegelijkertijd vol onmacht en bezorgdheid over de mondiale verharding. We hebben onze vijfjarigen hard nodig.

Liefs,
Marion

Geplaatst in Expressief, Foto, Gedicht, Poëzie

Gouden Hart

ik vlecht gouden draadjes zonnestralen 

tot een lint

en knoop hiermee mensen aan elkaar

verbind

zodat zij hand in hand

uit ieder land

het licht doorgeven

beleven

dat we helemaal niet zo anders zijn

geleid de glans tot in het hart

en verlicht van binnenuit

sla weg

de haat

de pijn

totdat het klopt…


Copyright Marion Driessen


Geplaatst in Gedicht, Gezin, Nieuws, Poëzie

Worstelen met haat

als de wereld met haat overspoeld lijkt te worden
kijk ik naar mijn kinderen
als de ellende teveel wordt
pak ik mijn partner’s hand
streel, speel met mijn katten
als de beelden te schokkend zijn
sluit ik mijn ogen
niet voor de realiteit
maar om in stilte rust te vinden
warmte in liefde,
genegenheid en vriendschap
in mensen zoals wij
verscheurd
door wat om ons heen gebeurt
en ik hoop, nee, ik vertrouw
op goedheid
ongeacht geloof, kleur, taal
draag op handen
de menselijkheid
die ons allen
verbindt
niet verblind
maar met open ogen
voor sterkte en kwetsbaarheid
voor de angst
die valkuilen graaft
zo diep
dat zij alleen te vullen zijn
met openheid, begrip,
volharding en moed
door naar elkaar te luisteren
niet te overheersen
in blinde paniek,
door te overleggen
samen sterk te staan
te worstelen met de haters
in een ring die de wereld omvat

~Marion

Geplaatst in Nieuws, Persoonlijk

Op de vlucht… en dan?

Je moet vluchten, bedreigd, onzeker, wanhopig. Huis en haard worden steeds kleiner, terwijl je je kind aan de hand meevoert. Je kijkt hem aan. Hij beseft nog niet wat er gebeurt. Dat hij zijn jeugd achterlaat, hier, op dit moment. Voorbij zijn de kinderjaren, en met een noodsmak wordt hij in volwassenheid ondergedompeld. 

De stroom vluchtelingen splitst de Middellandse zee haast in tweeën. Iedere dag bereiken ons berichten over mannen en vrouwen, kinderen, baby’s en grootouders, die onder erbarmelijke omstandigheden de sprong in het diepe wagen, soms letterlijk. Velen moeten deze moed der wanhoop met de dood bekopen. En als ze dan eindelijk aarzelend voet aan wal zetten, blijkt het beloofde land niet dat te zijn waar ze op hopen. De weg naar en door Europa is moeilijk en lang.

Niet alleen de vluchtelingen worstelen met en voor hun leven, maar ook de ontvangende landen zoals Griekenland, Hongarije en Italië. Tien- zo niet honderdduizenden hongerige en uitgeputte mensen overstromen het continent, op zoek naar veiligheid, op zoek naar een betere toekomst. Vier miljoen Syriërs zijn op de vlucht voor de oorlog in hun moederland. Buurlanden Turkije, Libanon en Jordanië herbergen de helft, en daar verslechteren de levensomstandigheden met de dag. En aan de overkant van de zee lonkt Europa, met een belofte op een beter leven.

Het Europese Verdrag van Genève garandeert de bescherming van vluchtelingen uit oorlogsgebieden, en elke lidstaat van de EU dient zich hier aan te houden. De lasten van de Europese grenslanden moeten verdeeld worden, en er moet een eerlijke verdeling komen voor de opvang van de vluchtelingen. Het is echter moeilijk om eensluidende regels voor het verlenen van asiel op te stellen; de verschillen tussen de EU-landen zijn groot.

Met alleen het opvangen van vluchtelingen, met het alleen bieden van onderdak zijn we er echter niet. We hebben de verantwoordelijkheid om hen een waardevol leven te bieden, en daarbij hoort ook educatie. Mijn oog viel op een oproep van de voorzitter van de Vereniging Hogescholen, Thom de Graaf, waarin hij stelt dat we vluchtelingen die willen en kunnen studeren, zo ruimhartig mogelijk moeten begeleiden. De Graaf wil samen met studentenvluchtelingenfonds UAF en de minister kijken wat daarvoor nodig is, ‘ook als het om geld gaat’.

Mijn schoonzus, Nancy, zet zich al jarenlang dagelijks in voor jeugdige vluchtelingen. Haar pleidooi (hieronder) raakte me in mijn hart. Zij reageerde op de foto van Aylan, het Syrische kindje dat aanspoelde op het strand van de Turkse stad Bodrum, en de harde commentaren die als betonblokken op Facebook en andere social media verschijnen.

Het zou je kind maar zijn. Je zou maar vader en moeder, broer of zus zijn van dit kind. En dit jonge leven op zich. Een drama. Op weg naar een ander leven. Op weg naar vrede, recht op onderwijs, een dak boven je hoofd, eten, water, kleding en structuur. Alles achterlaten, alles wat voordien veilig en vertrouwd was. Het land waar je je hele leven zou blijven, mocht je niet verjaagd worden door dood, moord en trauma.

Ze zitten op mijn schoolbanken. Ze zijn er elke dag, gaan door met hun leven met in hun rugzak een onwaarschijnlijk zware bagage. Een bagage waar wij het bestaan nog niet eens van kunnen inbeelden. Hoe goed geïnformeerd we ook zijn. Van mij krijgen ze alle kansen. Ik wil ze helpen te ontwikkelen, ze een veilige schoolomgeving brengen. Ik wil dwars tegen de schandelijke opinies op de sociale media ingaan dat wij Europeanen er al genoeg opgevangen hebben en dat het gedaan is met die profiteurs.

Ik schaam me voor zulke commentaren. Het doet pijn en ik zou willen dat ik het niet hoefde te lezen. Ik kan geen waarheid prediken, ik kan enkel hopen dat ik in mijn functie in het onderwijs de spreekwoordelijke druppel op de hete plaat kan zijn. Dat er heel wat irritaties bij de veranderende maatschappij opduiken, daar ben ik het volledig mee eens. En de mensen die we ontvangen, moeten we verzorgen en een plaats in de maatschappij kunnen geven. Daar breek ik me als vervolgschoolcoach samen met mijn collega vaker het hoofd over. Toch gaan we het proberen. We blijven in overleg. Die kinderen die onder onze vleugels komen dit jaar zullen we een educatieve plaats proberen te geven. We zullen er alles aan doen om hen op hun juiste plaats te begeleiden samen met een heel OKAN team, een zeer waardevolle en professionele ondersteuning.

Als iedereen in dit land zijn vaardigheden inzet om voor deze mensen een goede toekomst uit te stippelen, kunnen we het aan. Het is keihard werken met vallen en opstaan, sensibiliseren en blijven stimuleren. Ik geloof erin, alle gruwelijke commentaren van anderen ten spijt. Ik kijk vooruit! Wie kijkt mee vooruit?

Vluchtelingenboot op de Middellandse Zee, 7 juni 2014

foto: humo.be
foto header: nu.nl

Lieve Nancy, ik kijk samen met jou, en samen met vele andere Europeanen vooruit om deze crisis het hoofd te bieden. Want iedereen heeft recht op een veilig bestaan. Al besef ik dat het een moeilijk vraagstuk en een complexe situatie is. En ja, in Nederland hebben sommigen het ook moeilijk. Ja, ze wachten al jaren op een woning. Ja, ik besef dat ook hier mensen onder slechte omstandigheden leven. Maar niet zo erbarmelijk als zij die alles hebben moeten achterlaten, op de vlucht voor dodelijk geweld in een oorlog die zij niet willen.

~Marion

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Hands Off Our Girls

Mijn verhaal over VUUR in zes woorden:


In Vuur en Vlam

Lam

Geslagen

141219VuurBeeld

Foto’s van Serious Request 3FM


SixWordStory
<<  Wil je ook de andere zes-woorden verhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast.

Geplaatst in Compassie, Cultuur, Expressief, Nieuws, Poëzie

Leven In Vrijheid

~

vandaag

herdenk ik hen

die de dood vonden

in ruil

voor ons

leven in vrijheid

~