Geplaatst in Zeswoordverhaal-uitdaging

Zeswoordverhaal: Vliegveld

Het thema van de schrijfuitdaging voor het zeswoordverhaal van deze week is VLIEGVELD. Lees verder “Zeswoordverhaal: Vliegveld”

Geplaatst in Fotogedicht

Japans gedicht: Sabbatical


 

strek vleugels, vlieg uit

waai mee met alle winden

de wereld je thuis

 

180331haiku

 

klik!


Iedere zaterdag schrijf ik een Japans gedicht. Doe je mee? Klik op de button voor meer informatie.

schrijfuitdaging

 

Geplaatst in Cuba

Cuba, here we come

Mijn partner Victor en ik zijn net terug van een indrukwekkende reis door Cuba.  Deze post is de eerste in een serie. Klik hier voor alle verhalen. Foto’s vind je ook op mijn Engelse site Figments of a DuTchess.

Het vliegtuig beweegt voor de eerste keer en ik verstijf. Victor zegt dat het wordt ‘aangepikt’. We stijgen over vijf minuten op. Naar het westen. Naar Havana, Cuba. Vijftien dagen zon, zee, World Heritage, sigaren (echt niet) en mojito’s (echt wel). Ben zo benieuwd naar de oude auto’s, naar de muziek en de mensen. De hitte neem ik dan maar voor lief. En in Nederland is het ook warm, dus de overgang zal hopelijk niet supergroot zijn. Vannacht niet veel geslapen, ik ben toch altijd gespannen: is alles ingepakt, halen we de trein, het vliegtuig? Gelukkig is mijn partner de rust zelve, die houdt me met twee voetjes op de grond. Behalve in de lucht dan.

150806KLM

Inmiddels is het 13 uur Cuba tijd, en we hoeven nog maar twee uurtjes te vliegen, hoera. De verzorging door de KLM-meiden is heel goed en ook het eten is prima. Zelfs aan de lactose is gedacht. En als er dan toch een kuipje Becel op mijn dienblad verschijnt, komen de stewardess én de head purser persoonlijk excuses aanbieden. Dat geeft toch een vertrouwd gevoel. Het schermpje voor me biedt allerlei muzikale en visuele mogelijkheden, maar ik heb er geen zin in. Liever proberen te slapen… en daar blijft het helaas bij.

En dan zet ineens de landing in. We scheren over het land en de piloot zet ons zachtjes neer op Cubaanse bodem. Toch knijp ik hard in V-man’s hand, heb het er helemaal niet op. Soepel passeren we de douane, de warme hal in. Op zoek naar onze transfer en naar een plek om euro’s om te wisselen in de plaatselijke toeristen-munteenheid: Cubaanse peso’s, oftewel CUC’s.

Drie agencies later hebben we dan eindelijk de juiste balie te pakken, waar het Spaans en een beetje Engels ons om de oren vliegt. De medewerker brengt ons naar een aftandse taxi met een zeer zwijgzame chauffeur. Pas als zijn gsm voor de derde keer een zeer aanstekelijk deuntje als beltoon laat horen, schieten we samen in de lach. Het Habana Libre doemt boven ons op en een krakende lift brengt ons naar de zeventiende verdieping, kamer zeven. De kamer heeft gelukkig airco; de vochtige klamme hitte is zelfs in de avond nog aanwezig.

150806taxi

klik voor details

Wat echter nog veel meer aanwezig is, zijn de uitlaatgassen. Sjesusmina zeg, wat een vettige metalen walm is dat, bleh. Maar je kijkt je ogen uit. Niet een paar oude auto’s, maar heel erg veel – in allerlei vormen en kleuren. Fietstaxi’s, brommertaxi’s, gele taxi’s, en oldtimer taxi’s – de een na de ander. Kleine vrachtwagens met militairen erin, brommers met dopjes op de hoofden, en flanerende mensen. Jonge meiden met strakke lijven en dito kleding. Iets oudere meiden met minder strakke lijven, maar met dezelfde strakke kleding.

Trottoirs brokkelen af, de gebouwen trots en weemoedig in hun vergane glorie. We zijn op zoek naar een restaurant… maar dat valt nog lang niet mee. We steken als toeristen erg af tegen de lokale bevolking. Taxi? Iedere keer weerklinkt deze vraag. Hand in hand slenteren we verder de wijk in. De paar winkeltjes etaleren hun schaarse waren. Als we links de hoek om slaan, zien we de zee. En we voelen een bries. Iets verderop vinden we een cafetaria, waar Victor een pizza bestelt en ik een sandwich tuna. De uien peuter ik eraf, maar de rest smaakt prima. Een Heineken en een ice tea maken de maaltijd compleet. We vormen een bezienswaardigheid, maar geven onze ogen ook goed de kost. Dan rijdt er ineens een moderne sportauto voorbij, schreeuwend duur bij de rest. Bij een benzinepomp kopen we twee pakjes jus d’orange. Lekker om je tanden mee te poetsen. Het flessenwater blijkt namelijk op te zijn.

150806Havana

klik voor details

Vanuit de hotelkamer kijken we uit over de baai, over het water. Lichtjes flonkeren in de langzaam donker wordende nacht. We zijn moe – ik tenminste wel. Het is hier half negen, maar back home is het half drie. En da’s best wel laat.

Good night, Havana. Tot morgen…


MapCuba

2015 plaats blog
20-jul Schiphol > Havana Cuba, here we come
21-jul Havana Old Havana
22-jul Havana Gieren
23-jul Havana > Viñales Over een onverwachte passagier en sigaren
24-jul Viñales Hongerige ogen en magen en een dorstige auto
25-jul Viñales > Trinidad Schurken en helden
26-jul Trinidad Adembenemend mooi Trinidad
27-jul Trinidad > Camaguey De Gidsende Gebroeders
28-jul Camaguey > Santiago De Cuba Een bord vol komkommerschijfjes
29-jul Santiago De Cuba Sterven voor het vaderland is leven
30-jul Santiago De Cuba > Santi Spiritus Kakka
31-jul Santi Spiritus > Varadero De voetstappen van Al Capone
1-aug Varadero In geuren, kleuren en klanken
2-aug Varadero Tropenweken
Geplaatst in Doldriest briest

Wat zijn dat voor mensen?!

Jonas Smith en Laura Paxton, graag zo snel mogelijk naar de gate, anders wordt uw bagage van boord gehaald. Laatste oproep, ik herhaal, laatste oproep! De ene na de andere melding vloeit blikkerig door de vertrekhal terwijl we wachten op het boarden. Wat zijn dat toch voor mensen die een heel vliegtuig ophouden? Zorg gewoon dat je op tijd bent!

De afgelopen maand hebben we heel wat aansluitingen moeten halen. Wachten op de Fyra. Uren wachten op Schiphol. In Londen niet, want ineens blijkt dat je nog een stuk met de metro moet reizen om in de andere vertrekhal te komen. Niet shoppen, rennen! De lange vlucht naar Los Angeles. Na vier uur heb je het wel gehad. Na acht uur sukkel je eindelijk in slaap om even later weer wakker te schieten door een stel luidruchtige medereizigers die het nodig vinden om achter jou gezellig bij te kletsen. Je zou je zo met kop en staart door de nooduitgang naar buiten willen keilen, ware het niet dat dit het klimaat in het vliegtuig niet ten goede komt. Je bijt wat op je kiezen, zucht en draait twintig centimeter naar rechts. En het wordt niet donker hè, nog geen minuut. Je interne klok past zich geruisloos aan en blijft lekker actief door tikken. Maar eindelijk sta je met beide voeten op Amerikaanse bodem. Awesome!

130904GrandCanyon

klik op de foto voor een groter formaat

Dan volgt een maand van reizen, via de meest fantastische natuurparken van het ene motel naar het andere. Je zwerft door San Francisco en langs de Pacific Coast. Werkelijk alles gaat goed. De motelkamers zijn gereserveerd en ondanks bedekte dreigementen van de autoverhuurder is de motor van de auto sterk genoeg en blijft de airco cool.

Veel te snel wordt het tijd om weer naar huis te gaan. Maar liefst zes uren wachten op het vliegveld van LA – je wilt immers op tijd zijn – en dan de lange vlucht. De volgende dag landt het vliegtuig om 12 uur ’s middags op Londen Heathrow en stap je in een taxi naar Londen Gatwick. De aansluiting vertrekt pas vier uren later, tijd zat dus.

130904Gatwick

klik op de foto voor een groter formaat

Daar slaat de man met de hamer, de moker toe. Ik zit met open ogen te slapen en de moed zakt me in de wandelschoenen als ik op het grote mededelingenbord zie dat we ook nog een half uur vertraging hebben naar Amsterdam. Nog langer wachten, dit red ik nooit. Soep! Soep zal helpen om wakker te blijven. Even later lepel ik genietend de hete brij naar binnen. Langzaamaan, tijd zat. Toch maar weer naar beneden en nog eens het bord controleren.

Maar wat is dat nu?! De luchtvaartmaatschappij klopt niet. Huh? Mijn blik vliegt verder naar boven en ik zie ‘British Airways – Amsterdam – 16.00 uur – gate closed’. Het is 15.45 uur. Ik gil het uit van ontzetting en we rennen naar de closed gate. In het begin zeg ik nog ‘sorry, sorry’, maar al gauw wordt het ‘out of the way!’ Een race tegen de klok. Snakkend naar adem kom ik bij de balie aan, waar alleen de crew nog staat te wachten. Ik flap er iets uit als ‘waiting for hours’ en ‘soup’ en strompel naar het vliegtuig, het schaamrood op de kaken. Tien minuten later stijgen we op.

Wat dat voor mensen zijn die bijna het vliegtuig missen? Nou, die zijn heus wel op tijd hoor, maar ze zitten gewoon even soep te eten!