Geplaatst in Columns, Persoonlijk, Schrijven

Wat zijn dat voor mensen?!

Jonas Smith en Laura Paxton, graag zo snel mogelijk naar de gate, anders wordt uw bagage van boord gehaald. Laatste oproep, ik herhaal, laatste oproep! De ene na de andere melding vloeit blikkerig door de vertrekhal terwijl we wachten op het boarden. Wat zijn dat toch voor mensen die een heel vliegtuig ophouden? Zorg gewoon dat je op tijd bent!

De afgelopen maand hebben we heel wat aansluitingen moeten halen. Wachten op de Fyra. Uren wachten op Schiphol. In Londen niet, want ineens blijkt dat je nog een stuk met de metro moet reizen om in de andere vertrekhal te komen. Niet shoppen, rennen! De lange vlucht naar Los Angeles. Na vier uur heb je het wel gehad. Na acht uur sukkel je eindelijk in slaap om even later weer wakker te schieten door een stel luidruchtige medereizigers die het nodig vinden om achter jou gezellig bij te kletsen. Je zou je zo met kop en staart door de nooduitgang naar buiten willen keilen, ware het niet dat dit het klimaat in het vliegtuig niet ten goede komt. Je bijt wat op je kiezen, zucht en draait twintig centimeter naar rechts. En het wordt niet donker hè, nog geen minuut. Je interne klok past zich geruisloos aan en blijft lekker actief door tikken. Maar eindelijk sta je met beide voeten op Amerikaanse bodem. Awesome!

130904GrandCanyon

klik op de foto voor een groter formaat

Dan volgt een maand van reizen, via de meest fantastische natuurparken van het ene motel naar het andere. Je zwerft door San Francisco en langs de Pacific Coast. Werkelijk alles gaat goed. De motelkamers zijn gereserveerd en ondanks bedekte dreigementen van de autoverhuurder is de motor van de auto sterk genoeg en blijft de airco cool.

Veel te snel wordt het tijd om weer naar huis te gaan. Maar liefst zes uren wachten op het vliegveld van LA – je wilt immers op tijd zijn – en dan de lange vlucht. De volgende dag landt het vliegtuig om 12 uur ’s middags op Londen Heathrow en stap je in een taxi naar Londen Gatwick. De aansluiting vertrekt pas vier uren later, tijd zat dus.

130904Gatwick

klik op de foto voor een groter formaat

Daar slaat de man met de hamer, de moker toe. Ik zit met open ogen te slapen en de moed zakt me in de wandelschoenen als ik op het grote mededelingenbord zie dat we ook nog een half uur vertraging hebben naar Amsterdam. Nog langer wachten, dit red ik nooit. Soep! Soep zal helpen om wakker te blijven. Even later lepel ik genietend de hete brij naar binnen. Langzaamaan, tijd zat. Toch maar weer naar beneden en nog eens het bord controleren.

Maar wat is dat nu?! De luchtvaartmaatschappij klopt niet. Huh? Mijn blik vliegt verder naar boven en ik zie ‘British Airways – Amsterdam – 16.00 uur – gate closed’. Het is 15.45 uur. Ik gil het uit van ontzetting en we rennen naar de closed gate. In het begin zeg ik nog ‘sorry, sorry’, maar al gauw wordt het ‘out of the way!’ Een race tegen de klok. Snakkend naar adem kom ik bij de balie aan, waar alleen de crew nog staat te wachten. Ik flap er iets uit als ‘waiting for hours’ en ‘soup’ en strompel naar het vliegtuig, het schaamrood op de kaken. Tien minuten later stijgen we op.

Wat dat voor mensen zijn die bijna het vliegtuig missen? Nou, die zijn heus wel op tijd hoor, maar ze zitten gewoon even soep te eten!

Auteur:

Reader, writer, word player. Collector of visuals. No lady, but all woman. Caretaker of lads & cats, dungeons & dragons. DuTchess. Green witch.

10 gedachten over “Wat zijn dat voor mensen?!

  1. Ik heb hetzelfde een keer meegemaakt in Athene. We zaten met ons drieen ongeveer acht uur te wachten op onze aansluiting naar Addis Abeba. Om 23.45 waren we zowat de laatsten in de vertrekhal. Meerdere malen hoorden we echoos en onverstaanbare geluiden uit de luidsprekers komen, uitgesproken in het Grieks-Engels waar geen touw aan vast te knopen was. We namen nog een whiskietje de man, toen er hijgend een stewardess aan kwam rennen. Of wij ‘misters zus-en-zo waren” “Ja, inderdaad” Dat waren wij. Of wij in vliegende vaart wilden meekomen, want het vliegtuig stond met draaiende motoren al op het platform op ons te wachten. We werden een deur door geloodst, richting platform. Het vliegtuif stond ongeveer 150 meter weg, het vliegveld had geen slurfen, zoals tegenwoordig, maar verrijdbare trappen. Wij naar het toestel rennen….Mis, foute boel…Met gillende sirenes werden werden we door de airport security 25 meter voordat we bij het toestel waren tegengehouden. “Terug naar de gate’..Wij keerden om, het busje volgde ons. Bij de gate draaide hetzelfde busje voor de gate en opende zijn zijdeur. ‘Get in, please’..Wij erin. Tot onze stomme verbazing reed het busje naar de dezelfde vliegtuigtrap waar we enkele minuten daarvoor slechts 25 meter van verwijderd waren. We klommen de trap op, werden met vernietigende blikken onthaald en het vliegtuig begon al richting startbaan te rijden voordat we goed en wel zaten…Dat soort mensen komt soms te laat…

    Like

  2. Geweldig verhaal. Ik zorg altijd dat ik ruim voor gate closed bij de gate ben, maar mijn dierbare echtgenoot vindt dat volslagen nonsens, dus die neemt alle tijd, waardoor ik me – ondanks dat ik zelf wel op tijd ben – loop op te vreten van de stress.
    Amerika is prachtig hè? (behalve dan die akelige ontvangst als je het land binnenkomt).

    Like

Wil je reageren? Graag!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s