Geplaatst in Korte verhalen

Verder

De zon gloeit. Haar stralen priemen als dolken. Ze likt aan hun huid tot die rood verbrand is. Rood, met een laagje zout. De lucht rimpelt vloeibaar in een trillende fata morgana.

“We moeten verder.” Zijn stem klinkt schor, stembanden rauw geschuurd door het stof. De vrouw opent moeizaam haar ogen en kijkt vanuit de barmhartige schaduw van de cactus naar zijn uitgestoken hand. Zij schudt slechts haar hoofd, haar gebarsten lippen zwijgende getuigen van haar immense dorst. Het is te laat, te heet voor tranen.

“Kom, lief, we kunnen hier niet blijven, we moeten hulp zoeken. Hier, neem jij het laatste slokje.” Het lauwe vocht geeft haar net genoeg energie om zich overeind te laten hijsen. Het lijkt lang geleden dat ze hun kapotte auto achterlieten. Ze lopen verder, de fata morgana tegemoet. Hun wankele voetafdrukken vullen zich met zand.

Een dag later houdt een politiewagen halt bij de verlaten Dodge. De agent schermt zijn ogen af en tuurt de lege woestijn in. Een eind verder cirkelen zwarte stippen in het verzengende blauw.

 

190225verder

 

Mijn verhaal is helaas gebaseerd op een waargebeurde tragedie die plaatsvond in het Joshua Tree National Park, waar V-man en ik in 2013 waren en ik deze foto nam. De directeur van 013 Poppodium Tilburg en zijn vriendin kwamen in 2011 om in dit National Park. Verlaten, verzengend heet, meedogenloos. Het heeft veel indruk op me gemaakt.

 


MelodyLogoWoW
Write on Wednesday schrijfuitdaging van MelodyK met als thema Verder (max 175 woorden)

Disbalans

Dit jaar al 18 schietpartijen op scholen in Amerika.
Buiten hoppen de musjes en meesjes van tak tot tak.

De wereld versus mijn achtertuin.
Ik geloof niet dat de balans goed verdeeld is.

Geplaatst in Columns, Nieuws

De Vergulde TRUMPet

Er was eens een TRUMPet, glanzend opgepoetst, net iets te glimmend om echt te kunnen zijn. Heel zijn leven verlangde hij naar een voetstuk. Als blaasinstrument werd hij namelijk altijd aan de hand genomen, maar nu wilde hij op zichzelf staan. En op een voetstuk kijken anderen net wat gemakkelijker naar je op.

Hij zag de echt Gouden Trompetten paraderen, hun prachtige, authentieke glans pijnigde zijn ogen. Dat wilde hij ook! Hij blies en blies, zijn TRUMPetmond veel groter dan de andere. Het geluid nam toe, zwol op en overstemde de gezamenlijke melodie. Al gauw waren een paar andere instrumenten onder de indruk, toondoof als ze waren. Ze zagen niet dat het niet echt goud was dat er glom. Lees verder “De Vergulde TRUMPet”

Geplaatst in Fotogedicht

Japans Gedicht

 

161008japansgedicht

klik voor details
© doldriest.com

penseel van pastel

vervaagt met trage vegen

strijkt contouren glad


 

JAPANS GEDICHT OP ZATERDAG

Iedere (nou ja, bijna iedere) zaterdag publiceer ik een Japans gedicht op Doldriest. En ik daag jou uit om mee te doen!

Schrijf een:

  • haiku: natuur | drie regels | 5-7-5
  • senryu: grappig tweelingzusje van haiku
  • tanka: vijf regels | 5-7-5-7-7 | persoonlijker en lyrischer dan haiku
  • kyoka: grappig tweelingbroertje van tanka
  • haiga: haiku of tanka met afbeelding
  • haibun: poëzie en proza vermengd

en plaats het -al dan niet met afbeelding- op je blog, website of Facebook. Geef het de titel Japans Gedicht (of een andere titel) en link terug naar deze uitdaging. Plaats vervolgens de url naar je eigen post in een reactie hier op Doldriest.

Liefs, fijne zaterdag,
Marion


 

 

Wie volgt?😀

Geplaatst in Blikvanger

Blikvanger

Wat (of wie) is nu de blikvanger? 😉

160221SilentSunday

klik voor details

Geplaatst in Zeswoordverhalen

Zomerzotheid

Mijn verhaal over zomer in zes woorden:


wapperende haren boven kortgerokte benen

zomerzotheid 

150714Zomer

klik voor details


SixWordStory
<<  Wil je ook de andere zes-woorden verhalen lezen en/of meedoen? Klik op de button hiernaast.

Geplaatst in Doldriest briest

Wat zijn dat voor mensen?!

Jonas Smith en Laura Paxton, graag zo snel mogelijk naar de gate, anders wordt uw bagage van boord gehaald. Laatste oproep, ik herhaal, laatste oproep! De ene na de andere melding vloeit blikkerig door de vertrekhal terwijl we wachten op het boarden. Wat zijn dat toch voor mensen die een heel vliegtuig ophouden? Zorg gewoon dat je op tijd bent!

De afgelopen maand hebben we heel wat aansluitingen moeten halen. Wachten op de Fyra. Uren wachten op Schiphol. In Londen niet, want ineens blijkt dat je nog een stuk met de metro moet reizen om in de andere vertrekhal te komen. Niet shoppen, rennen! De lange vlucht naar Los Angeles. Na vier uur heb je het wel gehad. Na acht uur sukkel je eindelijk in slaap om even later weer wakker te schieten door een stel luidruchtige medereizigers die het nodig vinden om achter jou gezellig bij te kletsen. Je zou je zo met kop en staart door de nooduitgang naar buiten willen keilen, ware het niet dat dit het klimaat in het vliegtuig niet ten goede komt. Je bijt wat op je kiezen, zucht en draait twintig centimeter naar rechts. En het wordt niet donker hè, nog geen minuut. Je interne klok past zich geruisloos aan en blijft lekker actief door tikken. Maar eindelijk sta je met beide voeten op Amerikaanse bodem. Awesome!

130904GrandCanyon

klik op de foto voor een groter formaat

Dan volgt een maand van reizen, via de meest fantastische natuurparken van het ene motel naar het andere. Je zwerft door San Francisco en langs de Pacific Coast. Werkelijk alles gaat goed. De motelkamers zijn gereserveerd en ondanks bedekte dreigementen van de autoverhuurder is de motor van de auto sterk genoeg en blijft de airco cool.

Veel te snel wordt het tijd om weer naar huis te gaan. Maar liefst zes uren wachten op het vliegveld van LA – je wilt immers op tijd zijn – en dan de lange vlucht. De volgende dag landt het vliegtuig om 12 uur ’s middags op Londen Heathrow en stap je in een taxi naar Londen Gatwick. De aansluiting vertrekt pas vier uren later, tijd zat dus.

130904Gatwick

klik op de foto voor een groter formaat

Daar slaat de man met de hamer, de moker toe. Ik zit met open ogen te slapen en de moed zakt me in de wandelschoenen als ik op het grote mededelingenbord zie dat we ook nog een half uur vertraging hebben naar Amsterdam. Nog langer wachten, dit red ik nooit. Soep! Soep zal helpen om wakker te blijven. Even later lepel ik genietend de hete brij naar binnen. Langzaamaan, tijd zat. Toch maar weer naar beneden en nog eens het bord controleren.

Maar wat is dat nu?! De luchtvaartmaatschappij klopt niet. Huh? Mijn blik vliegt verder naar boven en ik zie ‘British Airways – Amsterdam – 16.00 uur – gate closed’. Het is 15.45 uur. Ik gil het uit van ontzetting en we rennen naar de closed gate. In het begin zeg ik nog ‘sorry, sorry’, maar al gauw wordt het ‘out of the way!’ Een race tegen de klok. Snakkend naar adem kom ik bij de balie aan, waar alleen de crew nog staat te wachten. Ik flap er iets uit als ‘waiting for hours’ en ‘soup’ en strompel naar het vliegtuig, het schaamrood op de kaken. Tien minuten later stijgen we op.

Wat dat voor mensen zijn die bijna het vliegtuig missen? Nou, die zijn heus wel op tijd hoor, maar ze zitten gewoon even soep te eten!

Geplaatst in Expressief, Foto, Natuur, Poëzie

Vurige Tongen

~

de Zon smijt haar stralen

over de rand

zet in brand

verzengt

verwrongen

doch Schaduw blust

haar vurige tongen

~

130813

klik op de foto voor een groter formaat