Geplaatst in Algemeen, Columns

Niet krijsen mam!

‘Hoi mam.’

‘Hey vent, wat leuk dat je belt! Hoe gaat het?’

‘Nou, op dit moment niet zo goed. Ben je alleen?’

‘Nee, hoezo?’

‘Oh, wil je dan even ergens naar toe gaan waar je kunt krijsen? Want ik weet zeker dat je dat gaat doen!’

Mijn bloeddruk schiet bij voorbaat al omhoog, voorbij de aanvaardbare grens. Wat is er aan de hand daar?! Ik beloof plechtig dat ik niet zal gaan gillen.

‘Moet je horen. Ik ben maar 80 minuten online geweest, en nou belt Vodafone ineens op dat mijn nummer geblokkeerd is en…’

Niet krijsen NIET krijsen! Het lijkt wel een mantra. Mijn sprakeloze stilte stimuleert mijn oudste zoon om verder te gaan met zijn verhaal.

‘… en ik ben echt iedere dag maar heel even gaan YouTuben, en nou zeiden ze – ze bellen nota bene gewoon op terwijl ik naar een voorstelling zit te kijken in het Loro Parque! – dat ik € 500 moet terugbetalen en dat ik eerst moet dokken voordat ze mijn nummer weer vrijgeven. Vind je dat nou niet belachelijk mam?’

Goh ja, volstrekt belachelijk zeg. Het is toch zeker volkomen normaal dat je op je gsm muziekfilmpjes gaat zitten kijken als je met je broer en vader op vakantie in Tenerife bent – zo’n tropisch paradijs met zon, zee, strand, meiden, bars, ergens naast het Afrikaanse continent. IS DAAR NOU ECHT NIETS ANDERS TE DOEN?!

‘Dit méén je toch zeker niet hè?’ Mijn stem stijgt met enige decibellen.

Het is ook allemaal zo makkelijk en misschien ook wel misleidend: je kunt gewoon je mail checken op je iPhone, Blackberry, Nokia – noem ze maar op – en van het een komt al snel het ander. De kosten tikken flink door bij filmpjes en websites. Al is niets misleidend aan het bericht dat je krijgt als je de grens over gaat. Er staat duidelijk in wat hoeveel kost. Maar wie leest dat nou.

Dan als klap op de vuurpijl:

‘Kun je dat bedrag misschien even overmaken vanaf de spaarrekening die je voor mij hebt?’

Tja, en dan zakt mijn import Brabantse broek af en vallen zelfs mijn Limburgse schoenen uit. Ik leg hem de schoonheid van een weekendbaantje uit. Het wonderbaarlijke principe van billen en blaren.

Hulpeloos naar mijn partner gebarend beëindig ik het gesprek, om vervolgens als een haas mijn gsm weer te grijpen. Ik stuur mijn jongste een SMS met de vraag of hij misschien ook nog online heeft gezeten? Even later het antwoord: “Eén minuutje of zo.” Zit er toch nog enige intelligentie in mijn gezinnetje!

Ik stel voor om alle pubers een prepaid John’s Phone Grass te geven. John’s Grass is een telefoon waarmee je kunt bellen. Geen SMS, games of gadgets. Geen apps, maar gewoon bellen. Met een ingebouwd papieren adresboekje en een batterij die wel 3 weken mee gaat. Prachtig toch?